Διάλεξη με θέμα «Υπερασπίζοντας το Ανθρώπινο Δικαίωμά μας στην Ιστορία» έδωσε η πρόεδρος του εμβληματικού Κέντρου Robert-Francis Kennedy, Κέρι Κένεντι, στo μουσείο της Ακρόπολης στην οποία αναφέρθηκε στην επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στην Αθήνα.

Η κα Κένεντι επισκέφθηκε και το Προεδρικό Μέγαρο όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ και ευχαρίστησε θερμά τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας για το γεγονός ότι τη δέχθηκε για μια ακόμη φορά και αναφέρθηκε εκτενώς στη συνεργασία και τις δράσεις του Κέντρου Robert-Francis Kennedy με το Ίδρυμα της Μαριάννας Βαρδινογιάννη.

«Ακόμα και ένα μικρό παιδί αν του πάρεις κάτι δικό του, θα σου πει: Δεν είναι δίκαιο. Δεν είναι δίκαιο λοιπόν να μπαίνεις στο σπίτι κάποιου και να του αφαιρείς ό, τι πολυτιμότερο έχει. Και είναι λάθος να γίνεται λόγος για Ελγίνεια. Είναι τα ελληνικά γλυπτά. Τα Γλυπτά του Παρθενώνα. Ανήκουν εδώ, και εδώ πρέπει να επιστρέψουν. Είναι δικαίωμα του ελληνικού λαού» τόνισε η κ. Κένεντι.

 

 

Η κυρία Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη ευχαρίστησε την κυρία Κένεντι για την συμπαράστασή της αναφορικά με την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, τονίζοντας ότι η επανένωση του μνημείου αποτελεί και για την ίδια στόχο ζωής: «Απέναντι στους αυριανούς πολίτες έχουμε ένα χρέος. Όχι μόνο να τους δώσουμε ρίζες και γνώση για τους αγώνες και τις κατακτήσεις του ανθρώπου μέσα στους αιώνες. Έχουμε χρέος να τους παραδώσουμε την ιστορία άθικτη, ακριβώς όμως μας παραδόθηκε. Δυστυχώς εδώ και δεκαετίες ο ελληνικός λαός στερείται αυτό το δικαίωμα καθώς ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας μας αποκόπηκε βίαια, με αποτέλεσμα ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία του οικουμενικού μας πολιτισμού να είναι σήμερα κατακερματισμένο. Αναφέρομαι, όπως καταλαβαίνετε, στα γλυπτά του Παρθενώνα, σημαντικό τμήμα των οποίων ακόμα και σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο. Έχοντας αυτό στο μυαλό μου θεωρώ χρέος μου απέναντι στην χώρα μου να αγωνιστώ με όλες μου τις δυνάμεις για να επιστρέψει η ιστορία μας εκεί ακριβώς όπου ανήκει. Και αποτελεί για εμένα προσωπική δέσμευση να μην σταματήσω να αγωνίζομαι μέχρι τα γλυπτά αυτά να ενωθούν και να μπορέσουμε να επιστρέψουμε την ιστορία άθικτη και να την παραδώσουμε, ακριβώς όπως οφείλουμε, δηλαδή ακέραια στις μελλοντικές γενιές».

Χαιρετισμό στην εκδήλωση πραγματοποίησαν: η κυρία Σίσσυ Παυλοπούλου, σύζυγος της Α.Ε. του Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία μίλησε για την υποχρέωση που έχουμε ως κοινωνία απέναντι στην Ιστορία προκειμένου να χτίσουμε ένα καλύτερο αύριο, ο Πρόεδρος του Μουσείου της Ακρόπολης Καθηγητής Δημήτριος Παντερμαλής, ο οποίος έκανε λόγο για το δικαίωμα των λαών στα μνημεία τους, τονίζοντας πόσο σημαντική είναι η συμπαράσταση της κ. Κένεντι στον αγώνα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα καθώς και ο Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Καθηγητής Μελέτιος-Αθανάσιος Δημόπουλος ο οποίος μίλησε αναλυτικά για το έργο της κυρίας Κένεντι, αλλά και της κυρίας Βαρδινογιάννη. Αμέσως μετά ακολούθησε ένας ενδιαφέρον διάλογος ανάμεσα στους ομιλητές και το κοινό, με επίκεντρο το θέμα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα, αλλά και γύρω από ευρύτερα ζητήματα σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα στον σύγχρονο κόσμο. Την διάλεξη συντόνισε ο δημοσιογράφος Παύλος Τσίμας.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με μουσικό κλείσιμο από τον συνθέτη κ. Γιώργο Χατζηνάσιο, ο οποίος έπαιξε στο πιάνο ένα μικρό απόσπασμα από την όπερα «El Greco» ενθουσιάζοντας το κοινό. Παρόντες στην εκδήλωση, στο κατάμεστο Αμφιθέατρο του Μουσείου της Ακρόπολης, ήταν, ανάμεσα σε άλλους, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Αποστολάκης, με την σύζυγό του η βουλευτής της ΝΔ Όλγα Κεφαλογιάννη, ως εκπρόσωπος του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Μάριος Γεωργιάδης, εκπρόσωπος της «Ένωσης Κεντρώων», ο εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμου Αρχιμανδρίτης πατήρ Σιλουανός Ιωάννης, ο Αρχηγός ΓΕΝ αντιναύαρχος Νικόλαος Τσούνης, ο Αρχηγός ΓΕΑ αντιπτέραρχος Γεώργιος Μπλιούμης, ο Πρίγκιπας Νικόλαος, ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος και η Πριγκίπισσα Αικατερίνη της Σερβίας.

 

Κατηγορία Art & Culture

Το δημόσιο ραδιόφωνο της Γερμανίας (Deutshclandfunk) αφιέρωσε μια εκπομπή στο ζήτημα της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα στην Αθήνα από το Λονδίνο. Η εκπομπή είχε τίτλο «Αντιδικία για το θέμα της λεηλασίας της Ακρόπολης» και μεταδόθηκε συνέντευξη με τον διευθυντή του Μουσείου της Ακρόπολης. Στη ιστοσελίδα του αναφέρονται τα εξής:

«Κάποτε, τα γλυπτά κοσμούσαν τον Παρθενώνα στην Ακρόπολη, έως ότου ο Λόρδος Τόμας Έλγιν τα μετέφερε από την Αθήνα στο Λονδίνο πριν από 200 χρόνια». Ο Δημήτριος Παντερμάλης, διευθυντής του Μουσείου Ακρόπολης, λέει στο γερμανικό ραδιόφωνο: «Η πλήρης επιστροφή είναι η μόνη λύση. Πρέπει να συνενωθεί ό,τι είναι αναπόσπαστα δεμένο με τον μνημείο».

 

Τα γλυπτά του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου

 

Η σύντομη ονομασία για περισσότερα από 50 μαρμάρινα γλυπτά και ανάγλυφα που κάποτε κοσμούσαν τον Παρθενώνα στην Ακρόπολη και τα οποία μετέφερε ο Βρετανός Λόρδος Τόμας Έλγιν στις αρχές του 19ου αιώνα από την Αθήνα στο Λονδίνο είναι «Ελγίνεια Μάρμαρα» . Τα πούλησε στο Βρετανικό Μουσείο για ένα κλάσμα της τιμής που είχε πληρώσει στις οθωμανικές αρχές. Το γεγονός ότι τη ζωφόρο δεν μπορεί να την θαυμάσει κανείς στο σύνολό της είναι από καιρό αιτία εκστρατείας για την επιστροφή τους αλλά και αιτία νομικών διαφορών μεταξύ Ελλάδας και Μεγάλης Βρετανίας. Το Βρετανικό Μουσείο δεν έχει την αρμοδιότητα να αποφασίσει -πρέπει να το κάνει το Κοινοβούλιο-, αλλά οι πρόσφατες δηλώσεις του διευθυντή του Χάρτβιχ Φίσερ σε μια ελληνική εφημερίδα πυροδότησαν τη συζήτηση για την απαίτηση της επιστροφής των έργων τέχνης. Σύμφωνα με αυτές, ο κ. Φίσερ δεν θα έστελνε τους πολιτιστικούς θησαυρούς ούτε καν ως δάνειο στην Αθήνα.

