Την τραγική ιστορία του περίφημου Τιτανικού την γνωρίζετε. Αυτό που δεν ξέρετε όμως είναι ότι στα γραφεία όπου «γεννήθηκε» το θρυλικό πλοίο θα φιλοξενηθεί ξενοδοχείο… 

d924c840-bfc3-11e7-b942-6d23cbdef96a_980x660_152222.JPG

 

Δεν θα κοιμάστε στη θάλασσα, αλλά στη στεριά.

Το ξενοδοχείο του Τιτανικού που διαμορφώθηκε στο Μπέλφαστ υποδέχεται τους πρώτους του επισκέπτες από τις αρχές του Σεπτέμβρη.

 

titanic.jpg

belfast.jpg

BelfastTitanicHotel - 029.jpg

 

Το φιλόδοξο σχέδιο της ανακατασκευής του χώρου που δημιουργήθηκε το πλοίο θα κοστίσει 28 εκατομμύρια λίρες, δηλαδή περίπου 32 εκατομμύρια ευρώ και υπόσχεται στους επισκέπτες του μία εκλεπτυσμένη πολυτέλεια στα 119 δωμάτια που θα περιέχει.

Κατηγορία Editors Choice

Κάθε ρεκόρ σπάει ο αριθμός των επισκεπτών από τη Θεσσαλονίκη και τους όμορους νομούς που συρρέουν προκειμένου να ξεναγηθούν στο θρυλικό θωρηκτό «Γεώργιος Αβέρωφ».

Περί τις 95.000 έφτασαν οι επισκέπτες του Πλωτού Ναυτικού Μουσείου Θωρηκτού μέσα σε 35 μέρες που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, μία ενέργεια (του Υπουργείου Άμυνας, του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού) που αγκαλιάστηκε από τους πολίτες που θα χουν την ευκαιρία έως και τις 3 Δεκεμβρίου να το απολαύσουν.

Το mygreekholiday άδραξε την ευκαιρία, λόγω και των γυρισμάτων στη Μακεδονία, και επισκέφτηκε το εσωτερικό του πλοίου, περπάτησε στο κατάστρωμα και σας παρουσιάζει όμορφες εικόνες.

averof3.jpgΑνεβαίνοντας τη σκάλα δέος διακατέχει τον επισκέπτη

averof1.jpg

averof2.jpgΤο mygreekholiday στο κατάστρωμα του θωρηκτού

averof5.jpgΤο πολυβόλο του Αβέρωφ με θέα την πόλη της Θεσσαλονίκης

averof6.jpg

thorikto1.jpgΤο εσωτερικό του θωρηκτού, όπως διατηρείται από εκείνη την εποχή

thorikto2.jpgΠαλιές φωτογραφίες κοσμούν τους εσωτερικούς χώρους, θυμίζοντας την πλούσια ιστορία του

thorikto3.jpgΠαλιά αντικείμενα σε ειδικές βιτρίνες δεν περνούν απαρατήρητες

 

INFO: Οι ώρες επισκεπτηρίου έχουν ως εξής…

Τρίτη έως Παρασκευή

  • Από 09:00-13:15: θα είναι ανοικτό για ομάδες μαθητών σχολείων και το κοινό.
  • Από 13:15-15:00: κλειστό και
  • Από 15:00 - 17:30: ανοικτό για το κοινό

Σάββατο, Κυριακή και αργίες

  • Από 09:00 - 13:15: ανοικτό για το κοινό
  • Από 13:15 - 15:00: κλειστό και
  • Από 15:00 - 17:30: ανοικτό για το κοινό

Κάθε Δευτέρα δεν θα γίνονται επισκέψεις

Ο πλους του Αβέρωφ στη Θεσσαλονίκη

video by Hellenic Navy, ERT3

Η πλούσια ιστορία του θρυλικού θωρηκτού

Δέκα χρόνια μετά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό διέθετε μια ελάχιστη δύναμη απαρχαιωμένων τορπιλοβόλων και τριών γαλλικών θωρηκτών που είχαν κατασκευασθεί το 1889. Η επιτακτική ανάγκη για τη δημιουργία αξιόμαχου στόλου είχε ως αποτέλεσμα την ενίσχυση του στόλου – στα τέλη του 1908 – με τέσσερα καινούρια αγγλικά και τέσσερα γερμανικά αντιτορπιλικά. Σε αυτά επρόκειτο να προστεθεί το Θωρακισμένο-Καταδρομικό «Γ. Αβέρωφ», η Δόξα του Πολεμικού Ναυτικού.

