Tο κτίριο καπναποθήκης Παπαστράτου στο ανατολικό άκρο του λιμανιού του Βόλου, είναι ένα εμβληματικό κτίριο το οποίο αποτελεί σημείο αναφοράς όχι μόνο για το Πανεπιστήμιο αλλά για την ίδια την πόλη. 

Kτίστηκε το 1935 (δίπλα από το εν λόγω κτίριο υπήρχε μία ακόμη αποθήκη, η οποία κτίσθηκε το 1926 και κατεδαφίστηκε) στο σημείο όπου είναι σήμερα κτισμένο το κτίριο «Αλέξανδρος Δελμούζος». 

 

Pictures5-1024x367.jpg

 

Στο κτίριο της καπναποθήκης γινόταν η αποθήκευση και η μηχανική επεξεργασία του καπνού που περιελάμβανε την ύγρανση των καπνοδεμάτων, την επεξεργασία τους σε καπνόφυλλα, τον καθαρισμό και διαλογή τους, το χαρμάνισμα, το κοσκίνισμα, τη δεματοποίηση και τη διάθεσή του στο εμπόριο. Απασχολούνταν μέχρι 400 άτομα προσωπικό και στα δύο κτίρια. 

 


Tα παλιά αρχιτεκτονικά διαμάντια του Βόλου που κατεδαφίστηκαν...


 

0221-large-detail.jpg

 

Στην εν λόγω παλιά καπναποθήκη της οικογένειας Παπαστράτου, στεγάζονται σήμερα η Διοίκηση και διάφορες Υπηρεσίες του Πανεπιστημίου.

 

15347543021018629623.jpg

Πληροφορίες thenewspaper

Τζαζ μουσική σε έναν ξεχωριστό χώρο, στον υπαίθριο χώρο του Μουσείου Πλινθοκεραμοποιίας στον Βόλο.

Τo Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς και ο Πολυχώρος Τσαλαπάτα συνδιοργανώνουν το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου στις 20:30 το 2ο φεστιβάλ Jazz μουσικής.

Η βραδιά θα είναι αφιερωμένη στον αυτοσχεδιασμό και στον πολυμορφικό ακουστικό ήχο της Jazz. Μετά την περσινή επιτυχία, το φεστιβάλ φιλοδοξεί να καθιερωθεί ως θεσμός, δίνοντας στο κοινό του Βόλου τη δυνατότητα να απολαύσει σχήματα που καλύπτουν τον ευρύτερο χώρο της Jazz σκηνής, από το κλασικό μέχρι τον μελωδικό ακουστικό.


Μουσείο Τσαλαπάτα: Πολυχώρος Πολιτιστικής Κληρονομιάς, μοναδικός στην Ελλάδα (vid)


1o_jazz_festival-.jpg

 

Συμμετέχουν τα σχήματα:

-Vibes in Strings duet (Ανδρέας Παπαγιαννακόπουλος κιθάρα, Χρήστος Σιτοκωνσταντίνου βιμπράφωνο-κρουστά).

- Το τρίο με Jazz Manouche ρεπερτόριο (Norbert Bouche, βιολί, Αλέξανδρος Κασαρτζής, τσέλο, Δημήτρης Πολίτης, κιθάρα).

-Aura Str. (Nέστορας Καποδίστριας, κιθάρα, Γιάννης Γούσιος, κιθάρα, Μάουρα Φερτεκλίδη, τρομπέτα, Γιάννης Μπαλντής, μπάσο, Κώστας Μέρος, κρουστά).

 

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

 

moyseio_plinthokeramopoiias_-.jpg

 

Το Μουσείο στεγάζεται στο παλιό Εργοστάσιο Πλινθοκεραμοποιίας Νικολάου  & Σπυρίδωνος Τσαλαπάτα, στον Βόλο. Παρουσιάζει την καθημερινή ζωή στο εργοστάσιο, καθώς και όλα τα στάδια της παραγωγής διαφορετικών τύπων τούβλων και κεραμιδιών. Στόχος του είναι αναδείξει την ιστορική ταυτότητα της πόλης του Βόλου και να συμβάλει στη διάσωση και την προβολή της βιομηχανικής κληρονομιάς της.

Τι θα δείτε

Το Εργοστάσιο Πλινθοκεραμοποιίας Ν.  & Σ. Τσαλαπάτα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα του είδους του. Τα εργαστήρια και οι βιομηχανικοί χώροι έχουν αναστηλωθεί και αποτελούν σήμερα σπάνιο δείγμα διασωζόμενου βιομηχανικού συγκροτήματος στον ελληνικό χώρο.

Στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου, η παραγωγική διαδικασία έχει ανασυντεθεί βήμα προς βήμα:  βαγονέτα, δεξαμενές αργίλου, τριβεία, πρέσες, κοπτήρες, ξηραντήρια, η επιβλητική κάμινος Hoffmann,  καθώς και τελικά προϊόντα, τούβλα και κεραμίδια διαφόρων τύπων. Έτσι, το Εργοστάσιο Τσαλαπάτα «λειτουργεί» ξανά, ζωντανεύοντας:

  • Όλα τα στάδια της παραγωγής πλίνθων και κεράμων
  • Την καθημερινή ζωή των εργατών που δούλευαν στο εργοστάσιο 

Η γνωριμία με την πλινθοκεραμοποιία γίνεται πιο άμεση με τις μακέτες και το πλούσιο εποπτικό υλικό που διαθέτει.

Στoν κατάλογο με τα 6 καλύτερα μουσεία στον κόσμο για το 2018 συγκαταλέγεται το Μουσείο Ακρόπολης, σύμφωνα με τα Travellers' Choice Awards της Tripadvisor.

Τα βραβεία προκύπτουν από τις προτιμήσεις των εκατομμυρίων ταξιδιωτών που χρησιμοποιούν την πλατφόρμα σε όλο τον κόσμο. Το Μουσείο Ακρόπολης αναδεικνύεται επίσης το τέταρτο καλύτερο στην Ευρώπη. Καλύτερο μουσείο στον κόσμο αναδείχθηκε το Musée d'Orsay στο Παρίσι και ακολούθησαν το Μνημείο 11ης Σεπτεμβρίου και το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τις πρώτες θέσεις καταλαμβάνουν τα Musée d'Orsay, Βρετανικό Μουσείο και Μουσείο Πράντο στη Μαδρίτη.

Διαβάστε παρακάτω ποια είναι τα 10 καλύτερα ελληνικά μουσεία, μαζί με τα σχετικά σχόλια ταξιδιωτών…

1. Μουσείο Ακρόπολης | Αθήνα

«Το καινούργιο κτίριο είναι τόσο εντυπωσιακό όσο και οι θησαυροί που φιλοξενεί. Ένας διάδρομος με διαφανές, γυάλινο δάπεδο αποκαλύπτει τα ερείπια που φέρνουν στο φως οι τρέχουσες ανασκαφές».

2. Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου

«Απαραίτητη η επίσκεψη για όσους ενδιαφέρονται, πολλά εκθεματα». 

3. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο | Αθήνα

«Η τεχνη σε πανανθρωπινο επιπεδο». 

4. Μουσείο Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου | Χανιά

«Ενα μουσειο ανελπιστα υπεροχο!!!».

5. Μουσείο Ελιάς Κυκλάδων | Πιτροφός

«Μια επίσκεψη πραγματικά εντυπωσιακή». 

6. Μουσείο Αργυροτεχνίας | Ιωάννινα

«Πολύ ενδιαφέρον!».

7. Δημοτικό Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος | Καλάβρυτα

«Το πρόσφατο παρελθόν μέσα από ένα μουσείο».

8. Αρχοντικό Τοσίτσα Λαογραφικό Μουσείο | Μέτσοβο

«Εξαιρετικό μουσείο!!!»

 9. Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας Παύλου Βρέλλη

«Φανταστικό !!!!!»

10. Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών | Δελφοί

«Πάρα πολύ ενδιαφέρουσα επίσκεψη»

Τον Σεπτέμβριο του 2017, 3.000 χρόνια μετά την ίδρυσή του και έπειτα από αιώνες σιωπής, το Αρχαίο Θέατρο της Καρθαίας στην Κέα ξαναζωντάνεψε. Αφορμή υπήρξε η βράβευση του έργου «Συντήρηση και Ανάδειξη Αρχαίας Καρθαίας Κέας» με το βραβείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Πολιτιστική Κληρονομιά «Βραβείο Europa Nostra 2017».

Φέτος η ορχήστρα της Καμεράτα, που με το διεθνές της όνομα Armonia Atenea έχει κατακτήσει τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές διοργανώσεις στην Ευρώπη, θα παρουσιάσει ένα πρόγραμμα με υπέροχες ατμοσφαιρικές μουσικές, στο αρχαίο θέατρο της Καρθαίας.


Kέα: Που να πάτε, τι να δείτε


kea1_1.jpg

 

Η ξεχωριστή αυτή συναυλία θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου στις 5:30 το απόγευμα.

Θα παρουσιαστούν έργα των G. Puccini, W. A. Mozart, G. Holst, G. F. Händel και B. Bartók από δεκαμελή ορχήστρα, υπό την μουσική διεύθυνση του μαέστρου, κυρίου Γιώργου Παπαδόπουλου και με σολίστ τη σοπράνο, κυρία Μυρσίνη Μαργαρίτη.

Από την πασίγνωστη “Μικρή Νυχτερινή Μουσική” του Β. Α. Μότσαρτ, στους εντυπωσιακούς ρουμάνικους χορούς του Μπ. Μπάρτοκ, το διάσημο ορχηστρικό σύνολο θα μας οδηγήσει σε ένα μαγευτικό μουσικό ταξίδι με εύρος δύο αιώνων.

Θέατρο του 4ου π.Χ. αιώνα

 

Η Καρθαία υπήρξε μία από τις αρχαίες πόλεις-κράτη που αναπτύχθηκαν στη νήσο Κέα, με την επικράτειά της να εκτείνεται σε όλο το ΝΑ τμήμα του νησιού.

Η θέση του θεάτρου εντοπίστηκε το 1812, από τον Δανό περιηγητή Bröndsted, στο πλαίσιο μιας σειράς ανασκαφών της αρχαίας πόλης. Κατά το 1965, η Εφορεία Κυκλάδων, σε μία προσπάθεια καλλωπισμού του αρχαιολογικού χώρου, αφαίρεσε ορισμένα τμήματα από τις ξερολιθιές που κάλυπταν τμήματα του θεάτρου.

 

kea_1.jpg

 

Αποκαλύφθηκαν μικρό μέρος των εδωλίων και μια κλίμακα από το επίπεδο του εδάφους έως το επίπεδο της ορχήστρας.