Για τον Δημήτριο Παντερμαλή, επικεφαλής του Μουσείου της Ακρόπολης, όμως, το θέμα είναι σαφές: «Το Βρετανικό Μουσείο δεν είναι ο ιδιοκτήτης των γλυπτών του Παρθενώνα. Γι’ αυτό δεν τίθεται θέμα δανεισμού τους, αλλά επιστροφής τους». Το γεγονός ότι τα γλυπτά αποχωρίστηκαν για να εκτεθεί ένα μέρος στο Λονδίνο «δεν ήταν ο κατάλληλος τρόπος μεταχείρισης για το μνημείο διότι είναι αναπόσπαστο μέρος του», όπως είπε ο κ. Παντερμαλής, ο οποίος πρόσθεσε στη συνέχεια ότι «το Μουσείο του θα προσέφερε ευχαρίστως κάτι στους Λονδρέζους ως αντάλλαγμα».

Επί του παρόντος, η καμπάνια επιστροφής «Επιστρέψτε τα» ("Bring them back") προσπαθεί να συγκεντρώσει τον απαραίτητο αριθμό του ενός εκατομμυρίου υπογραφών για να υποβάλει το αίτημα της επιστροφής τους στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Στο ερώτημα αν τελικά, θα πρέπει πραγματικά ένα διεθνές δικαστήριο να αποφασίσει επί του θέματος, ο κ. Παντερμαλής απαντά: «Προσωπικά, νομίζω ότι μπορούμε με -πιθανώς δύσκολες, αλλά εποικοδομητικές- συζητήσεις μεταξύ μας να βρούμε μια λύση. Δεν πρόκειται για το αν θα κερδίσει ή θα χάσει κάποιος».

 

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Κατηγορία Art & Culture

Με χιόνι «πασπαλίστηκε» το κέντρο της Αθήνας από την κακοκαιρία «Τηλέμαχος».

Όπως φαίνεται και από τις αεροφωτογραφίες που δημοσίευσε το πρακτορείο Eurokinissi με το πρώτο φως της ημέρας, η Ακρόπολη έχει ντυθεί στα λευκά, όπως κι άλλα ιστορικά κτήρια της Αθήνας.


Κατηγορία News

Θεωρείται το καλύτερο των καλύτερων από τους ταξιδιώτες του TripAdvisor… Πρόκειται για το γαλλικό Μουσείο Ορσέ στο ρομαντικό Παρίσι…


Αυτοί είναι οι κορυφαίοι αρχαιολογικοί χώροι στην Ελλάδα


Ακολουθεί αναλυτικά η λίστα των κορυφαίων:

 

musee-d-orsay-interieur1.1000w.jpg

 

Musée d'Orsay

 

Μνημείο 11ης Σεπτεμβρίου

Νέα Υόρκη

 

Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης

Νέα Υόρκη

 

Βρετανικό Μουσείο

Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο

 

Μουσείο Πράντο

Μαδρίτη, Ισπανία

 

Μουσείο Ακρόπολης

Αθήνα, Ελλάδα

 

f375cc8179d5156229fa6e9b6cd552b0_XL.jpg

 

Μουσείο του Λούβρου

Παρίσι, Γαλλία

 

Εθνικό Μουσείο Β' Παγκοσμίου Πολέμου

Νέα Ορλεάνη, Λουιζιάνα

 

Εθνικό Μουσείο Ανθρωπολογίας (Museo Nacional de Antropologia)

Πόλη του Μεξικό, Μεξικό

 

Μουσείο Πολεμικών Καταλοίπων (Nha Trung Bay Toi Ac Chien Tranh)

Πόλη Χο Τσι Μιν, Βιετνάμ

 

 

Το Μουσείο Ορσέ (γαλλ. Musée d'Orsay) είναι Γαλλικό εθνικό μουσείο στο 7ο διαμέρισμα (VIIe arrondissement) της πόλης του Παρισιού, στην αριστερή όχθη (rive gauche) του ποταμού Σηκουάνα (la Seine) και κατά μήκος της ομώνυμης αποβάθρας. Σε αυτό εκτίθενται έργα ζωγραφικής και γλυπτικής δημιουργημένα από το 1848 έως το 1914, ενώ παράλληλα φιλοξενεί και περιοδικές εκθέσεις.

Το κτήριο του μουσείου σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Βικτόρ Λαλού (Victor Laloux) και κατασκευάσθηκε με την επίβλεψή του καθώς και των αρχιτεκτόνων Λυσιέ Μάν(ι) (Lucien Magne) και Εμίλ Μπενάρ (Émile Bénard). Άρχισε να κατασκευάζεται το 1898 και χρησιμοποιήθηκε, από το 1900[6] έως το 1939, ως κτήριο του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού της σιδηροδρομικής εταιρείας Παρισιού - Ορλεάνης (Chemin de fer de Paris à Orléans) επί 39 χρόνια. Το μήκος που είχαν οι πλατφόρμες του, όμως, κατέστησαν το σταθμό ακατάλληλο για τα μεγάλου μήκους τρένα της εποχής. Έτσι, ο σταθμός άρχισε να χρησιμοποιείται μόνο από τους συρμούς του προαστιακού, ενώ ένα τμήμα του, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε ως ταχυδρομικό γραφείο αλλά και ως σταθμός μεταφοράς κρατουμένων στη Γερμανία. Ο σταθμός χρησιμοποιήθηκε, επίσης, για τη μεταφορά των επαναπατριζόμενων Γάλλων από τα Στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Μετά τον Πόλεμο χρησίμευσε ως στούντιο για το γύρισμα αρκετών ταινιών (όπως η Δίκη του Φραντς Κάφκα σε σκηνοθεσία Όρσον Γουέλς) και ως κέντρο δημοπρασιών, καθώς το κτήριο των δημοπρασιών (Hôtel Drouot) ανακατασκευαζόταν. Το κτήριο σταμάτησε οριστικά να χρησιμοποιείται το 1973.

Το 1977 η Γαλλική Κυβέρνηση αποφάσισε τη μετατροπή του κτηρίου σε μουσείο αφιερωμένου αρχικά στην τέχνη του 19ου αιώνα, ενώ 

το 1978 χαρακτηρίστηκε ως εθνικό μνημείο. Την αναμόρφωση ανέλαβαν οι αρχιτέκτονες Ρενό Μπαρντόν, Πιέρ Κολμπόκ και Ζαν-Κλώντ Φιλιππόν, ενώ την αναμόρφωση των εσωτερικών χώρων η Ιταλίδα αρχιτέκτονας Γκαέ Αουλέντι (Gae (Gaetana) Aulenti). Οι εργασίες άρχισαν το 1983 και ολοκληρώθηκαν το 1986. Κατασκευάστρια εταιρεία ήταν η Γαλλική Bouygues. Η αναμόρφωση περιλάμβανε, ουσιαστικά, την ανακατασκευή των δαπέδων και των τεσσάρων ορόφων του κτίσματος και, φυσικά, τη συντήρηση των διακοσμητικών στοιχείων του. Το νέο μουσείο εγκαινιάσθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Μιτεράν την 1η Δεκεμβρίου 1986 και άνοιξε για το κοινό στις 9 του ίδιου μήνα.

Το κτήριο έχει συνολικό μήκος 173 μ. και πλάτος 75 μ. Η συνολική επιφάνεια των αιθουσών του φθάνει τις 57.000 τ.μ., ενώ οι επιφάνειες των εκθεσιακών χώρων καταλαμβάνουν 16.900 τμ. περίπου, (κατανεμημένων σε 80 ξεχωριστές αίθουσες). 1.200 τ.μ καταλαμβάνουν το εστιατόριο και η καφετέρια, 570 τ.μ/ η αίθουσα διαλέξεων και 1.850 τ.μ περίπου οι αίθουσες των περιστασιακών εκθέσεων.