 Για την ανανέωση του Στόλου η τότε κυβέρνηση Μαυρομιχάλη είχε απευθυνθεί στα Ναυπηγεία Ορλάντο στο Λιβόρνο της Ιταλίας, όπου εκείνη ακριβώς την εποχή κατασκευαζόταν ένα θωρακισμένο–καταδρομικό το οποίο είχε παραγγελθεί και επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί από το Ιταλικό Ναυτικό. Όμως, η ακύρωση της παραγγελίας από τη μεριά των Ιταλών και η άμεση προκαταβολή του 1/3 της συνολικής αξίας του πλοίου επέτρεψαν την απόκτηση του θωρηκτού από την Ελλάδα. Το ποσόν της προκαταβολής προήλθε από τη διαθήκη του Γεωργίου Αβέρωφ και ανήρχετο σε 8.000.000 εκατομμύρια χρυσές δραχμές, ενώ το υπόλοιπο ποσό των 15.650.000 χρυσών δραχμών καλύφθηκε από το Ταμείο Εθνικού Στόλου (Τ.Ε.Σ.). Η κυβέρνηση δαπάνησε 23.650.000 δρχ. για την απόκτηση του. Τα 8.000.000 δρχ. προέρχονταν από το 20% της συνολικής κληρονομιάς του Γεωργίου Αβέρωφ, που παραχώρησε με τη διαθήκη του στο Ταμείο Εθνικού Στόλου το 1899 (χρονολογία δημοσίευσης της διαθήκης).

 1-10.png

Η διαθήκη όριζε ότι το 1/5 της περιουσίας του (20 μερίδια) παραχωρείται για τη ναυπήγηση ισχυρού καταδρομικού πλοίου που θα φέρει το όνομα του και διασκευασμένο κατά τέτοιον τρόπο ώστε να χρησιμεύει ως Εκπαιδευτικό πλοίο Σχολής Ναυτικών Δοκίμων προς την πρακτική και θεωρητική τελειοποίηση αυτών. Το υπόλοιπο ποσό 14.300.000 καλύφθηκε εξ’ ολοκλήρου από το Ταμείο Εθνικού Στόλου (Τ.Ε.Σ.). Αξίζει να σημειωθεί ότι και οι Τούρκοι είχαν ενδιαφερθεί για την αγορά του πλοίου

 

Το 10.200 τόνων θωρακισμένο εύδρομο (όπως ακριβέστερα περιγράφεται) είχε ιταλικές μηχανές 19.000 ίππων, 22 γαλλικούς λέβητες, γερμανικές γεννήτριες και αγγλικά πυροβόλα 190 και 234 χιλιοστών τύπου ARMSTRONG. Η μέγιστη ταχύτητα που ανέπτυσσε το Θωρηκτό ήταν 23 κόμβοι. Το «Γ. Αβέρωφ» καθελκύστηκε στις 12 Μαρτίου (27 Φεβρουαρίου με το παλαιό ημερολόγιο) 1910 και την 1 Σεπτεμβρίου 1911 κατέπλευσε στο Φάληρο, όπου έγινε δεκτό από τους Έλληνες με ενθουσιασμό.

 2-9.png

 