Το θέατρο της Καρθαίας είναι ένα κτίσμα μικρού μεγέθους, περίπου 800 τ.μ. Παρουσιάζει μια απλή κατασκευή και είναι εξ’ ολοκλήρου κτιστό. Η συνολική χωρητικότητα του θεάτρου ανέρχεται σε 2.000 άτομα.

Η χρονολόγηση του θεάτρου βασίζεται στην κεραμική που έχει βρεθεί στην επίχωση, όπου εδράζονται τα εδώλια και τοποθετείται στον 4ο αι. π.Χ.

 

kea3_1.jpg

 


Η παράσταση έχει ενταχθεί στις εκδηλώσεις εορτασμού για το Ευρωπαϊκό έτος πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ολα τα έσοδα θα διατεθούν για τους πυρόπληκτους της Ανατολικής Αττικής.

H εφετινή διοργάνωση ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον, μετά τη δρομολόγηση της ανακατασκευής της μεγάλης Καπναποθήκης που θα στεγάσει επιτέλους το Φεστιβάλ Δράμας, αλλά και την ανακοίνωση της συνεργασίας του με το Ανοιχτό Ελληνικό Πανεπιστήμιο. Το ΕΑΠ αξιοποιώντας τη δυναμική του Φεστιβάλ, θεσπίζει πρόγραμμα Κινηματογραφικών Σπουδών στην πόλη της Δράμας που θα αρχίσει να λειτουργεί όταν παραδοθεί ο νέος χώρος επί της οδού Περδίκα. 

Πρόεδρος άλλωστε της εφετινής κριτικής επιτροπής του Ελληνικού Διαγωνιστικού Τμήματος θα είναι ο πρόεδρος του ΕΑΠ Βασίλης Καρδάσης.

Αξίζει να σημειωθεί πως εφέτος η διάρκεια του Φεστιβάλ Δράμας παρατείνεται κατά μία ημέρα, ενώ μετά την επιπλέον χρηματοδότηση του υπουργού κύριου Χαρίτση, το Φεστιβάλ είναι πλέον σε θέση να προσκαλέσει μεγαλύτερο αριθμό επαγγελματιών της κινηματογραφικής κοινότητας. Συγκεκριμένα, εφέτος προσκαλεί δύο συντελεστές από κάθε διαγωνιζόμενη ταινία για όλη την εβδομάδα –δηλαδή αριθμό διπλάσιο σε σχέση με το παρελθόν. Με αυτόν τον τρόπο ενδυναμώνεται ακόμα περισσότερο το προφίλ μιας διοργάνωσης που ανέκαθεν είχε στο επίκεντρο τους ίδιους τους κινηματογραφιστές, μεταμορφώνοντας για μια εβδομάδα την πόλη της Δράμας σε κέντρο της ελληνικής κινηματογραφικής δημιουργίας.

 

fhdjsh.jpeg

 

Το 41ο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας θα διεξαχθεί στην αίθουσα «Ολύμπια» και το Δημοτικό Ωδείο, δίνοντας το καθιερωμένο του ραντεβού με το πιο ζωντανό κομμάτι της ελληνικής κινηματογραφίας: τους νέους Έλληνες μικρομηκάδες. Αλλά και αυτούς που επιμένουν στην μικρή φόρμα αντιμετωπίζοντας την μικρού μήκους ταινία όπως της αξίζει: ως ένα αυτόνομο έργο τέχνης.

Στην εφετινή διοργάνωση θα προβληθούν συνολικά 195 ταινίες από 52 χώρες (σε όλα τα προγράμματά της).

Όπως σημειώνει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ, Αντώνης Παπαδόπουλος «Η ταινία μικρού μήκους αποδεικνύεται ο πλέον ώριμος χρονικογράφος του καιρού μας. Το μέγεθος και η διάρκεια βοηθούν στην ταχύτητα της αποτύπωσης. Η δημιουργική προσέγγιση όμως των σκηνοθετών, και το ταλέντο, προσδίδουν αυτή την γλυκιά, ουμανιστική ‘’γεύση’’ που αγκαλιάζει και τις πιο τραχιές συγκρούσεις της ζωής.Το σίγουρο είναι, ότι στην ελληνική ταινία μικρού μήκους, μπορούμε να ανιχνεύσουμε τάσεις και σχολές. Αλλά κυρίως, μπορούμε να διαπιστώσουμε μια συγκροτημένη εθνική κινηματογραφία»

 

Το Ελληνικό Διαγωνιστικό

 

Από τις συνολικά 227 αιτήσεις που τελικά κατατέθηκαν (αριθμός που ξεπερνά κάθε προηγούμενο), 67 ταινίες θα διεκδικήσουν τα βραβεία της 41ης διοργάνωσης. Από αυτές οι 4 είναι ντοκιμαντέρ και οι 2 animation.

Συμμετέχουν αρκετοί παλιοί γνώριμοι του φεστιβάλ που έχουν διακριθεί στο παρελθόν αλλά και πολλοί πρωτοεμφανιζόμενοι. Και στην φετινή διοργάνωση περίπου το ένα τρίτο των σκηνοθετών είναι γένους θηλυκού. 

Οι εφετινές «μικρές» που διαγωνίζονται, είναι ανεξάρτητες στην πλειονότητά τους παραγωγές. Στα ονόματα των παραγωγών που συμμετέχουν φέτος συναντάμε πολλούς που έχουν συνδέσει το όνομα τους με την διεθνή πλέον απήχηση του ελληνικού σινεμά.

Σε ρόλους-έκπληξη θα δούμε τον σκηνοθέτη Γιάννη Οικονομίδη, την ηθοποιό, συγγραφέα και σκηνοθέτιδα Λένα Κιτσοπούλου, τον μουσικό Αργύρη Μπακιρτζή και τον θεατρικό σκηνοθέτη Σίμο Κακάλα, ενώ η 41η διοργάνωση σηματοδοτεί την επιστροφή δημοφιλών (και από την τηλεόραση) σκηνοθετών στην ταινία μικρού μήκους.

H οικονομική κρίση συνεχίζει να απασχολεί μια μερίδα των νεαρών δημιουργών: ανεργία, φτώχια, επαγγελματική κατάρρευση, ξενιτιά, χρέη, εξώσεις, κατασχέσεις και τζόγος. Όμως πρωταγωνιστικό ρόλο φέτος έχουν οι εργασιακές σχέσεις: απλήρωτοι εργαζόμενοι που καταλήγουν στο δρόμο και το κρύβουν από το περιβάλλον τους, υπάλληλοι που δεν έχουν να φάνε, διεφθαρμένοι συνδικαλιστές που αποτελούν μέρος του προβλήματος, εργατικά ατυχήματα, αλλά και ταξικές ανισότητες, σχέση πολίτη-αστυνομίας, πολιτικές αλληγορίες. Ταυτόχρονα, νέες θεματικές ενότητες έχουν έρθει στο προσκήνιο: η γενιά των social media, η νέα γλώσσα των κοινωνικών μέσων δικτύωσης, ο εθισμός στο διαδίκτυο, η «σελφίτιδα» και η φρενίτιδα των live, οι ερωτικές γνωριμίες μέσω F/B, αλλά και τα fake news στην ανθρωποφάγα τηλεόραση που αναπαράγει τα στερεότυπα απέναντι στους ξένους.

Τα γηρατειά, η μοναξιά, το αλτσχάϊμερ, η κακοποίηση γυναικών, η εγκατάλειψη παιδιών, οι αυτοκτονίες, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα ΑΜΕΑ, η σχέση εγγονών και παππούδων συνεχίζουν να απασχολούν μια σημαντική μερίδα δημιουργών. Αν και εφέτος λείπουν οι κωμωδίες, αρκετοί σκηνοθέτες έχουν επιλέξει να διηγηθούν μετααποκαλυπτικές ιστορίες για το ζοφερό αύριο ενός πολιτισμού σε παρακμή. 

Οι ανθρώπινες σχέσεις, η διαχείριση της απώλειας, η οικογένεια και ο έρωτας συνεχίζουν σταθερά να εμπνέουν τους δημιουργούς, ενώ κάποιοι τολμούν να θίξουν θέματα ταμπού (όπως οι ομοφυλοφιλικές ερωτικές σχέσεις μεταξύ Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων).

Περισσότεροι από κάθε άλλη χρονιά, είναι οι δημοφιλείς ηθοποιοί που πρωταγωνιστούν στις ταινίες του διαγωνιστικού. Είναι προφανές πως δεν επιθυμούν απλώς να βοηθήσουν τους νέους σκηνοθέτες στα πρώτα τους βήματα, όπως συνέβαινε παλιότερα, αλλά αντιμετωπίζουν πλέον την μικρού μήκους ταινία ως ένα όχημα ανάδειξης της υποκριτικής τους δεινότητας.

Ενδεικτικά αναφέρουμε τους: 

Χάρη Φραγκούλη, Μάξιμο Μουμούρη, Έλλη Τρίγγου, Τζωρτζίνα Λιώση, Ρομάνα Λόμπαχ, Ανδρέα Κωνσταντίνου, Ηρώ Μπέζου, Βίκυ Παπαδοπούλου, Κίκα Γεωργίου, Μαρία Κεχαγιόγλου, Θέμιδα Μπαζάκα, Μαρία Σκουλά, Γιάννη Στάνκογλου, Kωνσταντίνο Μαρκουλάκη, Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, Έρση Μαλικένζου, Αλκη Παναγιωτίδη, Σοφία Σεϊρλή, Στάθη Σταμουλακάτο, Δημήτρη Τζουμάκη, Τάκη Σπυριδάκη, Σήφη Πολυζωίδη, Μάριο Ιωάννου, Κώστα Ξυκομηνό, Δημήτρη Αλεξανδρή, Νίκο Γεωργάκη, Γιάννη Τσορτέκη, Κατερίνα Λυπηρίδου, Βασίλη Κουκαλάνι, και σε ρεκόρ συμμετοχών τη νεαρή Σοφία Κόκκαλη. 

Από εφέτος, στο Εθνικό Φεστιβάλ, θεσπίζεται ένα ακόμα βραβείο για ταινίες που αφορούν στην κλιματική αλλαγή και το φυσικό περιβάλλον. Το βραβείο θα συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 4.000 ευρώ και προσφέρεται από την εταιρεία «Κύκλωψ».

 

Το Διεθνές Τμήμα

 

Το Φεστιβάλ, που φέτος συμπληρώνει 24 χρόνια από την διεθνοποίησή του, θα προβάλλει 62 ταινίες από 49 χώρες του κόσμου, από τη Μαλαισία μέχρι τα νησιά Φερόε.