 

Πηγές: TripAdvisor/Wikipedia

 

Κατηγορία Art & Culture

Ο Παρθενώνας είναι ένα μνημείο υψίστης σημασίας για όλη την Αθήνα αλλά και για όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με τους the times υπάρχει ένας έξυπνος τρόπος για να επισκεφτείς το μνημείο που είναι διάσημο στον κόσμο και πηγαίνουν πάρα πολύ τουρίστες για την επισκεφτούν όλο τον χρόνο.

Έχετε σκεφτεί πως να αποφύγετε τις ουρές; Λοιπόν αρχικά θα ήταν καλό να πάτε νωρίς το πρωί για να νικήσετε τις ουρές γύρω στις 8:00 λίγο πριν ανοίξουν γιατί διαφορετικά μπορεί να χρειαστεί να έχετε υπομονή για να φτάσετε ως τα εκδοτήρια. Ακόμα καλό θα είναι να πάρετε ένα μεικτό εισητήριο για να μπορείτε να επισκεφτείτε και το ιστορικό θέατρο του Διονύσου που είναι η γενέτειρα του σύγχρονου δράματος. Ένας καλός δρόμος για να το επισκεφτείτε είναι το μονοπάτι Περίπατος που είναι γεμάτος αρχαία και σπηλιές.


Γιατί τα παράθυρα δεν είναι ευθυγραμμισμένα με τις θέσεις του αεροπλάνου;


 

Ένας άλλος έξυπνος τρόπος είναι να πάτε απόγευμα για να δείτε να σας λούζει το χρυσαφένιο φως στο λόφο της Ακρόπολης κατα την δύση του ήλιου.. Απλά μαγεία. Επίσης υπάρχουν κοντινά καφενεδάκια για να μπορείτε να απολαύσετε την θέα και να πείτε τον καφέ σας. Τέλος υπάρχει δωρεάν είσοδος απο τον Νοέμβριο μέχρι τον Μάρτιο κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα.

πηγή: thetimes.co.uk

Κατηγορία Extra T(r)ips

Στoν κατάλογο με τα 6 καλύτερα μουσεία στον κόσμο για το 2018 συγκαταλέγεται το Μουσείο Ακρόπολης, σύμφωνα με τα Travellers' Choice Awards της Tripadvisor.

Τα βραβεία προκύπτουν από τις προτιμήσεις των εκατομμυρίων ταξιδιωτών που χρησιμοποιούν την πλατφόρμα σε όλο τον κόσμο. Το Μουσείο Ακρόπολης αναδεικνύεται επίσης το τέταρτο καλύτερο στην Ευρώπη. Καλύτερο μουσείο στον κόσμο αναδείχθηκε το Musée d'Orsay στο Παρίσι και ακολούθησαν το Μνημείο 11ης Σεπτεμβρίου και το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τις πρώτες θέσεις καταλαμβάνουν τα Musée d'Orsay, Βρετανικό Μουσείο και Μουσείο Πράντο στη Μαδρίτη.

Διαβάστε παρακάτω ποια είναι τα 10 καλύτερα ελληνικά μουσεία, μαζί με τα σχετικά σχόλια ταξιδιωτών…

1. Μουσείο Ακρόπολης | Αθήνα

«Το καινούργιο κτίριο είναι τόσο εντυπωσιακό όσο και οι θησαυροί που φιλοξενεί. Ένας διάδρομος με διαφανές, γυάλινο δάπεδο αποκαλύπτει τα ερείπια που φέρνουν στο φως οι τρέχουσες ανασκαφές».

2. Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου

«Απαραίτητη η επίσκεψη για όσους ενδιαφέρονται, πολλά εκθεματα». 

3. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο | Αθήνα

«Η τεχνη σε πανανθρωπινο επιπεδο». 

4. Μουσείο Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου | Χανιά

«Ενα μουσειο ανελπιστα υπεροχο!!!».

5. Μουσείο Ελιάς Κυκλάδων | Πιτροφός

«Μια επίσκεψη πραγματικά εντυπωσιακή». 

6. Μουσείο Αργυροτεχνίας | Ιωάννινα

«Πολύ ενδιαφέρον!».

7. Δημοτικό Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος | Καλάβρυτα

«Το πρόσφατο παρελθόν μέσα από ένα μουσείο».

8. Αρχοντικό Τοσίτσα Λαογραφικό Μουσείο | Μέτσοβο

«Εξαιρετικό μουσείο!!!»

 9. Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας Παύλου Βρέλλη

«Φανταστικό !!!!!»

10. Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών | Δελφοί

«Πάρα πολύ ενδιαφέρουσα επίσκεψη»

Κατηγορία Art & Culture

Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, στο πλαίσιο της θεματικής δράσης Αρχιτεκτονικές ματιές στην πόλη, οργανώνει το Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου την πέμπτη διαδρομή στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.

Σημείο συνάντησης θα είναι το κεντρικό κτήριό του, στην Πλάκα (Αγγ. Γέροντα 6) με μία βόλτα που θα διαρκέσει από τις 10:00 μέχρι τις 11:30.

Η δράση πραγματοποιείται στο πλαίσιο της διοργάνωσης Αθήνα 2018-Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου του δήμου Αθηναίων.

Με σημείο αναφοράς την έκδοση του ΠΙΟΠ Αρχιτεκτονικός οδηγός Αθηνών, του αείμνηστου Διονύση Α. Ζήβα, η δράση, ενταγμένη στις «Αθηναϊκές διαδρομές βιβλίου», αναπτύσσεται στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.

 

ndnsajdsa.jpg

 

Η διαδρομή, που παρουσιάζει η ιστορικός Λίλα Πατσιάδου, αποσκοπεί στη γνωριμία με σημαντικά κτήρια του 19ου και 20ού αιώνα, τα οποία διατρέχουν τον αστικό ιστό της Αθήνας. Η περιήγηση διερευνά και όψεις της τοπικής αθηναϊκής ιστορίας μέσω της αξιοποίησης πηγών. Η διαχρονική παρουσίαση των κτηρίων με βιωματικά στοιχεία συμβάλλει στην κατανόηση της έννοιας «μνημείο» και στην ευαισθητοποίηση σε θέματα προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς.


Η συμμετοχή στη δράση είναι δωρεάν.

Ώρα προσέλευσης: 9:45-9:55

Για την εγγραφή των συμμετεχόντων θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας (τηλ.: 210 3256924, Δευτ.-Παρ. 12:00-17:00).

 

Κατηγορία Art & Culture

Συμπληρώθηκαν χθες 50 χρόνια από τον θάνατο του αρχιτέκτονα και ακαδημαϊκού Δημήτρη Πικιώνη ο οποίος απεβίωσε στις 28 Αυγούστου 1968. Αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες που ανέδειξε η Ελλάδα τον 20ο αιώνα και υπήρξε μια από τις εμβληματικές φυσιογνωμίες της ονομαζόμενης “Γενιάς του ’30”.

Λίγους μήνες πριν με αφορμή την ανάπλαση του πράσινου γύρω από την Ακρόπολη είχα την χαρά να μιλήσω με την κόρη του Αγνή και να ανοίξουμε μαζί μπαούλα με αναμνήσεις.

 

gfdgdfgfdgf.jpg

 

Δεν έχεις πολλές φορές την ευκαιρία να βρεθείς στο σπίτι ενός σπουδαίου ανθρώπου. Να κάτσεις στο ίδιο τραπέζι που πριν από χρόνια κάθονταν και συζητούσαν προσωπικότητες που άλλαξαν την Ελλάδα. Απέναντί μου έχω την Αγνή, το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη, και προσπαθώ για όση ώρα μού κάνει την τιμή να με φιλοξενήσει στο σπίτι της να μη χάσω ούτε στιγμή κάτι από την ιδιαίτερη ενέργεια του χώρου.