Το Θωρηκτό δεν άργησε να γνωρίσει το βάπτισμα του πυρός. Τον Οκτώβριο του 1912, με την έναρξη του Α’ Βαλκανικού Πολέμου, το «Γ.Αβέρωφ», επικεφαλής του Στόλου του Αιγαίου υπό τον Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, απέπλευσε προς τα Δαρδανέλια. Κατέλαβε τη Λήμνο και στον όρμο του Μούδρου εγκαταστάθηκε το προχωρημένο αγκυροβόλιο του Στόλου. Ακολούθησε η κατάληψη του Αγίου Όρους, των νησιών του βορείου και ανατολικού Αιγαίου (Θάσος, Σαμοθράκη, Ίμβρος, Τένεδος, Αγ. Ευστράτιος, Μυτιλήνη, Χίος). Η σύγκρουση με τον τουρκικό στόλο ήταν πλέον αναπόφευκτη. Ο Ναύαρχος Κουντουριώτης έδωσε επιθετικό χαρακτήρα στον ελληνικό σχεδιασμό. Διέταξε το στόλο του να αρχίσει να πλέει από βορρά προς νότο, οπότε ο οθωμανικός στόλος εμφανίσθηκε στην έξοδο των Στενών. Τότε, ο Κουντουριώτης απηύθυνε το περίφημο σήμα του στα ελληνικά πλοία που συνέπλεαν με το «Γ. Αβέρωφ»: «Με την δύναμιν του Θεού και τας ευχάς του Βασιλέως μας και εν ονόματι του Δικαίου πλέω μεθ’ ορμής ακαθέκτου και με πεποίθησιν προς την νίκην εναντίον του εχθρού του Γένους». Η έκβαση των Ναυμαχιών της Έλλης (3 Δεκεμβρίου 1912) και της Λήμνου (5 Ιανουαρίου 1913) που ακολούθησαν, διέλυσε τις προσδοκίες του Σουλτάνου και της Υψηλής Πύλης για τον έλεγχο του Αιγαίου. Ο οθωμανικός στόλος δεν θα επιχειρούσε πια νέα έξοδο στο Αιγαίο.

Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι του 1912-13 αποτελούν αναντίρρητα την πλέον ένδοξη πολεμική περίοδο του θωρηκτού «Γ. Αβέρωφ». Με την έναρξη των εχθροπραξιών, τον Οκτώβριο του 1912, ο ελληνικός στόλος κλήθηκε να πετύχει έναν ιδιαίτερα δύσκολο συνδυασμό πολλαπλών στόχων: να εμποδίσει την έξοδο του οθωμανικού στόλου στο Αιγαίο, να αποκτήσει την κυριότητα των νησιών του βορειοανατολικού Αιγαίου, να εμποδίσει τη μεταφορά οθωμανικών στρατευμάτων και εφοδίων προς τα ηπειρωτικά μέτωπα των Βαλκανίων, καθώς και να προστατεύσει τις αντιστοιχείς θαλάσσιες μεταφορές της Ελλάδας και των συμμάχων της. Η επιτυχής έκβαση των ελληνικών επιτελικών σχεδιασμών ήταν αποτέλεσμα τριών κυρίως παραγόντων: των αυξημένων επιχειρησιακών δυνατοτήτων που διέθετε το νεότευκτο θωρηκτό, της αναμφισβήτητης ηγετικής ικανότητας και τόλμης του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη, όπως και του υψηλότατου ηθικού των ελληνικών πληρωμάτων όλου ανεξαιρέτως του ελληνικού στόλου. Η επιτυχής κατάληψη των νησιών του βορειοανατολικού Αιγαίου και η κατίσχυση των ελληνικών όπλων στις Ναυμαχίες της Έλλης και την Λήμνου είχαν ως αποτέλεσμα ο «Γ. Αβέρωφ» να αποκτήσει διαστάσεις συμβόλου στη λαϊκή μνήμη: ένας μύθος είχε πια γεννηθεί.

Κατά το μεγαλύτερο μέρος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου η Ελλάδα παρέμεινε ουδέτερη. Όμως, το 1917 η Κυβέρνηση του Ε. Βενιζέλου απεφάσισε να συμμετάσχει στον πόλεμο, στο πλευρό των Συμμάχων. Με το τέλος της παγκόσμιας σύρραξης -Οκτώβριος 1918- η Τουρκία συνθηκολόγησε (ανακωχή του Μούδρου) και η Ελλάδα βρέθηκε στην πλευρά των νικητών. Το «Γ. Αβέρωφ» κατέπλευσε στην Κωνσταντινούπολη και εκεί ύψωσε την ελληνική σημαία ως μία από τις νικήτριες δυνάμεις του Μεγάλου Πολέμου. Συμπερασματικά, ο πλήρης έλεγχος της Μεσογείου από το συμμαχικό ναυτικό και η επιτυχία της συμμαχικής ναυτικής στρατηγικής, που απέβλεπε στον αποκλεισμό του στόλου των Κεντρικών Δυνάμεων στην Αδριατική και του τουρκικού στον Βόσπορο, στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό σ’ αυτά ακριβώς τα πλήγματα που είχε επιφέρει ο ελληνικός στόλος και το «Γ. Αβέρωφ» στην Κωνσταντινούπολη και η ύψωση της ελληνικής σημαίας αποτέλεσαν τη δικαίωση του θάρρους και της αυταπάρνησης του ελληνικού πολεμικού στόλου στον αγώνα για εθνική ολοκλήρωση, σύμβολο πλέον ναυτικής τόλμης και ηρωισμού, διέγειρε τη συλλογική φαντασία και τα οράματα του Ελληνισμού.