Στο Διεθνές Διαγωνιστικό επελέγησαν να συμμετάσχουν οι εξής ταινίες από Ελλάδα:

 

«Η σιγή των ψαριών όταν πεθαίνουν» – Βασίλης Κεκάτος

 

«Έκτορας Μαλό: η τελευταία μέρα της χρονιάς» – Ζακλίν Λέντζου

 

«Penal Colony» των Μάνου Τσίζεκ & Λίντσει Αλιξανιάν

 

Και από την Κύπρο:

 

 «Πέρα από τα αστέρια» της Στελάνα Κλήρης 

 

Το εφετινό πρόγραμμα παρουσιάζει πολλές εκπλήξεις ως προς το καστ των ταινιών:

 

* Στη γαλλική ταινία «Delectable you» του Aξιέλ Κουρτιέρ πρωταγωνιστεί η Κατρίν Ντενέβ

 

*Στην καναδέζικη ταινία «Eleftheromania» του Ντέιβιντ Αντόνιουκ η βραβευμένη με όσκαρ Ολυμπία Δουκάκις ενσαρκώνει μια γυναίκα που έζησε την εμπειρία του στρατοπέδου συγκέντρωσης και καταθέτει τη μαρτυρία της για τους Έλληνες φυλακισμένους.

 

*Ο Άρης Σερβετάλης συμπρωταγωνιστεί με την ρουμάνα ηθοποιό Κριστίνα Φλουτούρ στην ταινία από την Σουηδία «When I die the world ends» της Tζένιφερ Ρέινσφορντ. Η Φλουτούρ έγινε γνωστή από την ταινία «Πίσω από τους λόφους» του Κριστιάν Μουνγκίου –και για την ερμηνεία της αυτή κέρδισε το βραβείο εμρηνείας στο φεστιβάλ των Καννών.

 

* Η Έλλη Τρίγγου, που παίζει και σε ταινία του ελληνικού προγραμματος, πρωταγωνιστεί και στην γερμανική ταινία «Excuse me, I’m looking for the ping pong room and my girlfriend» του Μπέρνχαρντ Βένγκερ.

 

* Τέλος, ο νεαρός Βέλγος ηθοποιός Τζόνας Μπλόκετ που θα δούμε στην γαλλική μικρού μήκους ταινία «By Blood» του Γκιγιόμ Ενάρ, συμπρωταγωνιστεί στην χολιγουνταινή ταινία «Η Καλόγρια» που σε λίγο καιρό θα προβληθεί στην Ελλάδα, ενώ έχει εμφανιστεί και στο «Elle» του Πολ Βερχόφεν. 

 

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

 

Τα μέλη της εφετινής κριτικής επιτροπής είναι κινηματογραφιστές που στο παρελθόν έχουν βραβευθεί στο Φεστιβάλ Δράμας.

 

Πρόεδρος: Βασίλης Καρδάσης, πρόεδρος του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου

 

Μέλη (με αλφαβητική σειρά): 

 

Βαγγέλης Λυμπερόπουλος, σκηνοθέτης, παραγωγός

 

Έλενα Μαυρίδου, ηθοποιός

 

Άρης Σταύρου, κινηματογραφιστής

 

Γιώργος Τελτζίδης, σεναριογράφος, σκηνοθέτης

 

Τον ρόλο του κριτικού σχολιαστή του φετινού ελληνικού προγράμματος (Grand Temoin) έχει αναλάβει η ιστορικός κινηματογράφου και διδάσκουσα ιστορίας κινηματογράφου Γιάννα Αθανασάτου.

 

Η κριτική επιτροπή του Διεθνούς Φεστιβάλ

 

Πρόεδρος: Andrew Horton, σεναριογράφος, συγγραφέας, επίτιμος καθηγητής Πανεπιστήμιο Οκλαχόμα (ΗΠΑ)

 

Μέλη:

 

Ovidiu Georgescu, καθηγητής, κοσμήτορας της Σχολής Κινηματογράφου, UNATC, Βουκουρέστι, σκηνοθέτης (ΡΟΥΜΑΝΙΑ)

 

Gabriele Oricchio, παραγωγός (ΙΤΑΛΙΑ)

 

Χριστόφορος Χριστοφής, σκηνοθέτης, δραματουργός, σεναριογράφος, στιχουργός (ΕΛΛΑΔΑ)

Ella Zaharano, σκηνοθέτις (ΙΣΡΑΗΛ)

 

Grand Temoin του Διεθνούς προγράμματος θα είναι η Manuela Cernat (Ρουμανία), καθηγήτρια πανεπιστημίου, συγγραφέας, δημοσιογράφος, ιστορικός, κριτικός κινηματογράφου, σκηνοθέτις. 

 

Drama Pitching LAB

 

Το Φεστιβάλ Δράμας συνεχίζει να υποστηρίζει την παραγωγή ταινιών μικρού μήκους και να επιμορφώνει τους νέους σκηνοθέτες: Στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής του πλατφόρμας DRAMA MINI TALENT LAB, πραγματοποιεί και εφέτος εργαστήριο παρουσίασης οπτικοακουστικών σχεδίων μικρού μήκους σε παραγωγούς και χρηματοδότες ενώ δίνει την ευκαιρία στους συμμετέχοντες να παρουσιάσουν το project τους σε σημαντικούς υποψήφιους χρηματοδότες και παραγωγούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό (Pitching Forum). 

 

To Drama Pitching Lab υποστηρίζει οικονομικά την παραγωγή των καλύτερων σχεδίων μέσα από θεσμοθετημένα χρηματικά έπαθλα από τη Finos Film και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Θα διεξάγεται καθημερινά από Δευτέρα 17/9 έως και Παρασκευή 21/9.Το Pitching Forum θα διεξαχθεί την Παρασκευή 21/9 (12.30-15.30). 

 

Το εφετινό επίπεδο των αιτήσεων συμμετοχής κρίθηκε πολύ υψηλό, και ως εκ τούτου επιλέχθηκαν να συμμετάσχουν στο Εργαστήρι 15 σχέδια (για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε το http://www.dramafilmfestival.gr/5thpitchinglab_selected-projects-2018.html)

 

Στους σταθερούς εκπαιδευτές του Drama Pitching Lab που είναι οι Βαρβάρα Δούκα (σκηνοθέτις), Τζωρτζίνα Κακουδάκη (δραματουργός) και John Stephens (καθηγητής σεναρίου) προστίθεται εφέτος ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος Andrew Horton. 

 

Ο βραβευμένος σεναριογράφος Andrew Horton, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής το Διεθνούς Φεστιβάλ, θα δώσει μάστερκλας με τίτλο «Δημιουργώντας αξέχαστους χαρακτήρες για ένα διεθνές κοινό» την Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου (Δημοτικό Ωδείο Δράμας, 10.30 π.μ.). Το μάστερκλας θα είναι ανοιχτό σε κινηματογραφιστές αλλά και κινηματογραφόφιλους. 

 

Οι ταινίες του περιλαμβάνουν την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Μπραντ Πιτ «Η σκοτεινή πλευρά του ήλιου» (1988). Ο Horton είναι συγγραφέας τριάντα βιβλίων για τον κινηματογράφο και το σενάριο που θεωρούνται πολύτιμα εργαλεία για τους υποψήφιους σεναριογράφους.

 

Το υπόλοιπο πρόγραμμα

 

-4ο Βαλκανικό Πανόραμα

 

Φιλοξενεί μια επιλογή σημαντικών ταινιών τελευταίας παραγωγής που διαγωνίσθηκαν σε Φεστιβάλ στις όμορες χώρες και περιλαμβάνει δύο σκέλη. 

 

1. Βαλκανικό Σπουδαστικό πανόραμα με ταινίες πρόσφατης παραγωγής των σημαντικότερων σχολών κινηματογράφου από Ρουμανία, Βουλγαρία, Κροατία, Σλοβενία, Αλβανία, Τουρκία και φυσικά Ελλάδα.

2. Focus στη Σερβία. Φέτος τιμώμενη χώρα είναι η Σερβία. Το focus περιλαμβάνει τρία προγράμματα: δύο με επιλεγμένες σέρβικες ταινίες της τελευταίας δεκαετίας σε συνεργασία με την Ταινιοθήκη του Βελιγραδίου και ένα αφιερωμένο στην Ακαδημία Κινηματογραφικής Τέχνης του Βελιγραδίου.

 

-«Ας σώσει όποιος μπορεί τη μικρού μήκους –Sauve qui peut le court-metrage. 40 χρόνια Φεστιβάλ Clermont-Ferrand».

 

Το Φεστιβάλ Δράμας το οποίο συνεργάζεται από τα πρώτα χρόνια της ζωής του με το μεγαλύτερο φεστιβάλ μικρού μήκους στην Ευρώπη, παρουσιάζει και τιμά τους πρωτεργάτες του Φεστιβάλ Clermont- Ferrand. Θα παρουσιαστεί ένα αφιέρωμα με highlights του Clermont ενώ στην τελετή έναρξης θα παραστεί ο πρόεδρος του Φεστιβάλ Jean-Claude Saurel μαζί με τον Eric Wojcik, στέλεχος και εκλέκτορα του Φεστιβάλ. Το αφιέρωμα θα παρουσιαστεί αμέσως μετά την τελετή έναρξης.

 

-SHORT MATTERS! 2017 Ειδικό πρόγραμμα με τις 15 υποψήφιες ταινίες για τα βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2017 (EFA awards).

 

-EUandΜΕ: Πέντε ταινίες μικρού μήκους ενημερώνουν για ισάριθμα θέματα που σχετίζονται με την Ευρωπαική Ένωση (όπως η κινητικότητα, η βιωσιμότητα και η επιχειρημαιτκότητα). Μια από τις ταινίες υπογράφει ο έλληνας Γιώργος Ζώης. 

 

-Αίθρια Λογοτεχνικά Μεσημέρια 17-21/9), σε παρουσίαση και επιμέλεια του συγγραφέα-δημοσιογράφου Παύλου Μεθενίτη. Στον δημοφιλή θεσμό του Φεστιβάλ συμμετέχουν φέτος οι: Άλκη Ζέη, Τίτος Πατρίκιος, Αμάντα Μιχαλοπούλου, Μάνος Κοντολέων, Δημήτρης Χαρίτος, Μάρτα Σίλβια Διος Σανς, Βίβιαν Στεργίου, Ηλίας Μωραϊτης, οι Δραμινοί Βασίλης Τσιαμπούσης και Πολύνα Γ. Μπανά καθώς και οι σκηνοθέτες Κώστας Φέρρης, Δημήτρης Αθανίτης και Ελισάβετ Χρονοπούλου που θα παρουσιάσουν τα νέα βιβλία τους. 