Καθόμαστε στην τραπεζαρία, ακριβώς εκεί που ο Πικιώνης έτρωγε παρέα με τον Τσαρούχη, τον Εγγονόπουλο και τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα, και ανοίγουμε οικογενειακά μπαούλα, ξετυλίγουμε ιστορίες και πάμε πίσω στα μέσα του 20ού αιώνα. Στα παιδικά χρόνια της Αγνής, στην εποχή που ο Πικιώνης «έφτιαχνε την Ακρόπολη», αλλά και πιο πίσω, στα σπίτια στην Κυπριάδου, στη Φιλοθέη, στην Αίγινα. Ενα ταξίδι με πτυχές άγνωστες σε εμάς, με στοιχεία της προσωπικότητας ενός ανθρώπου που αδιαφορούσε για χρήμα, δόξα και υστεροφημία. Για έναν καλλιτέχνη που σχεδίασε τις πιο όμορφες οικίες των Πατησίων αλλά ο ίδιος έμενε στο νοίκι, για έναν αρχιτέκτονα που έδωσε πνοή στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και στον Αγιο Δημήτριο Λουμπαρδιάρη και για έναν μπαμπά που ήθελε τα παιδιά του να ασχοληθούν με ό,τι πραγματικά αγαπούσαν.

Αφορμή για όλα αυτά είναι τα 50 χρόνια από τον θάνατο του Πικιώνη που συμπληρώνονται το 2018 και κυρίως η ανάπλαση του πρασίνου γύρω από την Ακρόπολη και τον λόφο Φιλοπάππου και του 14ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών στα Πευκάκια, στους πρόποδες του Λυκαβηττού (Σίνα 70), που θα γίνει από τον Δήμο Αθηναίων το επόμενο διάστημα. Η στρογγυλή αυτή επέτειος καθώς και το σύμφωνο συνεργασίας που υπέγραψε ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης με την Αγνή Πικιώνη συμπίπτουν με τη συμπλήρωση 60 χρόνων από την αποπεράτωση των εργασιών στον χώρο γύρω από την Ακρόπολη. Τι καλύτερο λοιπόν από μια κουβέντα με τη μικρότερη κόρη, που σπούδασε και εκείνη Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ενώ ήταν μόλις 27 ετών όταν εκείνος έφυγε από τη ζωή έχει αναλάβει εδώ και τέσσερις δεκαετίες να αναδείξει το έργο του.

 

DP - Loumbardiaris005.jpg,1440.jpeg

 

Στη δική μας συζήτηση βέβαια είναι και ο αρχιτέκτονας πάντοτε παρών, στο γραφείο που διατηρούσε στο σπίτι της οικογένειας, στις βόλτες στην Αθήνα, στα μονοπάτια του Φιλοπάππου όπου, με το κοντό του παντελόνι, δούλευε τις πέτρες που από τότε συντροφεύουν τους πιο όμορφους περιπάτους μας στην πόλη. Αυτές τις διάσημες πέτρες, αλλά και το κτίσμα του Αγίου Δημητρίου του Λουμπαρδιάρη, τον παιδικό κήπο της Φιλοθέης και το δημοτικό σχολείο στα Πευκάκια αγωνίζεται εδώ και χρόνια η Αγνή Πικιώνη να αναπλάσει. Να τα συντηρήσει και να τους δώσει πάλι το πνεύμα του Πικιώνη που σε πολλές περιπτώσεις έχει χαθεί στην πάροδο του χρόνου.

Ζωγραφική στο μπαούλο

Φαντάζομαι τον Πικιώνη να κάθεται στο γραφείο του και να δουλεύει και απέναντι, στην άλλη πλευρά της πινακίδας, την κόρη του να κάνει τα μαθήματά της. «Μου φαινόταν τεράστια αυτή η πινακίδα» αναφέρει «ενώ στην πραγματικότητα ήταν πολύ μικρή». Της άρεσε να κάθεται μαζί με τον πατέρα της, όπως αργότερα της άρεσε να πηγαίνει στα μαθήματα Ιστορίας της Τέχνης του Πολυτεχνείου, όταν σπούδαζαν εκεί τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια της, Ινώ και Πέτρος. «Ηταν πολύ όμορφη εμπειρία, θυμάμαι μια φορά είχα ποζάρει σαν μοντέλο στη Σχολή και με είχαν κεράσει μια καραμέλα» συνεχίζει.

Στη μικρότερη κόρη έπεσε και το βάρος της μετακόμισης από το σπίτι όπου μεγάλωσαν, Μαρκορά και Βιζυηνού στη συνοικία Κυπριάδου, σε ένα στην ίδια γειτονιά. «Τα αδέλφια μου είχαν μεγαλώσει πια και είχαν παντρευτεί. Οι γονείς μου ήταν αρκετά μεγάλοι και έπρεπε εγώ να μετακομίσω βιβλιοθήκες και βιβλία, και στην ουσία είχα άγνοια τι είχε αξία και τι όχι. Ευτυχώς δεν πέταξα κάτι σημαντικό» θυμάται η Αγνή Πικιώνη. Στο γραφείο του Πικιώνη υπήρχε ένα μικρό μπαούλο μέσα στο οποίο, με αφορμή τη μετακόμιση, η κόρη του ανακάλυψε τα ζωγραφικά του έργα, τις δημιουργίες των νεανικών του χρόνων, αποτελέσματα των σπουδών του στο Μόναχο στο ελεύθερο σχέδιο και στη γλυπτική, στα οποία ωστόσο ο ίδιος δεν πίστευε πολύ, ίσως επειδή ο κρυφός του πόθος ήταν ανέκαθεν η αρχιτεκτονική.

«Εντυπωσιάστηκα, και στο καινούργιο σπίτι άρχισα να κορνιζώνω μερικά από αυτά» αναφέρει η κόρη του. «Ασ’ τα αυτά, θα τα διορθώσουμε καμιά φορά» σχολίαζε εκείνος. Και μπορεί ο ίδιος να μη φρόντισε ποτέ να αναδειχθούν οι πρώτες δημιουργίες του, αλλά η Αγνή Πικιώνη έβαλε στόχο να συγκεντρώσεί όλο το έργο του και να δώσει σε αυτά τα ζωγραφικά αριστουργήματα, αλλά και σε όλα τα υπόλοιπα, τη θέση που τους έπρεπε. Σήμερα όλο το αρχιτεκτονικό και ζωγραφικό του αρχείο βρίσκεται στο Μουσείο Μπενάκη και είναι προσβάσιμο στο κοινό.

Ο Πικιώνης γεννήθηκε το 1887 στον Πειραιά από χιώτες γονείς. Είχε από μικρός κλίση στη ζωγραφική και το 1906 έγινε ο πρώτος μαθητής του Κωνσταντίνου Παρθένη. Οπως γράφει ο ίδιος για την παιδική του ηλικία: «Κι αναθυμούμενος τα παιδικά μου χρόνια, βρίσκω πως μέσα στο βρέφος, μέσα στο παιδί, στα ορμήματα της ψυχής του και στους αδιατύπωτους στοχασμούς του, στις αδυναμίες του και τις δυνάμεις του, κρύβεται αυτούσιος ο χαρακτήρας του μεγάλου, η μοίρα της ζωής του ολάκερης. Κι αγκαλά, και ξέρω πως ο χώρος δε μου το επιτρέπει, αισθάνομαι μια βαθιάν ανάγκη να μακραίνω εδώ για τα παιδικά τα χρόνια το λόγο, προτιμώντας των άλλων παρά τούτων να συντομέψω την εξιστόρηση, και τούτο όχι από φιλαυτία, μα για να δείξω, απάνω στο προσωπικό μου αναγκαστικά παράδειγμα, τη σημασία που έχουν τα πνευματικά τα σπέρματα που η παιδική ηλικία κρύβει μέσα της.