Μετά την υπογραφή των συνθηκών ειρήνης το «Γ. Αβέρωφ» μαζί με τον υπόλοιπο στόλο μετέφερε τα ελληνικά στρατεύματα στην Ιωνία. Οι εξελίξεις των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία διέγραψαν γρήγορα αρνητική πορεία που κατέληξε στην Καταστροφή του ’22. Το «Γ. Αβέρωφ» βρέθηκε ξανά στα μικρασιατικά παράλια, τούτη τη φορά για να βοηθήσει στη μεταφορά των στρατευμάτων και του ξεριζωμένου ελληνικού στοιχείου.

 5-1.png

Με την έναρξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου το Θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» τέθηκε και πάλι επικεφαλής, ως ναυαρχίδα του ελληνικού πολεμικού στόλου. Μετά ωστόσο τη κατάρρευση του μετώπου, τον Απρίλιο του 1941, το Υπουργείο Ναυτικών διέταξε την αυτοβύθιση του θωρηκτού, προκειμένου να μην περιέλθει στα χέρια του εχθρού. Στην καρδιά και στο φρόνημα των ελληνικών πληρωμάτων, η αναχώρηση των εναπομεινάντων πλοίων του στόλου στην Αλεξάνδρεια ήταν αδιανόητο να γίνει χωρίς την ασφαλή συντροφιά του «Μπάρμπα Γιώργη», του ηρωικού Θωρηκτού «Γ. Αβέρωφ», όπως ήταν συνηθισμένο να ονομάζεται από τα πληρώματα. Έτσι λοιπόν, μετά τον επιτυχή κατάπλου του θωρηκτού στην Αλεξάνδρεια, το πλοίο κατευθύνθηκε στη Βομβάη για γενική επισκευή και επιθεώρηση. Αρχικά το «Γ. Αβέρωφ» δραστηριοποιήθηκε στον Ινδικό Ωκεανό, με αποστολή την προστασία νηοπομπών, που κατευθύνονταν από τη Βομβάη στο Άντεν. Στο τέλος του 1942 ο «Γ. Αβέρωφ» κατέπλευσε στο Πορτ Σάιντ, όπου συμμετείχε σε αποστολές προστασίας λιμένων. Με την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 1944 και ύστερα από απουσία σχεδόν τεσσάρων ετών, ο ένδοξος «Γ. Αβέρωφ» επέστρεψε στις 16 Οκτωβρίου 1944 το απόγευμα στην Ελλάδα, φέρνοντας μαζί του την τότε εξόριστη ελληνική κυβέρνηση και αγκυροβόλησε πανηγυρικά στον φαληρικό όρμο. Στο χρονικό διάστημα 1947 έως 1949 το Θωρηκτό έγινε Αρχηγείο Στόλου στο Κερατσίνι. Όμως, το πλοίο είχε ‘γεράσει’ και το 1952 διατάχθηκε ο παροπλισμός του.

 6-1.png

Από το 1957 μέχρι το 1983, το Θωρηκτό βρέθηκε πρυμνοδετημένο στον Πόρο. Το 1984 το Πολεμικό Ναυτικό αποφάσισε να το αποκαταστήσει. Μετά από τριάντα χρόνια στο περιθώριο, το Θωρηκτό ξεκίνησε τη νέα του πορεία. Την ίδια χρονιά το πλοίο ρυμουλκήθηκε από τον Πόρο και κατέληξε στο Φάληρο, όπου άρχισαν οι εργασίες αποκατάστασής του. Το μέγεθος της δαπάνης για τη σταθεροποίηση – αποκατάσταση από το 1985 μέχρι σήμερα είναι μεγάλο και ένα μεγάλο μέρος των δαπανών προήλθε από δωρεές ιδιωτών, οι σημαντικότερες των οποίων ήταν της Κυπριακής Δημοκρατίας, της οικογένειας Λάτση και του Ιδρύματος Ωνάση. Σήμερα το πλοίο-μουσείο «Γ. Αβέρωφ» αποτελεί μνημείο που τιμά αυτούς που υπηρέτησαν και έπεσαν στη διάρκεια της ένδοξης ιστορίας του. Συνάμα διατηρεί ζωντανά τα μη απτά ανθρώπινα αποθέματα, όπως η κληρονομιά των θαλασσών, η σημασία των θαλασσίων μεταφορών και η ελκυστικότητα του ναυτικού επαγγέλματος, όπου η αξιοπρέπεια, το ήθος και η δημοκρατική αντίληψη, είναι κοινός τόπος συνάντησης όλων των ναυτικών. Το Πλωτό Ναυτικό Μουσείο Θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» αποτελεί εδώ και χρόνια μια δραστήρια εκπαιδευτική κοινότητα με καθημερινές επισκέψεις σχολείων, ιδρυμάτων, οργανισμών, καθώς και πλήθους ιδιωτών. Με τις επισκέψεις αυτές πραγματοποιείται και η δεύτερη πτυχή του οράματος του δωρητή, που ήθελε το πλοίο, παράλληλα με τον εθνικό του σκοπό, να εκπληρώνει και εκπαιδευτική αποστολή.