 

-Γνωριμία των διαγωνιζομένων σκηνοθετών με το κοινό. Καθημερινό Q&A στο αίθριο των γραφείων του Φεστιβάλ.

 

-Προβολές για παιδιά. Έξι ταινίες μικρού μήκους για τους μικρούς μας φίλους από Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία, Ισλανδία, ΠΓΔΜ και Γεωργία.

 

-Εργαστήριο ραδιόφωνου για παιδιά «Παίζουμε ραδιόφωνο!» με την ραδιοφωνική παραγωγό Άννα Πασχαλίδου

 

-Εκθέσεις εικαστικών σε συνεργασία με ανεξάρτητους καλλιτέχνες και τοπικούς φορείς.

 

Ραντεβού (Και) στην Αθήνα 

 

Ραντεβού στην Δράμα, λοιπόν, αλλά και τον Οκτώβριο (11-17/10) στην Αθήνα, μια που και φέτος το ελληνικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ, οι βραβευμένες ταινίες του διεθνούς και επιλεγμένα προγράμματα, θα προβληθούν στο «Τριανόν».

 

Το πρόγραμμα «Το Φεστιβάλ Δράμας ταξιδεύει», θα συνεχιστεί σε ακόμα περισσότερους προορισμούς. Πέρυσι οι ελληνικές ταινίες του Φεστιβάλ ταξίδεψαν σε 80 πόλεις και 6 χώρες αναδεικνύοντας την δυναμική του ελληνικού σινεμά εντός κι εκτός Ελλάδας.

 

Το Φεστιβάλ Δράμας χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού και τον Δήμο Δράμας.

Τουλάχιστον 1.500 χορευτές και εισηγητές, θα παραστούν στο 5ο Διεθνές Εθνολογικό Συνέδριο και στο 5ο Καραγκούνικο Αντάμωμα που θα πραγματοποιηθεί στις 6, 7, 8 και 9 Σεπτεμβρίου 2018 στα Μεγάλα Καλύβια Τρικάλων, στον Δήμο Τρικκαίων. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά γεγονότα της Θεσσαλίας.

 

karag-1-593x275.jpg

 

Ήδη ολοκληρώθηκαν οι προετοιμασίες του 5ου Διεθνούς Εθνολογικού Συνεδρίου και Καραγκούνικου Ανταμώματος των γηγενών και αυτοχθόνων κατοίκων της Πεδινής Θεσσαλίας, οι οποίοι αποκαλούνται με τον ιστορικό και γεωγραφικό όρο Καραγκούνηδες, όπως τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Βάσω Κοζιού, Α' Γραμματέας Αμφικτιονίας Θεσσαλών Καραγκούνηδων, υπεύθυνη του 5ου Διεθνούς Εθνολογικού Συνεδρίου.

Το 5ο Καραγκούνικο Αντάμωμα και το 5ο Διεθνές Εθνολογικό Συνέδριο των Θεσσαλών Καραγκούνηδων συνδιοργανώνουν η Περιφέρεια Θεσσαλίας-Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων, η Αμφικτιονία των Θεσσαλών Καραγκούνηδων, το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας-Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης και ο δήμος Τρκκαίων με την υποστήριξη του Εκπολιτιστικού Λαογραφικού Ομίλου Καλυβίων(ΕΛΟΚ).

Η τελετή έναρξης της εκδήλωσης θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2018, ώρα 6.30 μμ στο Πολιτιστικό Κέντρο των Μεγάλων Καλυβίων Τρικάλων και αμέσως μετά θα ξεκινήσουν οι εργασίες του 5ουΔιεθνούς Εθνολογικού Συνεδρίου με θέμα «Η πολιτιστική κληρονομιά της Πεδινής Θεσσαλίας. Η πολιτισμική της διαχείριση», στο οποίο θα ανακοινώσουν τις εισηγήσεις τους 59 πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, ερευνητές, λαογράφοι και επιστήμονες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Το Συνέδριο θα συνεχιστεί, στον ίδιο χώρο, την Παρασκευή και το Σάββατο 7 και 8 Σεπτεμβρίου 2018.

Την Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018 και ώρα 7 μμ στο γήπεδο ποδοσφαίρου της ομάδας «Μεγάλων Καλυβίων», θα ακολουθήσει ο «Τρανός Χορός» των Αυτόχθονων και Γηγενών Θεσσαλών - Καραγκούνηδων, όπου αναμένεται να πάρουν μέρος πάνω από 1.500 χορευτές από όλη την Ελλάδα. Τα βήματά τους θα συνοδεύσουν αξιόλογοι τραγουδιστές και μουσικοί. Στο τέλος της εκδήλωσης θα προσφερθεί φαγητό σε όλους τους χορευτές και θα ακολουθήσει λαϊκό γλέντι για όλους τους παρευρισκομένους.

 

karagkouniko708.jpg

 

Και συνέχισε η κ. Κοζιού: «Στο πλαίσιο του 5ου Διεθνούς Εθνολογικού Συνεδρίου και Ανταμώματος η Οργανωτική Επιτροπή προγραμμάτισε τρία τιμητικά αφιερώματα σε τρεις ξεχωριστούς ανθρώπους. Την Πέμπτη, 1η μέρα του Συνεδρίου θα τιμηθεί ο επιγραφολόγος και ιστορικός ερευνητής Μπρούνο Ελλύ, ο οποίος για μισό αιώνα περίπου ερευνά τη θεσσαλική ιστορία και πλουτίζει σημαντικά τη γνώση για τον αρχαίο κόσμο της Θεσσαλίας. Ο ίδιος ομολόγησε πως αισθάνεται μισός Έλληνας και εμείς οι Θεσσαλοί Καραγκούνηδες τον νιώθουμε δικό μας άνθρωπο».

Την Παρασκευή τιμάται ο Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Βασίλης Αναγνωστόπουλος, ένας φωτισμένος δάσκαλος, ο οποίος περιδιάβηκε τη Θεσσαλία και συγκέντρωσε αρκετό ερευνητικό υλικό που αφορά στον λαϊκό πολιτισμό και το οποίο μας παραδόθηκε ως ιστορικό ντοκουμέντο μέσα από τα βιβλία του. Τέλος το Σάββατο τιμάται ο Χρίστος Καράς, ένας γνήσιος Καραγκούνης που γεννήθηκε στο Μεγαλοχώρι Τρικάλων και ο οποίος τίμησε την Ελλάδα διεθνώς μέσα από το σημαντικότατο εικαστικό έργο του.

Οι συμμετέχοντες στις τετραήμερες εκδηλώσεις που γίνονται στο πλαίσιο του 5ου Διεθνούς Εθνολογικού Συνεδρίου και Καραγκούνικου Ανταμώματος θα αποκομίσουν γνώσεις, θα απολαύσουν ήχους, γεύσεις, χρώματα και θα διασκεδάσουν.

Η Αμφικτιονία των Θεσσαλών Καραγκούνηδων και οι συνεργάτες της δούλεψαν ακούραστα τα δυο τελευταία χρόνια, διευκρινίζει η κ. Κοζιού, που μεσολάβησαν από το 4ο Καραγκούνικο Αντάμωμα, που πραγματοποιήθηκε στη Νίκαια και στη Χάλκη του δήμου Κιλελέρ το 2016 και είναι σίγουροι πως το 5ο Καραγκούνικο Αντάμωμα θα ανεβάσει πιο ψηλά τον πήχη. Το εγγυώνται αυτό οι 59 αξιόλογοι εισηγητές, οι πολλές και πρωτότυπες παράλληλες εκδηλώσεις, ο Τρανός χορός στον οποίο θα συμμετάσχουν 1500 περίπου χορευτές από όλη την Ελλάδα καθώς και μια πολυμελής ορχήστρα που θα συνοδέψει τα βήματα χορευτών και κοινού.

Για την ανάγκη δημιουργίας της Αμφικτιονίας των Θεσσαλών Καραγκούνηδων η κ. Κοζιού σημείωσε: «Η Αμφικτιονία δημιουργήθηκε το 2009 από τους γηγενείς και αυτόχθονες κατοίκους της Πεδινής Θεσσαλίας ανά τον κόσμο, που αποκαλούνται με τον γεωγραφικό, λαογραφικό και ιστορικό όρο "Καραγκούνηδες". Στη διάρκεια της πορείας των 9 χρόνων, μέσα από τις ημερίδες, τα εργαστήρια και τα τέσσερα πανελλήνια εθνολογικά συνέδρια, που συνδιοργάνωσε με τους Δήμους Παλαμά, Πύλης, Φαρσάλων, Κιλελέρ, την Ακαδημία Αθηνών-Κέντρον Ερεύνης Ελληνικής Λαογραφίας και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας - Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, καθώς και τις εκδόσεις και διάφορες άλλες εκδηλώσεις κατάφερε να προσφέρει αρκετά στη συγκέντρωση, την αρχειοθέτηση και τη διάσωση σημαντικών στοιχείων της ιστορίας και της λαϊκής παράδοσης, που αφορούν στους κατοίκους της Πεδινής Θεσσαλίας».

«Αργήσαμε λίγο να δημιουργήσουμε την Αμφικτιονία των Θεσσαλών Καραγκούνηδων», συνέχισε η κ. Κοζιού, «γιατί επαναπαυθήκαμε στο ότι είμαστε γηγενείς και αυτόχθονες κάτοικοι της Θεσσαλίας και δεν προέκυψε η ανάγκη να το αποδείξουμε».

Και κατέληξε: «Όταν όμως αντιληφθήκαμε ότι σιγά-σιγά η ταυτότητά μας άρχισε να ξεθωριάζει και υπήρχε κίνδυνος να χαθούν πολύτιμα ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία, που αφορούν στους Καραγκούνηδες της Πεδινής Θεσσαλίας, απευθύναμε ένα προσκλητήριο στους Καραγκούνηδες όπου γης και έτσι δημιουργήθηκε ένας σημαντικός πυρήνας, που δουλεύει με όρεξη και υπευθυνότητα και προσπαθεί να περισώσει έναν από τους αρχαιότερους και σπουδαιότερους πολιτισμούς και τον πρώτο παραγωγικό πολιτισμό της Ευρώπης».