(…) Μια φωνή μού έλεγε πως δεν ήρθαμε σε τούτο τον κόσμο με τη συγκατάθεσή μας, μα εκτίοντας κάποιο πταίσμα. Κάποτε έθεσα στον εαυτό μου το ερώτημα: «Είμαι αγνός;». Αλλά σύγκαιρα διερωτόμουν: «Αλλ’ από πού ξέρω τι είναι αγνότητα… Από πού μπορώ να ξέρω το νόημά της;». Μου επαναλάμβανα πως πρέπει να ‘μαι πάντα καλός. Και προσπαθούσα να είμαι, μα μέσα μου είχα την υποψία μην είμαι καλός από αδυναμία… Είχα το αίσθημα της δικαιοσύνης, και κάποτε πάλεψα να την υπερασπιστώ ανάμεσα σε δύο το ίδιο προσφιλή πρόσωπα, θέτοντας τα παιδικά μου αισθήματα σε φοβερή δοκιμασία».

 

pikionis.jpg

 

Ο αρχιτέκτων πρέπει να έχει ιστορική συνείδηση

Τα σπίτια στην Κυπριάδου, η οικία Μωραΐτη στις Τζιτζιφιές, τα προσχέδια τάφων, η πολυκατοικία στη Χέυδεν, το «Ξενία» των Δελφών και το Δασικό Χωριό στο Περτούλι θα ήταν αρκετά για να χαρακτηρίσουν κορυφαίο τον έλληνα αρχιτέκτονα. Αλλά τίποτε από αυτά δεν άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε την εμπειρία της Ακρόπολης, τίποτε από αυτά δεν διαμόρφωσε τις καλοκαιρινές μας βόλτες, τίποτε από αυτά δεν έγινε πόλος έλξης χιλιάδων τουριστών εδώ και έξι δεκαετίες. Ολα αυτά και τόσα άλλα συνέβησαν με τη «Διαμόρφωση του αρχαιολογικού περί την Ακρόπολη χώρου και του λόφου Φιλοπάππου», έργο που ολοκληρώθηκε ακριβώς 60 χρόνια πριν, το 1958.

«Ολα ξεκίνησαν από έναν μαθητή του, τον Προκόπη Βασιλειάδη, που ήταν ιδιαίτερος του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Εκείνος τού είπε ότι μόνο ο Πικιώνης θα μπορούσε να κάνει αυτό το έργο» θυμάται η Αγνή, που ήταν μόλις 13 ετών όταν ξεκίνησε το φιλόδοξο εγχείρημα.

«Οσον αφορά το πρόσωπον του αρχιτέκτονος ο οποίος θα παρείχε τας εγγυήσεις της επιτελέσεως του έργου τούτου, ούτος δέον να είναι ικανός να αρθή υπεράνω των κατά συνθήκην και εφημέρων συλλήψεων αίτινες χαρακτηρίζουν την εποχήν μας. Δέον ούτος να έχη διά μακράς παιδείας ανεπτυγμένην, θα έλεγα, ιστορικήν συνείδησιν των μορφών ας θα εφαρμόση εν τόπω ο οποίος δεν ανέχεται την ισχύουσαν συμβατικότητα» γράφει μεταξύ άλλων ο Πικιώνης στην επιστολή που έστειλε στον τότε υπουργό Δημοσίων Εργων Κωνσταντίνο Καραμανλή στις 12 Μαΐου 1955. Στην επιστολή ο Πικιώνης εξηγούσε μεταξύ άλλων πόσο σημαντικό είναι για αυτό το έργο να μην ακολουθεί συγκεκριμένο σχέδιο ο αρχιτέκτονας, να βγει από το γραφείο και ουσιαστικά να δουλεύει, να εμπνέεται και να δημιουργεί επί τόπου με βάση το φυσικό τοπίο και τον Ιερό Βράχο.

«Εκείνη την εποχή τα δημόσια έργα τα αναλάμβανε ένας εργολάβος, έβαζε μια μπουλντόζα και τέλος» εξηγεί η κόρη του και συνεχίζει: «Ο Πικιώνης έγραψε δύο επιστολές στον Καραμανλή και του εξηγούσε ότι αυτό το έργο δεν είναι συμβατικό και χρειάζεται να γίνει δι’ αυτεπιστασίας. Αλλαξε δηλαδή το σύστημα και αντί για συνολικά ποσά, οι εργάτες πληρώνονταν με βάση τα μεροκάματά τους».

Ακρόπολη, λόφος Φιλοπάππου, Αγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης

Το πιο μεγάλο έργο σε δημόσιο χώρο για την εποχή δεν έγινε βέβαια χωρίς αντιξοότητες και γκρίνιες. «Ο Καραμανλής συχνά πήγαινε στο εργοτάξιο και πίεζε τον Πικιώνη για την ολοκλήρωση του έργου. Πρώτη φορά αρχιτέκτονας ακολουθούσε αυτή την πρακτική και ο υπουργός ήθελε να γίνουν όλα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα» αναφέρει η Αγνή Πικιώνη στο ΒHMAgazino. «Να μην ανακατεύεται στη δημιουργία του τού ζητούσε ευγενικά εκείνος και έτσι μετά από τέσσερα χρόνια, αμέτρητες ώρες χειρωνακτικής δουλειάς και δεκάδες σχέδια το έργο ολοκληρώθηκε» συνεχίζει.

Το 1958, έτος αποπεράτωσης των εργασιών, ο Πικιώνης αποχωρεί από το Πολυτεχνείο. Τα τελευταία χρόνια τις παραδόσεις στα αμφιθέατρα είχε ούτως ή άλλως διαδεχθεί το εργοτάξιο, μια και οι μαθητές ήταν πιο χρήσιμο να ακολουθούν τον αρχιτέκτονα στην οδό Ακροπόλεως, να βλέπουν τον τρόπο που εργάζεται, να ακούν τη φιλοσοφία του πίσω από αυτό το μεγαλεπήβολο σχέδιο.

Με αφορμή την ολοκλήρωση της ακαδημαϊκής του καριέρας το περιοδικό «Ζυγός», στο οποίο εμφανίστηκαν πρώτη φορά κριτικοί και ιστορικοί τέχνης που άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό το εικαστικό τοπίο της χώρας, του αφιερώνει ένα ολόκληρο τεύχος. Σαράντα άνθρωποι του πνεύματος έγραψαν την άποψή τους για τον αρχιτέκτονα και ούτε ένας δεν παρέλειψε να αναφερθεί στη διαμόρφωση του χώρου γύρω από τον Ιερό Βράχο.

 

Στο σύνολό του το έργο αφορά τη διαμόρφωση δύο μονοπατιών: το ένα είναι αυτό που ανεβαίνει στον Ιερό Βράχο και το άλλο απομακρύνεται από αυτόν δημιουργώντας δύο συνθήκες θέασης του Παρθενώνα, μία από τον Λουμπαρδιάρη και μία από το Ανδηρο στου Φιλοπάππου, όπου καταλήγει η διαδρομή.

«Στα δύο σημεία θέασης όμως, οι χαράξεις είναι ιδιαίτερα εμφανείς. Στη διαμόρφωση γύρω απ’ τον Αγιο Δημήτριο οι αρμοί της δαπεδόστρωσης, κατά την είσοδο στον υπαίθριο χώρο του, οδηγούν το βλέμμα. Στον ημιυπαίθριο χώρο του παλιού καφενείου η κεκλιμένη στέγη στρέφεται προς την Ακρόπολη. Στην κορυφή του λόφου, στο Ανδηρο, μαρμάρινα καθιστικά και μικρές πέτρινες κατασκευές οργανώνονται έτσι ώστε να τοποθετήσουν τον άνθρωπο στα σημεία με την καλύτερη θέα των Προπυλαίων και της Ακρόπολης γενικότερα» αναφέρει ο Κώστας Τσιαμπάος στο βιβλίο «Κατασκευές της όρασης – Από τη θεωρία του Δοξιάδη στο έργο του Πικιώνη» (εκδ. Ποταμός).

«Ενδιαφέρον έχει και ο τρόπος με τον οποίο ο Πικιώνης συλλαμβάνει την έννοια της φύσης. Φύση που είναι εδώ συνυφασμένη με την ιστορία και το παρελθόν του πολιτισμού της. Ενσωματώνει ανθρώπινες γραφές και απομεινάρια παλαιότερης κατοίκησης, τόσο που δεν ξεχωρίζει απ’ αυτά. Αρχαία μνημεία, κτίσματα, βράχοι, θάμνοι σαν ένα τοπίο αφηγούνται την ιστορία της αττικής γης» συμπληρώνει η κόρη του αρχιτέκτονα.

Πώς θα ήταν τα δρομάκια γύρω από την Ακρόπολη αν δεν είχε αναλάβει ο Πικιώνης το έργο; Αυτό το ερώτημα τριγυρνάει στο μυαλό μου όση ώρα ακούω την κόρη του να περιγράφει με καμάρι το μεγαλύτερο έργο του μπαμπά της. «Πριν από αυτόν, πάντως, υπήρχε απλώς ένας ασφαλτοστρωμένος δρόμος που οδηγούσε στον Ιερό Βράχο και ένας χωματόδρομος που έφτανε στο εκκλησάκι του Λουμπαρδιάρη» μου εξηγεί η Αγνή και θυμάται ότι σε αυτό το εκκλησάκι ο Πικιώνης συνόδεψε νύφη τη μεγάλη του κόρη, αρκετά χρόνια προτού αποφασίσει να αλλάξει την όψη του.

Η Αγνή Πικιώνη δεν θυμάται ξεχωριστά αυτή τη δουλειά του αρχιτέκτονα σε σχέση με τις άλλες. Είχε συνηθίσει ότι ο μπαμπάς έλειπε πολλές ώρες από το σπίτι και όταν επέστρεφε έπρεπε να ξαπλώσει να ξεκουραστεί. Τον ταλαιπωρούσαν πονοκέφαλοι και πολλά βράδια τα περνούσε ξάγρυπνος. Ωστόσο ένα απόγευμα της έχει χαραχθεί στη μνήμη, καθώς ο 70χρονος πατέρας τους, αν και κουρασμένος, ξεκίνησε να τους πάει σε έναν από τους κινηματογράφους της περιοχής. Η κούραση όμως τον κατέβαλε τόσο πολύ που δεν του επέτρεψε να ολοκληρώσει τη βόλτα. Επρεπε να επιστρέψει σπίτι για να ξεκουραστεί.

Δημοτικό σχολείο στον Λυκαβηττό, Παιδικός κήπος στη Φιλοθέη

Σχεδόν είκοσι χρόνια πριν από εκείνη τη βόλτα και την ενασχόλησή του με τον περιβάλλοντα χώρο της Ακρόπολης και τον Λουμπαρδιάρη, ο αρχιτέκτονας είχε υπογράψει δύο έργα που χαρακτηρίζουν την τέχνη του: το Δημοτικό Σχολείο στα Πευκάκια Λυκαβηττού και τον παιδικό κήπο στη Φιλοθέη. Το 1932 και το 1961 αντίστοιχα, ο Πικιώνης έδωσε ψυχή και σώμα σε αυτά τα έργα, τα οποία ο κόρη του προσπαθεί να αναπλάσει, καθώς έχουν αλλοιωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Για τις ανάγκες αυτής της ανάπλασης δημιουργήθηκε εδώ και λίγα χρόνια η ΑΜΚΕ «Δημήτρης Πικιώνης» με στόχο «τη μελέτη, προστασία, ανάδειξη και αποκατάσταση του έργου του Δημήτρη Πικιώνη». Το 14o Δημοτικό Σχολείο είναι αυτό άλλωστε που θα αναπλάσει ο Δήμος Αθηναίων, μαζί με το έργο πρασίνου της Ακρόπολης και του Φιλοπάππου, σύμφωνα με τη συνεργασία που υπέγραψαν ο Γιώργος Καμίνης και η Αγνή Πικιώνη.

Μαθητές που ξεχώρισαν, καλλιτέχνες που αγάπησε

Προσπαθώ να φανταστώ πώς είναι να ζεις σε ένα σπίτι το οποίο κάθε τόσο επισκέπτονταν ο Τσαρούχης και ο Εγγονόπουλος. Πώς είναι να μεγαλώνεις σε ένα περιβάλλον στο οποίο κυριαρχούσαν οι συζητήσεις για την τέχνη, την αρχιτεκτονική, τη φιλοσοφία. Πώς είναι να ξέρεις ότι μεγάλο κομμάτι της πνευματικής σου καλλιέργειας το χρωστάς σε ανθρώπους που όχι απλώς συνεχίζουν να εμπνέουν μέχρι σήμερα αλλά διαμόρφωσαν την καλλιτεχνική δημιουργία της χώρας.

Η Αγνή Πικιώνη θυμάται ωστόσο λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Οι νέοι καλλιτέχνες που αγαπούσε ο πατέρας της ήταν τότε άσημοι, φτωχοί και αβοήθητοι. Νέοι που πήγαιναν στο σπίτι του αρχιτέκτονα για ένα πιάτο ζεστό φαγητό, ένα μπάνιο αλλά και μια συμβουλή. Ο Πικιώνης μπορεί να μην ήταν πλούσιος, αλλά ως καθηγητής βρισκόταν σε καλύτερη οικονομική θέση. Ο ίδιος είχε γνωριμίες και τους βοηθούσε όσο περισσότερο μπορούσε. Τους έστελνε καθηγητές σε σχολεία ή τους έβαζε υπευθύνους σε έργα που αναλάμβανε ο ίδιος. Την ίδια άριστη σχέση είχε ο Πικιώνης και με τους μαθητές του. Εκείνη την εποχή οι φοιτητές του στο Πολυτεχνείο δεν ξεπερνούσαν τους δέκα και με όλους οι σχέσεις ήταν οικογενειακές. Ετσι η μικρή Αγνή δεν ένιωθε δέος για τους επισκέπτες αλλά οικειότητα.

Αργότερα ανακάλυψε ένα έργο του Τσαρούχη με την αφιέρωση «Στον Δημήτρη Πικιώνη έναντι ενός λουτρού», καθώς και επιστολές μαθητών του. Τα γράμματα αυτά, τα οποία φυλάσσει η οικογένεια, αποτελούν μια πτυχή του βίου του που δεν έχει αναδειχθεί και αφορούν την αλληλογραφία με μαθητές του που ζούσαν στην επαρχία την Κατοχή και παρ’ όλο που ήταν καθηγητές σε σχολεία δεν είχαν ούτε να φάνε. «»Θα πεθάνουμε από την πείνα. Ο θάνατός μου από ασιτία θεωρείται βέβαιος» έγραφε ο Διαμαντόπουλος σε μία από αυτές τις επιστολές την εποχή που ήταν καθηγητής Τεχνικών στη Δημητσάνα» θυμάται η κόρη του Πικιώνη.

Αρχιτέκτονας, δάσκαλος, μπαμπάς

Η ώρα περνάει και η συζήτηση πηγαινοέρχεται ανάμεσα στον αρχιτέκτονα, στον δάσκαλο και στον μπαμπά Πικιώνη. Ο Πικιώνης δεν είχε άμεση εμπλοκή με την πολιτική αλλά θα μπορούσε κάποιος να τον χαρακτηρίσει δεξιό με τη σημερινή ορολογία. «Δεν του πήγαινε να είναι απόλυτος» μου εξηγεί η κόρη του και θυμάται ότι ήταν δίπλα σε όποιον το είχε ανάγκη, όποια παράταξη και να υποστήριζε. Είχε φίλους αριστερούς και δεξιούς, ήθελε πάνω απ’ όλα να είναι νηφάλιος και παρέμεινε μέχρι το τέλος δίκαιος.

Δίκαιος με τους άλλους, δίκαιος στο σπίτι του, δίκαιος με τα παιδιά του. Αν και η μητέρα της οικογένειας είχε αναλάβει τον ρόλο της διαπαιδαγώγησης, εκείνος ήταν κοντά τους όσο περισσότερο το επέτρεπαν οι υποχρεώσεις του. Τους καλλιέργησε τα ιδανικά και τις αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Τους έμαθε να βλέπουν τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της τέχνης και ήθελε να ασχοληθούν με αυτό που αγαπούν. Το ίδιο ακριβώς έκαναν και εκείνα με τα δικά τους παιδιά.