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Πιάνονται χέρι - χέρι, μικροί και μεγάλοι, όλο ευφημία και χορεύουν μέχρι να τους βρει το ξημέρωμα. Οι ήχοι της παραδοσιακής μουσικής τους συνοδεύουν, ασταμάτητα. Όταν χαράξει μόνο τότε το πανηγύρι θα τελειώσει. Αυτή η εικόνα των πανηγυριών «τσι Κέρκυρας», είναι γνωστή σε όλο το νησί καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Τα πανηγύρια στην Κέρκυρα γίνονται όλο το καλοκαίρι, ενώ ξεκινούν από τη γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής, πέντε ημέρες μετά το Πάσχα και ολοκληρώνονται στις 8 Σεπτεμβρίου, ημέρα του τρύγου, που λένε στην Κέρκυρα, με αφορμή την ημέρα των Γενεθλίων της Θεοτόκου.


Παλαιοκαστρίτσα: Ο τιρκουάζ κόλπος της Κέρκυρας που λάτρευε η Ρένα Βλαχοπούλου (vid)


2501714.jpg

 

«Τον χειμώνα δεν έχουμε πανηγύρια στην Κέρκυρα. Τα πανηγύρια γίνονται όλα το καλοκαίρι, γιατί είναι υπαίθρια και κυρίως διοργανώνονται κάτω από τις ελιές. Για αυτό και πάρα πολλά παραδοσιακά τραγούδια αναφέρονται στο μάζεμα της ελιάς ή έχουν σχέση με το μάζεμα της, «Θα σε κλέψω κάτ' από τσις ελιές και από τσι κεντρομάδες» αναφέρει χαρακτηριστικά στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο, ο γραμματέας της Φιλαρμονικής Γαστουρίου, μουσικός και φιλόλογος Σπύρος Παχύς.

Οι ιστορικοί χρονογράφοι φέρουν τα παραδοσιακά πανηγύρια της Κέρκυρας να γίνονται έξω, στη φύση, με τις ορχήστρες να συνοδεύουν πάντοτε με βιολί και κιθάρα, ενώ όπως καταγράφεται τα πανηγύρια «τσι Κέρκυρας» είναι διήμερα και ποτέ τριήμερα.

 

hjhghjgh.jpeg

 

«Τα πανηγύρια παλαιότερα δε γινόταν ούτε στις πλατείες, ούτε στις πλακοστρώσεις, ούτε στην άσφαλτο και το μπετό. Οι ορχήστρες είναι πάντα παραδοσιακές με βιολί, κιθάρα και τα τελευταία χρόνια ηλεκτρονικά όργανα. Σε κάποια πανηγύρια μετέχουν και οι φιλαρμονικές του τόπου. Συνήθως την παραμονή των μεγάλων εορτών γίνεται η λιτανεία και την ημέρα της γιορτής γίνεται η πανήγυρη. Στην Κέρκυρα δεν υπάρχουν τριήμερα πανηγύρια. Τα πιο παραδοσιακά πανηγύρια γίνονται στην αυλή της εκκλησίας, ενώ άλλα απομακρύνονται λόγω έλλειψης χώρου» επεξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Παχύς.

Τα σύγχρονα πανηγύρια της Κέρκυρας συνοδεύονται οπωσδήποτε με χορό. Οι πιο παραδοσιακοί χοροί σήμερα που διατηρήθηκαν στο πέρας των χρόνων, είναι ο Κερκυραϊκός που λέγεται και ρούγα και ο αυτοκρατορικός χορός του Κάιζερ ή γαστουριώτικος. Άλλοι χοροί, είναι ο «Αη Γιώργης», η «Φουρλάνα» και χοροί του Βορείου και Νοτίου συγκροτήματος της Κέρκυρας, που όμως δεν ακούγονται τόσο συχνά στη Μέση Κέρκυρα.

Ένα από τα μεγαλύτερα πανηγύρια της Κέρκυρας, είναι το γνωστό πανηγύρι του Γαστουρίου. Τεκμηριώνεται από τα τέλη του 19ου αιώνα και συνεχίζει από τότε αδιάλειπτα. Το πανηγύρι είναι αφιερωμένο στη γιορτή της «Παναγίας Οδηγήτριας», που είναι χτισμένη από τα τέλη του 18ου αιώνα, από Γαστουριώτες. Στο πανηγύρι του Γαστουρίου συμμετείχε πάντα και η αυτοκράτειρα Ελισάβετ και ο Κάιζερ, Αυτοκράτορας της Γερμανίας, εξ ου και ο «χορός του Κάιζερ», που είναι κατά βάση γερμανικός χορός προσαρμοσμένος στον ρυθμό της «Ρούγας».

 

1960_2.jpg

 

«Και η Ελισάβετ και ο Κάιζερ, είχαν λατρέψει το Γαστούρι, που εκτός από το γνωστό παλάτι της Ελισάβετ στο Αχίλλειο, υπάρχει και η πηγή της Ελισάβετ, ενώ να σημειωθεί ότι στην εκκλησία του χωριού υπάρχουν λάβαρα, "σκόλα", που έχει δωρίσει η βασίλισσα Ελισάβετ στο Γαστούρι» θα πει ο γραμματέας της Φιλαρμονικής Γαστουρίου, ενώ θα επισημάνει πως η κερκυραϊκή παραδοσιακή φορεσιά είναι η μόνο η γαστουριώτικη. «Όλες οι άλλες στολές είναι τοπικές φορεσιές. Η νυφιάτικη κερκυραϊκή στολή είναι η Γαστουριάτικη, γι' αυτό και στο στήθος των γυναικών υπάρχουν πάντοτε κοσμήματα που είχε δωρίσει η Ελισάβετ και ο Κάιζερ» θα πει ο κ. Παχύς.

Συμμετέχοντας λοιπόν κάποιος στο πανηγύρι, που ξεπερνά πάντοτε τα δύο χιλιάδες άτομα, θα χορέψει τον «χορό του Κάιζερ», αλλά θα επισκεφθεί και τα μνημεία της εποχής των δύο πολυαγαπημένων βασιλιάδων των Κερκυραίων.

Σύμφωνα πάντως με ιστορικά χρονογραφήματα, αρχικά τα «πανηγύρια τσι Κέρκυρας» γινόταν στο κέντρο του χωριού, αλλά μετά μεταφέρθηκαν στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας. Πάντοτε συνοδευόταν με παραδοσιακά όργανα και οι κάτοικοι φρόντιζαν οι ίδιοι να τα εκτελέσουν, διαμορφώνοντας το χώρο, καθαρίζοντας και ασπρίζοντας. Το έθιμο «ήθελε» πάντοτε να σουβλίζονται αρνιά.

«Είναι πολύ παλιό έθιμο, από φωτογραφίες που έχουμε, του 20ού αιώνα πριν τον πόλεμο που φαίνεται και το ψήσιμο των αρνιών. Εκείνη την εποχή ο κόσμος έτρωγε πολύ λίγο κρέας οπότε το αρνί σηματοδοτούσε τη μεγάλη γιορτή και το πανηγύρι του λαού που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα» αναφέρει ο γραμματέας της Φιλαρμονικής Γαστουρίου, μουσικός και φιλόλογος Σπύρος Παχύς.

 

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

 

Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, στο πλαίσιο της θεματικής δράσης Αρχιτεκτονικές ματιές στην πόλη, οργανώνει το Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου την πέμπτη διαδρομή στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.

Σημείο συνάντησης θα είναι το κεντρικό κτήριό του, στην Πλάκα (Αγγ. Γέροντα 6) με μία βόλτα που θα διαρκέσει από τις 10:00 μέχρι τις 11:30.

Η δράση πραγματοποιείται στο πλαίσιο της διοργάνωσης Αθήνα 2018-Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου του δήμου Αθηναίων.

Με σημείο αναφοράς την έκδοση του ΠΙΟΠ Αρχιτεκτονικός οδηγός Αθηνών, του αείμνηστου Διονύση Α. Ζήβα, η δράση, ενταγμένη στις «Αθηναϊκές διαδρομές βιβλίου», αναπτύσσεται στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.

 

ndnsajdsa.jpg

 

Η διαδρομή, που παρουσιάζει η ιστορικός Λίλα Πατσιάδου, αποσκοπεί στη γνωριμία με σημαντικά κτήρια του 19ου και 20ού αιώνα, τα οποία διατρέχουν τον αστικό ιστό της Αθήνας. Η περιήγηση διερευνά και όψεις της τοπικής αθηναϊκής ιστορίας μέσω της αξιοποίησης πηγών. Η διαχρονική παρουσίαση των κτηρίων με βιωματικά στοιχεία συμβάλλει στην κατανόηση της έννοιας «μνημείο» και στην ευαισθητοποίηση σε θέματα προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς.


Η συμμετοχή στη δράση είναι δωρεάν.

Ώρα προσέλευσης: 9:45-9:55

Για την εγγραφή των συμμετεχόντων θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας (τηλ.: 210 3256924, Δευτ.-Παρ. 12:00-17:00).

 

Μια κορυφαία εμπειρία ζωής. Βρίσκεστε στην καρδιά του αρχαίου πολιτισμού. Κάθε σας βήμα ένα ταξίδι στο χρόνο και στους αιώνες. Αναζήτηση του παρελθόντος, περιέργεια, εξερεύνηση. Περιηγηθείτε σε αρχαίους ναούς, θέατρα, στάδια, πόλεις. Βρίσκεστε ανάμεσα σε αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία που κατασκευάστηκαν δυόμισι χιλιάδες έτη πριν. Θαυμάστε την κλίμακα αλλά και το μέτρο. Αναλογιστείτε την ιστορία, το βάθος και την ομορφιά της και νιώστε όσους κάποτε τα έφτιαξαν και τα έζησαν. Ακρόπολη, Δελφοί, Κνωσός, Μυκήνες, Ολυμπία. Μνημεία-ορόσημα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.

 

Οι 10 δημοφιλέστεροι αρχαιολογικοί χώροι της Ελλάδας

 

1. Βράχος της Ακρόπολης, Αθήνα: Ο βράχος που έγινε ο θεμέλιος λίθος του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού. Εδώ θα θαυμάσετε τα δημιουργήματα του Χρυσού Αιώνα του Περικλή: τον Παρθενώνα, τα Προπύλαια, τον Ναό της Αθηνάς Νίκης, το Ερέχθειο με τις διάσημες Καρυάτιδες. Αλλά και πολλά ακόμη σπουδαία μνημεία, όπως το θέατρο του Διονύσου και το Ηρώδειο, τον Άρειο Πάγο, την Πνύκα, τον Κεραμεικό, την Αρχαία και τη Ρωμαϊκή Αγορά, τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, την Πύλη του Αδριανού. Ολόκληρη η ιστορία της αρχαίας Ελλάδας στα πόδια σας!

 

the-acropolis-of-athens-at-sunrise.jpg

 

2. Σoύνιο, Αττική: Το νοτιότερο ακρωτήριο της Αττικής, το Σούνιο, που φιλοξενεί από το 440 π.Χ. τον επιβλητικό ναό του Ποσειδώνα.

 

TopTenArchaelogicalSites9_Sounio.jpg

 

3. Ολυμπία, Πελοπόννησος: Ο ιερός τόπος του πατέρα των θεών, Δία, όπου γεννήθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Στον αρχαιολογικό χώρο της Ολυμπίας βρισκόταν ένα από τα θαύματα του αρχαίου κόσμου, το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία, δημιούργημα του Φειδία.

 

TopTenArchaelogicalSites1_Olympia1.jpg

 

4. Μυκήνες, Πελοπόννησος: Το σημαντικό και πλούσιο ανακτορικό κέντρο με την ξακουστή πύλη των Λεόντων και τα Κυκλώπεια τείχη, που αναφέρεται στα ομηρικά έπη.

 

TopTenArchaelogicalSites8_Mikines.jpg

 

5 Επίδαυρος, Πελοπόννησος: Εδώ θα απολαύσετε παραστάσεις αρχαίου δράματος με εξέχοντες πρωταγωνιστές, στο ωραιότερο ανοιχτό αρχαίο θέατρο του κόσμου.

 

TopTenArchaelogicalSites6_Epidavros.jpg

 

6. Δελφοί, Στερεά Ελλάδα: Ο «ομφαλός της γης», όπου βρισκόταν το πιο ξακουστό μαντείο της Αρχαίας Ελλάδας. Εδώ, η περίφημη Πυθία έδινε τους χρησμούς, ενώ γύρω του απλώνεται το μαγικό Δελφικό τοπίο. Κορυφαίο αξιοθέατο, ο ναός του Απόλλωνα, του θεού του φωτός.

 

TopTenArchaelogicalSites4_Delfi.jpg

 

7. Δίον, Μακεδονία: Το ωραιότερο αρχαιολογικό πάρκο της Ελλάδας, κοντά στην Κατερίνη, με αρχαία ιερά, θέατρα, θέρμες, ψηφιδωτά και επαύλεις.

 

TopTenArchaelogicalSites5_Dion.jpg

 

8. Βεργίνα, Μακεδονία: Μία μοναδική εμπειρία: επίσκεψη στο μοναδικό Μουσείο του βασιλικού τάφου του Φιλίππου Β', πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με την περίφημη χρυσή λάρνακα και όλα τα άλλα ευρήματα των ανασκαφών.

 

TopTenArchaelogicalSites10_Vergina2.jpg

 

9. Δήλος, Κυκλάδες: Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς και το διασημότερο και ιερότερο νησί της Αρχαίας Ελλάδας. Όλο το νησί, ένας θαυμαστός αρχαιολογικός χώρος.

 

TopTenArchaelogicalSites3_Delos.jpg

 

10. Κνωσός / Φαιστός, Κρήτη: Πολύ κοντά στο Ηράκλειο, θα θαυμάσετε το ανάκτορο της Κνωσού, κέντρο του Μινωικού πολιτισμού και έδρα του βασιλιά Μίνωα. Πιο νότια θα περιηγηθείτε στο ανάκτορο της Φαιστού.

 

TopTenArchaelogicalSites7_Knossos.jpg

 

 

 

 

 

 

Συμπληρώθηκαν χθες 50 χρόνια από τον θάνατο του αρχιτέκτονα και ακαδημαϊκού Δημήτρη Πικιώνη ο οποίος απεβίωσε στις 28 Αυγούστου 1968. Αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες που ανέδειξε η Ελλάδα τον 20ο αιώνα και υπήρξε μια από τις εμβληματικές φυσιογνωμίες της ονομαζόμενης “Γενιάς του ’30”.

Λίγους μήνες πριν με αφορμή την ανάπλαση του πράσινου γύρω από την Ακρόπολη είχα την χαρά να μιλήσω με την κόρη του Αγνή και να ανοίξουμε μαζί μπαούλα με αναμνήσεις.

 

gfdgdfgfdgf.jpg

 

Δεν έχεις πολλές φορές την ευκαιρία να βρεθείς στο σπίτι ενός σπουδαίου ανθρώπου. Να κάτσεις στο ίδιο τραπέζι που πριν από χρόνια κάθονταν και συζητούσαν προσωπικότητες που άλλαξαν την Ελλάδα. Απέναντί μου έχω την Αγνή, το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη, και προσπαθώ για όση ώρα μού κάνει την τιμή να με φιλοξενήσει στο σπίτι της να μη χάσω ούτε στιγμή κάτι από την ιδιαίτερη ενέργεια του χώρου.

Καθόμαστε στην τραπεζαρία, ακριβώς εκεί που ο Πικιώνης έτρωγε παρέα με τον Τσαρούχη, τον Εγγονόπουλο και τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα, και ανοίγουμε οικογενειακά μπαούλα, ξετυλίγουμε ιστορίες και πάμε πίσω στα μέσα του 20ού αιώνα. Στα παιδικά χρόνια της Αγνής, στην εποχή που ο Πικιώνης «έφτιαχνε την Ακρόπολη», αλλά και πιο πίσω, στα σπίτια στην Κυπριάδου, στη Φιλοθέη, στην Αίγινα. Ενα ταξίδι με πτυχές άγνωστες σε εμάς, με στοιχεία της προσωπικότητας ενός ανθρώπου που αδιαφορούσε για χρήμα, δόξα και υστεροφημία. Για έναν καλλιτέχνη που σχεδίασε τις πιο όμορφες οικίες των Πατησίων αλλά ο ίδιος έμενε στο νοίκι, για έναν αρχιτέκτονα που έδωσε πνοή στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και στον Αγιο Δημήτριο Λουμπαρδιάρη και για έναν μπαμπά που ήθελε τα παιδιά του να ασχοληθούν με ό,τι πραγματικά αγαπούσαν.

Αφορμή για όλα αυτά είναι τα 50 χρόνια από τον θάνατο του Πικιώνη που συμπληρώνονται το 2018 και κυρίως η ανάπλαση του πρασίνου γύρω από την Ακρόπολη και τον λόφο Φιλοπάππου και του 14ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών στα Πευκάκια, στους πρόποδες του Λυκαβηττού (Σίνα 70), που θα γίνει από τον Δήμο Αθηναίων το επόμενο διάστημα. Η στρογγυλή αυτή επέτειος καθώς και το σύμφωνο συνεργασίας που υπέγραψε ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης με την Αγνή Πικιώνη συμπίπτουν με τη συμπλήρωση 60 χρόνων από την αποπεράτωση των εργασιών στον χώρο γύρω από την Ακρόπολη. Τι καλύτερο λοιπόν από μια κουβέντα με τη μικρότερη κόρη, που σπούδασε και εκείνη Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ενώ ήταν μόλις 27 ετών όταν εκείνος έφυγε από τη ζωή έχει αναλάβει εδώ και τέσσερις δεκαετίες να αναδείξει το έργο του.

 

DP - Loumbardiaris005.jpg,1440.jpeg

 

Στη δική μας συζήτηση βέβαια είναι και ο αρχιτέκτονας πάντοτε παρών, στο γραφείο που διατηρούσε στο σπίτι της οικογένειας, στις βόλτες στην Αθήνα, στα μονοπάτια του Φιλοπάππου όπου, με το κοντό του παντελόνι, δούλευε τις πέτρες που από τότε συντροφεύουν τους πιο όμορφους περιπάτους μας στην πόλη. Αυτές τις διάσημες πέτρες, αλλά και το κτίσμα του Αγίου Δημητρίου του Λουμπαρδιάρη, τον παιδικό κήπο της Φιλοθέης και το δημοτικό σχολείο στα Πευκάκια αγωνίζεται εδώ και χρόνια η Αγνή Πικιώνη να αναπλάσει. Να τα συντηρήσει και να τους δώσει πάλι το πνεύμα του Πικιώνη που σε πολλές περιπτώσεις έχει χαθεί στην πάροδο του χρόνου.

Ζωγραφική στο μπαούλο

Φαντάζομαι τον Πικιώνη να κάθεται στο γραφείο του και να δουλεύει και απέναντι, στην άλλη πλευρά της πινακίδας, την κόρη του να κάνει τα μαθήματά της. «Μου φαινόταν τεράστια αυτή η πινακίδα» αναφέρει «ενώ στην πραγματικότητα ήταν πολύ μικρή». Της άρεσε να κάθεται μαζί με τον πατέρα της, όπως αργότερα της άρεσε να πηγαίνει στα μαθήματα Ιστορίας της Τέχνης του Πολυτεχνείου, όταν σπούδαζαν εκεί τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια της, Ινώ και Πέτρος. «Ηταν πολύ όμορφη εμπειρία, θυμάμαι μια φορά είχα ποζάρει σαν μοντέλο στη Σχολή και με είχαν κεράσει μια καραμέλα» συνεχίζει.

Στη μικρότερη κόρη έπεσε και το βάρος της μετακόμισης από το σπίτι όπου μεγάλωσαν, Μαρκορά και Βιζυηνού στη συνοικία Κυπριάδου, σε ένα στην ίδια γειτονιά. «Τα αδέλφια μου είχαν μεγαλώσει πια και είχαν παντρευτεί. Οι γονείς μου ήταν αρκετά μεγάλοι και έπρεπε εγώ να μετακομίσω βιβλιοθήκες και βιβλία, και στην ουσία είχα άγνοια τι είχε αξία και τι όχι. Ευτυχώς δεν πέταξα κάτι σημαντικό» θυμάται η Αγνή Πικιώνη. Στο γραφείο του Πικιώνη υπήρχε ένα μικρό μπαούλο μέσα στο οποίο, με αφορμή τη μετακόμιση, η κόρη του ανακάλυψε τα ζωγραφικά του έργα, τις δημιουργίες των νεανικών του χρόνων, αποτελέσματα των σπουδών του στο Μόναχο στο ελεύθερο σχέδιο και στη γλυπτική, στα οποία ωστόσο ο ίδιος δεν πίστευε πολύ, ίσως επειδή ο κρυφός του πόθος ήταν ανέκαθεν η αρχιτεκτονική.