Η σύζυγος του Πικιώνη, Αλεξάνδρα Αναστασίου, ήταν 15 χρόνια μικρότερή του και πρακτική γυναίκα. «Αν και πάντα υπήρχε βοήθεια στο σπίτι, εκείνη είχε τον πρώτο λόγο στο νοικοκυριό. Εφτιαχνε κουραμπιέδες και μελομακάρονα τις γιορτές και της άρεσε να περιποιείται τον μπαμπά μου. Το απόγευμα του πήγαινε στο κρεβάτι δίσκο με τον καφέ του και τον άφηνε απερίσπαστο να σχεδιάζει, να ζωγραφίζει, να δημιουργεί» εξιστορεί η Αγνή.

Το μοναδικό του σπίτι

Το σπίτι όπου ζει σήμερα η Αγνή Πικιώνη στην Κυπριάδου απέχει μόλις λίγα μέτρα από το πατρικό μου. Τα σπίτια της περιοχής που έφτιαξε ο αρχιτέκτονας, όσα στέκουν ακόμη, αλλά και οι αναμνήσεις από όσα έχουν κατεδαφιστεί, θυμίζουν πόσο υπέροχη γειτονιά ήταν η Κυπριάδου τις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Η πολυκατοικία όπου ζει η ίδια έχει χτιστεί από τον μεγαλύτερο αδελφό της, Πέτρο, ο οποίος διατηρούσε αρχιτεκτονικό γραφείο μαζί με τον πατέρα Πικιώνη. Το μοναδικό σπίτι της οικογένειας είναι αυτό στην Αίγινα, το οποίο ο Πικιώνης έφτιαξε λίγα χρόνια προτού πεθάνει έπειτα από επιμονή της συζύγου του.

Η ώρα περνάει και πρέπει να αποχωρήσω. Παίρνω μαζί μου αναμνήσεις μιας όμορφης ζωής, λεπτομέρειες από την καθημερινότητα ενός ανθρώπου που έφτιαξε υπέροχα κτίσματα και πίστευε ότι στην Ελλάδα ένα σπίτι 80 τ.μ. είναι αρκετό. «Ο βίος στην Ελλάδα είναι ως επί το πλείστον υπαίθριος» υποστήριζε και με αυτόν τον γνώμονα φρόντισε να δημιουργήσει το τέλειο περιβάλλον για τις δικές μας βόλτες στην πόλη. Εγινε ο λόγος που οι επισκέπτες της Αθήνας λάτρεψαν και λατρεύουν τον περίπατο στον περιβάλλοντα χώρο της Ακρόπολης που εμείς οι γηγενείς, όσο κι αν λαχταράμε συνήθως τη θέα προς τη θάλασσα, συχνά λοξοκοιτάζουμε, περπατώντας πάνω στις πέτρες του Πικιώνη, προς τον Παρθενώνα.

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino το Σάββατο 6 Ιανουαρίου 2018.

Κατηγορία Art & Culture

Συνολικά 1.290 αρχαία αντικείμενα που χρονολογούνται από την τελική Νεολιθική Εποχή (περίπου 3000 π.Χ.) ως τον 10ο αιώνα μ.Χ., θα αποτελούν τη μόνιμη έκθεση των κινητών ευρημάτων στη στάθμη -1 του Μουσείου Ακρόπολης.

Aυτό έγινε γνωστό στο Συμβούλιο Μουσείων, τα μέλη του οποίου έδωσαν ομόφωνα το «πράσινο φως» στη σχετική μουσειολογική και μουσειογραφική μελέτη.

 

Αγάλματα θεοτήτων, πορτρέτα, προτομές αθλητών

 

mouseioakropolis.jpg

 

Η παρουσίασή τους σε μια ειδική προθήκη-«σχισμή» που θα περιτρέχει τους τοίχους του υπογείου για περίπου 35 μέτρα, αλλά και οι εκπλήξεις που θα συναντούν οι επισκέπτες κατά την περιήγησή τους στον χώρο της ανασκαφής, (όπως η προθήκη - προσομοίωση ενός μεταλλικού και διάτρητου πηγαδιού με τα αντικείμενα, όπως ακριβώς βρέθηκαν στο αυθεντικό πηγάδι ή η ημιϋπαίθρια «αίθουσα» επιφάνειας 76 τ.μ. όπου θα παρουσιάζονται, μεταξύ άλλων, αγάλματα θεοτήτων, πορτρέτα και προτομές αθλητών, φιλοσόφων και εύπορων αστών), υπόσχονται να δώσουν προστιθέμενη αξία στο περίφημο μουσείο.

Κι αυτό γιατί θα αναδεικνύει, πέρα από τα αριστουργήματα της αρχαϊκής και κλασικής περιόδου που εκτίθενται στις αίθουσές του, την καθημερινότητα των κατοίκων της περιοχής που έζησαν σε διάφορες εποχές. Με άλλα λόγια την πραγματική ζωή που συντελέστηκε σε αυτήν.

 

Ενσωματώνεται η ανασκαφή στο Μουσείο

 

mouseiou-akropolhs-4.jpg

 

«Δεν έχουμε μια ανασκαφή την οποία στεγάσαμε. Έχουμε ενσωματώσει μια ανασκαφή στην αρχιτεκτονική του Μουσείου ως έκθεμα. Είναι μια ολίγον ασυνήθιστη αντίληψη, η οποία όμως δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά ήταν αναγκαίο να γίνει για να μπορεί η ανασκαφή να δεθεί με το Μουσείο Ακρόπολης», δήλωσε ο πρόεδρός του, Δημήτρης Παντερμαλής, που παραβρέθηκε στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Μουσείων, μαζί με τους συνεργάτες του, αρχαιολόγο Σταματία Ελευθεράτου και αρχιτέκτονα Ελένη Σπάρτση.

«Όταν είχαμε παρουσιάσει το συνολικό εκθεσιακό πρόγραμμα του μουσείου είχαμε πει ότι μπορεί η ανασκαφή να ήταν ένα τεράστιο εμπόδιο για την πρόοδο των εργασιών, στο τέλος όμως απέβη μια ευλογία, διότι το μουσείο στεγάζει κυρίως αριστουργήματα, αλλά η ζωή δεν αποτελείται μόνο από τις μεγάλες στιγμές της αρχαϊκής και της κλασικής Αθήνας. Είναι κι αυτά τα ταπεινά ευρήματα της καθημερινότητας που δίνουν μια ανάγλυφη εικόνα» ανέφερε ο κ. Παντερμαλής.

«Με τα 1.290 ευρήματα, δεν βομβαρδίζεις τον επισκέπτη. Tου δίνεις μια εντύπωση. Η αντίληψή μας ήταν να μην δημιουργηθεί μέσα στην ανασκαφή ένας παραδοσιακός εκθεσιακός χώρος, αλλά ένας ανοιχτός εκθεσιακός χώρος, ο οποίος να είναι συμβατός με την ανασκαφή και να επιτρέπει στον επισκέπτη να κάνει αυτή την εναλλαγή. Να βλέπει δηλαδή τα ερείπια και μετά να κάνει τον περίπατο σε αυτή τη ‘σχισμή', που δεν θα είναι μια βιτρίνα από πάνω ως κάτω, αλλά ένα ‘άνοιγμα', στο οποίο μπορεί να ρίχνει ‘ματιές' που αποκαλύπτουν τι είχε αυτή η ανασκαφή».

«Είναι ένα ωραίο αποτέλεσμα. Έχουμε ένα μουσείο που όλοι καμαρώνουμε και τώρα, συμπληρωμένο με τον χώρο της ανασκαφής, θα μετρήσει ακόμα περισσότερο για το μέλλον», τόνισε από την πλευρά της η γενική γραμματέας του ΥΠΠΟΑ, Μαρία Ανδρεαδάκη - Βλαζάκη, προσθέτοντας ότι «αυτό που φάνηκε ως μειονέκτημα, καταφέρατε να το κάνετε συγκριτικό πλεόνασμα. Κάποιος που θα επισκεφτεί το Μουσείο Ακρόπολης - και ίσως δεν θα του φτάνει μια μέρα - θα βλέπει από ψηλά τους θεούς και τις λατρείες και μετά θα κατεβαίνει στην καθημερινή ζωή. Γιατί δεν καλύπτονται μόνο τα χριστιανικά χρόνια, αλλά τονίζονται επίσης η κλασική αρχαιότητα και ψήγματα της αρχαϊκής και της μυκηναϊκής περιόδου».