«Εντυπωσιάστηκα, και στο καινούργιο σπίτι άρχισα να κορνιζώνω μερικά από αυτά» αναφέρει η κόρη του. «Ασ’ τα αυτά, θα τα διορθώσουμε καμιά φορά» σχολίαζε εκείνος. Και μπορεί ο ίδιος να μη φρόντισε ποτέ να αναδειχθούν οι πρώτες δημιουργίες του, αλλά η Αγνή Πικιώνη έβαλε στόχο να συγκεντρώσεί όλο το έργο του και να δώσει σε αυτά τα ζωγραφικά αριστουργήματα, αλλά και σε όλα τα υπόλοιπα, τη θέση που τους έπρεπε. Σήμερα όλο το αρχιτεκτονικό και ζωγραφικό του αρχείο βρίσκεται στο Μουσείο Μπενάκη και είναι προσβάσιμο στο κοινό.

Ο Πικιώνης γεννήθηκε το 1887 στον Πειραιά από χιώτες γονείς. Είχε από μικρός κλίση στη ζωγραφική και το 1906 έγινε ο πρώτος μαθητής του Κωνσταντίνου Παρθένη. Οπως γράφει ο ίδιος για την παιδική του ηλικία: «Κι αναθυμούμενος τα παιδικά μου χρόνια, βρίσκω πως μέσα στο βρέφος, μέσα στο παιδί, στα ορμήματα της ψυχής του και στους αδιατύπωτους στοχασμούς του, στις αδυναμίες του και τις δυνάμεις του, κρύβεται αυτούσιος ο χαρακτήρας του μεγάλου, η μοίρα της ζωής του ολάκερης. Κι αγκαλά, και ξέρω πως ο χώρος δε μου το επιτρέπει, αισθάνομαι μια βαθιάν ανάγκη να μακραίνω εδώ για τα παιδικά τα χρόνια το λόγο, προτιμώντας των άλλων παρά τούτων να συντομέψω την εξιστόρηση, και τούτο όχι από φιλαυτία, μα για να δείξω, απάνω στο προσωπικό μου αναγκαστικά παράδειγμα, τη σημασία που έχουν τα πνευματικά τα σπέρματα που η παιδική ηλικία κρύβει μέσα της.

(…) Μια φωνή μού έλεγε πως δεν ήρθαμε σε τούτο τον κόσμο με τη συγκατάθεσή μας, μα εκτίοντας κάποιο πταίσμα. Κάποτε έθεσα στον εαυτό μου το ερώτημα: «Είμαι αγνός;». Αλλά σύγκαιρα διερωτόμουν: «Αλλ’ από πού ξέρω τι είναι αγνότητα… Από πού μπορώ να ξέρω το νόημά της;». Μου επαναλάμβανα πως πρέπει να ‘μαι πάντα καλός. Και προσπαθούσα να είμαι, μα μέσα μου είχα την υποψία μην είμαι καλός από αδυναμία… Είχα το αίσθημα της δικαιοσύνης, και κάποτε πάλεψα να την υπερασπιστώ ανάμεσα σε δύο το ίδιο προσφιλή πρόσωπα, θέτοντας τα παιδικά μου αισθήματα σε φοβερή δοκιμασία».

 

pikionis.jpg

 

Ο αρχιτέκτων πρέπει να έχει ιστορική συνείδηση

Τα σπίτια στην Κυπριάδου, η οικία Μωραΐτη στις Τζιτζιφιές, τα προσχέδια τάφων, η πολυκατοικία στη Χέυδεν, το «Ξενία» των Δελφών και το Δασικό Χωριό στο Περτούλι θα ήταν αρκετά για να χαρακτηρίσουν κορυφαίο τον έλληνα αρχιτέκτονα. Αλλά τίποτε από αυτά δεν άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε την εμπειρία της Ακρόπολης, τίποτε από αυτά δεν διαμόρφωσε τις καλοκαιρινές μας βόλτες, τίποτε από αυτά δεν έγινε πόλος έλξης χιλιάδων τουριστών εδώ και έξι δεκαετίες. Ολα αυτά και τόσα άλλα συνέβησαν με τη «Διαμόρφωση του αρχαιολογικού περί την Ακρόπολη χώρου και του λόφου Φιλοπάππου», έργο που ολοκληρώθηκε ακριβώς 60 χρόνια πριν, το 1958.

«Ολα ξεκίνησαν από έναν μαθητή του, τον Προκόπη Βασιλειάδη, που ήταν ιδιαίτερος του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Εκείνος τού είπε ότι μόνο ο Πικιώνης θα μπορούσε να κάνει αυτό το έργο» θυμάται η Αγνή, που ήταν μόλις 13 ετών όταν ξεκίνησε το φιλόδοξο εγχείρημα.

«Οσον αφορά το πρόσωπον του αρχιτέκτονος ο οποίος θα παρείχε τας εγγυήσεις της επιτελέσεως του έργου τούτου, ούτος δέον να είναι ικανός να αρθή υπεράνω των κατά συνθήκην και εφημέρων συλλήψεων αίτινες χαρακτηρίζουν την εποχήν μας. Δέον ούτος να έχη διά μακράς παιδείας ανεπτυγμένην, θα έλεγα, ιστορικήν συνείδησιν των μορφών ας θα εφαρμόση εν τόπω ο οποίος δεν ανέχεται την ισχύουσαν συμβατικότητα» γράφει μεταξύ άλλων ο Πικιώνης στην επιστολή που έστειλε στον τότε υπουργό Δημοσίων Εργων Κωνσταντίνο Καραμανλή στις 12 Μαΐου 1955. Στην επιστολή ο Πικιώνης εξηγούσε μεταξύ άλλων πόσο σημαντικό είναι για αυτό το έργο να μην ακολουθεί συγκεκριμένο σχέδιο ο αρχιτέκτονας, να βγει από το γραφείο και ουσιαστικά να δουλεύει, να εμπνέεται και να δημιουργεί επί τόπου με βάση το φυσικό τοπίο και τον Ιερό Βράχο.

«Εκείνη την εποχή τα δημόσια έργα τα αναλάμβανε ένας εργολάβος, έβαζε μια μπουλντόζα και τέλος» εξηγεί η κόρη του και συνεχίζει: «Ο Πικιώνης έγραψε δύο επιστολές στον Καραμανλή και του εξηγούσε ότι αυτό το έργο δεν είναι συμβατικό και χρειάζεται να γίνει δι’ αυτεπιστασίας. Αλλαξε δηλαδή το σύστημα και αντί για συνολικά ποσά, οι εργάτες πληρώνονταν με βάση τα μεροκάματά τους».

Ακρόπολη, λόφος Φιλοπάππου, Αγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης

Το πιο μεγάλο έργο σε δημόσιο χώρο για την εποχή δεν έγινε βέβαια χωρίς αντιξοότητες και γκρίνιες. «Ο Καραμανλής συχνά πήγαινε στο εργοτάξιο και πίεζε τον Πικιώνη για την ολοκλήρωση του έργου. Πρώτη φορά αρχιτέκτονας ακολουθούσε αυτή την πρακτική και ο υπουργός ήθελε να γίνουν όλα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα» αναφέρει η Αγνή Πικιώνη στο ΒHMAgazino. «Να μην ανακατεύεται στη δημιουργία του τού ζητούσε ευγενικά εκείνος και έτσι μετά από τέσσερα χρόνια, αμέτρητες ώρες χειρωνακτικής δουλειάς και δεκάδες σχέδια το έργο ολοκληρώθηκε» συνεχίζει.

Το 1958, έτος αποπεράτωσης των εργασιών, ο Πικιώνης αποχωρεί από το Πολυτεχνείο. Τα τελευταία χρόνια τις παραδόσεις στα αμφιθέατρα είχε ούτως ή άλλως διαδεχθεί το εργοτάξιο, μια και οι μαθητές ήταν πιο χρήσιμο να ακολουθούν τον αρχιτέκτονα στην οδό Ακροπόλεως, να βλέπουν τον τρόπο που εργάζεται, να ακούν τη φιλοσοφία του πίσω από αυτό το μεγαλεπήβολο σχέδιο.

Με αφορμή την ολοκλήρωση της ακαδημαϊκής του καριέρας το περιοδικό «Ζυγός», στο οποίο εμφανίστηκαν πρώτη φορά κριτικοί και ιστορικοί τέχνης που άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό το εικαστικό τοπίο της χώρας, του αφιερώνει ένα ολόκληρο τεύχος. Σαράντα άνθρωποι του πνεύματος έγραψαν την άποψή τους για τον αρχιτέκτονα και ούτε ένας δεν παρέλειψε να αναφερθεί στη διαμόρφωση του χώρου γύρω από τον Ιερό Βράχο.

 

Στο σύνολό του το έργο αφορά τη διαμόρφωση δύο μονοπατιών: το ένα είναι αυτό που ανεβαίνει στον Ιερό Βράχο και το άλλο απομακρύνεται από αυτόν δημιουργώντας δύο συνθήκες θέασης του Παρθενώνα, μία από τον Λουμπαρδιάρη και μία από το Ανδηρο στου Φιλοπάππου, όπου καταλήγει η διαδρομή.

«Στα δύο σημεία θέασης όμως, οι χαράξεις είναι ιδιαίτερα εμφανείς. Στη διαμόρφωση γύρω απ’ τον Αγιο Δημήτριο οι αρμοί της δαπεδόστρωσης, κατά την είσοδο στον υπαίθριο χώρο του, οδηγούν το βλέμμα. Στον ημιυπαίθριο χώρο του παλιού καφενείου η κεκλιμένη στέγη στρέφεται προς την Ακρόπολη. Στην κορυφή του λόφου, στο Ανδηρο, μαρμάρινα καθιστικά και μικρές πέτρινες κατασκευές οργανώνονται έτσι ώστε να τοποθετήσουν τον άνθρωπο στα σημεία με την καλύτερη θέα των Προπυλαίων και της Ακρόπολης γενικότερα» αναφέρει ο Κώστας Τσιαμπάος στο βιβλίο «Κατασκευές της όρασης – Από τη θεωρία του Δοξιάδη στο έργο του Πικιώνη» (εκδ. Ποταμός).

«Ενδιαφέρον έχει και ο τρόπος με τον οποίο ο Πικιώνης συλλαμβάνει την έννοια της φύσης. Φύση που είναι εδώ συνυφασμένη με την ιστορία και το παρελθόν του πολιτισμού της. Ενσωματώνει ανθρώπινες γραφές και απομεινάρια παλαιότερης κατοίκησης, τόσο που δεν ξεχωρίζει απ’ αυτά. Αρχαία μνημεία, κτίσματα, βράχοι, θάμνοι σαν ένα τοπίο αφηγούνται την ιστορία της αττικής γης» συμπληρώνει η κόρη του αρχιτέκτονα.

Πώς θα ήταν τα δρομάκια γύρω από την Ακρόπολη αν δεν είχε αναλάβει ο Πικιώνης το έργο; Αυτό το ερώτημα τριγυρνάει στο μυαλό μου όση ώρα ακούω την κόρη του να περιγράφει με καμάρι το μεγαλύτερο έργο του μπαμπά της. «Πριν από αυτόν, πάντως, υπήρχε απλώς ένας ασφαλτοστρωμένος δρόμος που οδηγούσε στον Ιερό Βράχο και ένας χωματόδρομος που έφτανε στο εκκλησάκι του Λουμπαρδιάρη» μου εξηγεί η Αγνή και θυμάται ότι σε αυτό το εκκλησάκι ο Πικιώνης συνόδεψε νύφη τη μεγάλη του κόρη, αρκετά χρόνια προτού αποφασίσει να αλλάξει την όψη του.

Η Αγνή Πικιώνη δεν θυμάται ξεχωριστά αυτή τη δουλειά του αρχιτέκτονα σε σχέση με τις άλλες. Είχε συνηθίσει ότι ο μπαμπάς έλειπε πολλές ώρες από το σπίτι και όταν επέστρεφε έπρεπε να ξαπλώσει να ξεκουραστεί. Τον ταλαιπωρούσαν πονοκέφαλοι και πολλά βράδια τα περνούσε ξάγρυπνος. Ωστόσο ένα απόγευμα της έχει χαραχθεί στη μνήμη, καθώς ο 70χρονος πατέρας τους, αν και κουρασμένος, ξεκίνησε να τους πάει σε έναν από τους κινηματογράφους της περιοχής. Η κούραση όμως τον κατέβαλε τόσο πολύ που δεν του επέτρεψε να ολοκληρώσει τη βόλτα. Επρεπε να επιστρέψει σπίτι για να ξεκουραστεί.

Δημοτικό σχολείο στον Λυκαβηττό, Παιδικός κήπος στη Φιλοθέη

Σχεδόν είκοσι χρόνια πριν από εκείνη τη βόλτα και την ενασχόλησή του με τον περιβάλλοντα χώρο της Ακρόπολης και τον Λουμπαρδιάρη, ο αρχιτέκτονας είχε υπογράψει δύο έργα που χαρακτηρίζουν την τέχνη του: το Δημοτικό Σχολείο στα Πευκάκια Λυκαβηττού και τον παιδικό κήπο στη Φιλοθέη. Το 1932 και το 1961 αντίστοιχα, ο Πικιώνης έδωσε ψυχή και σώμα σε αυτά τα έργα, τα οποία ο κόρη του προσπαθεί να αναπλάσει, καθώς έχουν αλλοιωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Για τις ανάγκες αυτής της ανάπλασης δημιουργήθηκε εδώ και λίγα χρόνια η ΑΜΚΕ «Δημήτρης Πικιώνης» με στόχο «τη μελέτη, προστασία, ανάδειξη και αποκατάσταση του έργου του Δημήτρη Πικιώνη». Το 14o Δημοτικό Σχολείο είναι αυτό άλλωστε που θα αναπλάσει ο Δήμος Αθηναίων, μαζί με το έργο πρασίνου της Ακρόπολης και του Φιλοπάππου, σύμφωνα με τη συνεργασία που υπέγραψαν ο Γιώργος Καμίνης και η Αγνή Πικιώνη.

Μαθητές που ξεχώρισαν, καλλιτέχνες που αγάπησε

Προσπαθώ να φανταστώ πώς είναι να ζεις σε ένα σπίτι το οποίο κάθε τόσο επισκέπτονταν ο Τσαρούχης και ο Εγγονόπουλος. Πώς είναι να μεγαλώνεις σε ένα περιβάλλον στο οποίο κυριαρχούσαν οι συζητήσεις για την τέχνη, την αρχιτεκτονική, τη φιλοσοφία. Πώς είναι να ξέρεις ότι μεγάλο κομμάτι της πνευματικής σου καλλιέργειας το χρωστάς σε ανθρώπους που όχι απλώς συνεχίζουν να εμπνέουν μέχρι σήμερα αλλά διαμόρφωσαν την καλλιτεχνική δημιουργία της χώρας.

Η Αγνή Πικιώνη θυμάται ωστόσο λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Οι νέοι καλλιτέχνες που αγαπούσε ο πατέρας της ήταν τότε άσημοι, φτωχοί και αβοήθητοι. Νέοι που πήγαιναν στο σπίτι του αρχιτέκτονα για ένα πιάτο ζεστό φαγητό, ένα μπάνιο αλλά και μια συμβουλή. Ο Πικιώνης μπορεί να μην ήταν πλούσιος, αλλά ως καθηγητής βρισκόταν σε καλύτερη οικονομική θέση. Ο ίδιος είχε γνωριμίες και τους βοηθούσε όσο περισσότερο μπορούσε. Τους έστελνε καθηγητές σε σχολεία ή τους έβαζε υπευθύνους σε έργα που αναλάμβανε ο ίδιος. Την ίδια άριστη σχέση είχε ο Πικιώνης και με τους μαθητές του. Εκείνη την εποχή οι φοιτητές του στο Πολυτεχνείο δεν ξεπερνούσαν τους δέκα και με όλους οι σχέσεις ήταν οικογενειακές. Ετσι η μικρή Αγνή δεν ένιωθε δέος για τους επισκέπτες αλλά οικειότητα.

Αργότερα ανακάλυψε ένα έργο του Τσαρούχη με την αφιέρωση «Στον Δημήτρη Πικιώνη έναντι ενός λουτρού», καθώς και επιστολές μαθητών του. Τα γράμματα αυτά, τα οποία φυλάσσει η οικογένεια, αποτελούν μια πτυχή του βίου του που δεν έχει αναδειχθεί και αφορούν την αλληλογραφία με μαθητές του που ζούσαν στην επαρχία την Κατοχή και παρ’ όλο που ήταν καθηγητές σε σχολεία δεν είχαν ούτε να φάνε. «»Θα πεθάνουμε από την πείνα. Ο θάνατός μου από ασιτία θεωρείται βέβαιος» έγραφε ο Διαμαντόπουλος σε μία από αυτές τις επιστολές την εποχή που ήταν καθηγητής Τεχνικών στη Δημητσάνα» θυμάται η κόρη του Πικιώνη.

Αρχιτέκτονας, δάσκαλος, μπαμπάς

Η ώρα περνάει και η συζήτηση πηγαινοέρχεται ανάμεσα στον αρχιτέκτονα, στον δάσκαλο και στον μπαμπά Πικιώνη. Ο Πικιώνης δεν είχε άμεση εμπλοκή με την πολιτική αλλά θα μπορούσε κάποιος να τον χαρακτηρίσει δεξιό με τη σημερινή ορολογία. «Δεν του πήγαινε να είναι απόλυτος» μου εξηγεί η κόρη του και θυμάται ότι ήταν δίπλα σε όποιον το είχε ανάγκη, όποια παράταξη και να υποστήριζε. Είχε φίλους αριστερούς και δεξιούς, ήθελε πάνω απ’ όλα να είναι νηφάλιος και παρέμεινε μέχρι το τέλος δίκαιος.

Δίκαιος με τους άλλους, δίκαιος στο σπίτι του, δίκαιος με τα παιδιά του. Αν και η μητέρα της οικογένειας είχε αναλάβει τον ρόλο της διαπαιδαγώγησης, εκείνος ήταν κοντά τους όσο περισσότερο το επέτρεπαν οι υποχρεώσεις του. Τους καλλιέργησε τα ιδανικά και τις αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Τους έμαθε να βλέπουν τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της τέχνης και ήθελε να ασχοληθούν με αυτό που αγαπούν. Το ίδιο ακριβώς έκαναν και εκείνα με τα δικά τους παιδιά.

Η σύζυγος του Πικιώνη, Αλεξάνδρα Αναστασίου, ήταν 15 χρόνια μικρότερή του και πρακτική γυναίκα. «Αν και πάντα υπήρχε βοήθεια στο σπίτι, εκείνη είχε τον πρώτο λόγο στο νοικοκυριό. Εφτιαχνε κουραμπιέδες και μελομακάρονα τις γιορτές και της άρεσε να περιποιείται τον μπαμπά μου. Το απόγευμα του πήγαινε στο κρεβάτι δίσκο με τον καφέ του και τον άφηνε απερίσπαστο να σχεδιάζει, να ζωγραφίζει, να δημιουργεί» εξιστορεί η Αγνή.

Το μοναδικό του σπίτι

Το σπίτι όπου ζει σήμερα η Αγνή Πικιώνη στην Κυπριάδου απέχει μόλις λίγα μέτρα από το πατρικό μου. Τα σπίτια της περιοχής που έφτιαξε ο αρχιτέκτονας, όσα στέκουν ακόμη, αλλά και οι αναμνήσεις από όσα έχουν κατεδαφιστεί, θυμίζουν πόσο υπέροχη γειτονιά ήταν η Κυπριάδου τις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Η πολυκατοικία όπου ζει η ίδια έχει χτιστεί από τον μεγαλύτερο αδελφό της, Πέτρο, ο οποίος διατηρούσε αρχιτεκτονικό γραφείο μαζί με τον πατέρα Πικιώνη. Το μοναδικό σπίτι της οικογένειας είναι αυτό στην Αίγινα, το οποίο ο Πικιώνης έφτιαξε λίγα χρόνια προτού πεθάνει έπειτα από επιμονή της συζύγου του.

Η ώρα περνάει και πρέπει να αποχωρήσω. Παίρνω μαζί μου αναμνήσεις μιας όμορφης ζωής, λεπτομέρειες από την καθημερινότητα ενός ανθρώπου που έφτιαξε υπέροχα κτίσματα και πίστευε ότι στην Ελλάδα ένα σπίτι 80 τ.μ. είναι αρκετό. «Ο βίος στην Ελλάδα είναι ως επί το πλείστον υπαίθριος» υποστήριζε και με αυτόν τον γνώμονα φρόντισε να δημιουργήσει το τέλειο περιβάλλον για τις δικές μας βόλτες στην πόλη. Εγινε ο λόγος που οι επισκέπτες της Αθήνας λάτρεψαν και λατρεύουν τον περίπατο στον περιβάλλοντα χώρο της Ακρόπολης που εμείς οι γηγενείς, όσο κι αν λαχταράμε συνήθως τη θέα προς τη θάλασσα, συχνά λοξοκοιτάζουμε, περπατώντας πάνω στις πέτρες του Πικιώνη, προς τον Παρθενώνα.

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino το Σάββατο 6 Ιανουαρίου 2018.

Travel Stories

 ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ 
  info[@]mygreekholiday.gr

 

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