 

mus-acr.jpg

 

Όπως έχει ορίσει και η υπουργική απόφαση που ακολούθησε την ομόφωνη γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) τον περασμένο Μάρτιο, και αφορούσε την ανάδειξη και διαμόρφωση της εν λόγω ανασκαφής σε επισκέψιμο αρχαιολογικό χώρο, για την περιήγηση των επισκεπτών θα χρησιμοποιηθούν αρχαίοι δρόμοι (οι οποίοι δεν διατηρούν τα αυθεντικά οδοστρώματά τους), γεγονός που θα ενισχύει τη βιωματική εμπειρία, μεταλλικοί διάδρομοι και μεταλλικές εξέδρες, μέσω των οποίων θα κατευθύνονται στα σημαντικότερα οικοδομήματα και στην έκθεση κινητών ευρημάτων.

Εποπτικό υλικό και κείμενα θα διευκολύνουν την παρακολούθηση της εκθεσιακής αφήγησης, που διακρίνεται σε δύο μεγάλες εκθεσιακές/χρονολογικές ενότητες και ακολούθως σε 21 θεματικές ενότητες.

 

  • Στην πρώτη εκθεσιακή/χρονολογική ενότητα με τίτλο «Πριν από την ένταξη στην πόλη» παρουσιάζεται η περιοχή από το 3000 π.Χ. περίπου, εποχή που έχουμε τις πρώτες ενδείξεις ανθρώπινης παρουσίας, έως το 480 π.Χ., περίοδο ένταξης της περιοχής στο τειχισμένο τμήμα της πόλης και της πολεοδομικής της οργάνωσης.
  • Η 2η εκθεσιακή/χρονολογική ενότητα ονομάζεται «Από τη ζωή στην πόλη» και δείχνει όψεις της καθημερινής ζωής των κατοίκων που έζησαν στην αρχαία γειτονιά από τα τέλη του 5ου αι. π.Χ., εποχή πολεοδομικής οργάνωσης της αρχαίας Αθήνας, έως και τις αρχές του 13ου αι. μ.Χ., οπότε εγκαταλείφθηκε οριστικά.

Ο κ. Παντερμαλής διευκρίνισε, τέλος, ότι δεν θα υπάρχει διακριτό εισιτήριο για τη στάθμη -1 του Μουσείου, αλλά το πιθανότερο είναι να αυξηθεί λίγο το εισιτήριο (που τώρα είναι 5 ευρώ) ώστε να περιλαμβάνει όλους τους χώρους, συμπεριλαμβανομένης της ανασκαφής. Η οποία, σύμφωνα με δηλώσεις που είχε κάνει ο ίδιος στα όγδοα γενέθλια του Μουσείου Ακρόπολης, αναμένεται να εγκαινιαστεί ως ένας επισκέψιμος αρχαιολογικός χώρος στα αμέσως επόμενα γενέθλια, δηλαδή τον Ιούνιο του 2019.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Κατηγορία Art & Culture

Την απάντηση βρήκαν οι ειδικοί, οι οποίοι σας παρουσιάζουν πώς θα ήταν το εσωτερικό 7 σημαντικών αρχαίων μνημείων και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό. 

Ξεκινάμε φυσικά από τον Παρθενώνα, ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα μνημεία όλου του κόσμου. 

 

1_97.jpg

 

Αποτελεί το λαμπρότερο μνημείο της Αθηναϊκής πολιτείας και τον κολοφώνα του δωρικού ρυθμού. Ο Παρθενώνας, ναός χτισμένος προς τιμήν της Αθηνάς, προστάτιδας της πόλης της Αθήνας, υπήρξε το αποτέλεσμα της συνεργασίας σημαντικών αρχιτεκτόνων και γλυπτών στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα. 

 

parthenon-570.jpg

 

Τα σχέδια του ναού εκπόνησαν οι αρχιτέκτονες Ικτίνος και Καλλικράτης, ενώ για τον γλυπτό διάκοσμο εργάστηκε ο γλύπτης Φειδίας, με τους μαθητές του Αγοράκριτο, Αλκαμένη και άλλους σπουδαίους γλύπτες.

Ο ίδιος ο Φειδίας φιλοτέχνησε και το χρυσελεφάντινο άγαλμα της πάνοπλης Αθηνάς Παρθένου που τοποθετήθηκε στο εσωτερικό του Ναού.


Ξενάγηση στην άγνωστη (οθωμανική) πλευρά της Αθήνας (vid)


 

2. Ρωμαϊκά Λουτρά (Αγγλία, Μπαθ)

Το Μπαθ είναι διάσημο για τα ρωμαϊκά λουτρά του. Μάλιστα εξαρχής είχε χτιστεί σαν λουτρόπολη από τους Ρωμαίους το 43 μ.Χ., υπό τη Λατινική ονομασία “Aquae Sulis” (τα νερά του Sulis), και αναπτύχθηκε ακριβώς γύρω από τις θερμές πηγές της. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν οι μόνες γνωστές θερμές πηγές στην Αγγλία. 

 

3_65.jpg

 

4_34.jpg

 

 

3. H οκτάγωνη αίθουσα του Domus Aurea (Ιταλία, Ρώμη)

3,5 μέτρα κάτω από το έδαφος βρίσκεται η φημισμένη Χρυσή Οικία του Αυτοκράτορα Νέρωνα ή τουλάχιστον ό,τι έχει απομείνει από αυτή. Η Χρυσή Οικία κάλυπτε την έκταση τριών ολόκληρων λόφων, ενώ αυτό που σώζεται σήμερα αντιστοιχεί μόλις σε 150 δωμάτια περίπου.

Αμέτρητη ποσότητα χρυσού, ελεφαντόδοντο, πολύτιμες πέτρες, μάρμαρα ήταν μόνο μερικά από όσα χρησιμοποιήθηκαν για να κατασκευαστούν τα μεγαλοπρεπή οικήματα του Αυτοκράτορα.

 

5_22.jpg

 

6_14.jpg

 

Εντυπωσιακές τοιχογραφίες σπουδαίων καλλιτεχνών, μερικές από τις οποίες επιβιώνουν μέχρι σήμερα, κοσμούσαν τα δωμάτια στα οποία υπέρλαμπρες γιορτές και συμπόσια οργανώνονταν. Η οκτάγωνη αίθουσα και άλλοι καλά συντηρημένοι χώροι μαρτυρούν την αίγλη ένδοξων εποχών.

 

4. Το φρούριο Μασάντα (Ισραήλ, Μασάντα)

Το Μασάντα είναι ένα εκπληκτικό φρούριο στην ιουδαϊκή έρημο στο Μπερ Σεβά, του Ισραήλ, και χτίστηκε σε ρωμαϊκό στιλ από τον Ηρώδη, τον βασιλιά της Ιουδαίας κάπου μεταξύ του 37 και του 31 π.Χ.

Σκαρφαλωμένο σε ένα βράχο 500 μέτρων, είναι απρόσητο, καθώς στη μία πλευρά έχει τη Νεκρά Θάλασσα, και την έρημο από την άλλη.

 

7_16.jpg

 

8_10.jpg

 

5. Εθνικό Μνημείο Αζτέκων (ΗΠΑ, Νέο Μεξικό)

Τα «μεγάλα κιβά» ήταν τεράστιες, στρογγυλές δομές, όπου οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν για να συζητήσουν σημαντικά θέματα της ημέρας ή να συμμετέχουν στις γιορτές. 

 

9_7.jpg

 

10_5.jpg

 

 

 

Κατηγορία Editors Choice
Σελίδα 1 από 5

Travel Stories

 ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ 
  info[@]mygreekholiday.gr

 

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