Είναι ζήτημα εάν στην παγκόσμια ιστορία του πολεμικού ναυτικού θα μπορούσαμε να συναντήσουμε άλλο πολεμικό πλοίο που να συνδέθηκε για σχεδόν μισό αιώνα με την ιστορία και τα πεπρωμένα ενός έθνους. Το Θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ», μοναδική ίσως εξαίρεση, μαζί με την προσωπικότητα και το πατριωτικό ήθος του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη, συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του με τη διαμόρφωση ιστορικών γεγονότων εθνικής εμβέλειας χωρίς ουδέποτε να γνωρίσει την ήττα και την ατίμωση.

Ακόμα και μετά τον ειρηνικό επίλογο της πολεμικής του δράσης, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, η ψυχή του «Μπάρμπα Γιώργη» εξακολουθούσε να παραμένει ζωντανή, έτοιμη για την τελευταία μάχη. Ο έρανος που προκήρυξε το Πολεμικό Ναυτικό, προκειμένου να συμβάλει στα έξοδα αποκατάστασης του πλοίου, επέφερε εξαιρετικά αποτελέσματα, απόδειξη του ισχυρού συμβολισμού που το θωρηκτό είχε εδραιώσει για δεκαετίες στη συλλογική συνείδηση των Ελλήνων. Ως «πλοίο εν ενεργεία», το Θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» στέκεται σήμερα αγέρωχο, φωτεινό σύμβολο της ελληνικής ναυτοσύνης και του πολεμικού ηρωισμού. Στην τελευταία του μάχη, αυτή της ιστορικής μνήμης, το «Γ. Αβέρωφ» βγήκε για άλλη μια φορά νικητής.

Πληροφορίες για την ιστορία και πηγή φωτό: http://averof.mil.gr/istoria-pliou/

Κατηγορία Editors Choice

Τελικά, η Καρδίτσα κρύβει πολλές εκπλήξεις και άλλα τόσα αξιοθέατα, καθώς από πέραν της περίφημης Λίμνης Πλαστήρα και τις υπαίθριες δραστηριότητες, ο επισκέπτης μπορεί να μαγευτεί από το επιβλητικό βυζαντινό κάστρο του Φαναρίου.

Το κάστρο που διοικητικά ανήκει στο νομό Καρδίτσας, βρίσκεται 16 χλμ. νότια των Τρικάλων, σε ένα λόφο ορατό από μακριά. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα διατηρημένα κάστρα της χώρας μας.

Αμάραντος: Το χωριό που είναι πνιγμένο στα έλατα και η άγνωστη ιστορία του

Είναι το μοναδικό καλοδιατηρημένο φρούριο σε όλη τη δυτική Θεσσαλία και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '50 υπήρχαν ακέραιες και οι επάλξεις του. Έστω και καθυστερημένα ανέλαβε δράση η πολιτεία την διάσωση του και άρχισε η ανοικοδόμηση του από την 7η εφορία βυζαντινών αρχαιοτήτων.

Fanari_Kastro_2.jpg

Οι πρώτες εργασίες ανασκαφής έγιναν το 1984 και διήρκεσαν δύο περίπου χρόνια, οπότε και σταμάτησε κάθε περαιτέρω προσπάθεια. Μετά την πάροδο μιας δεκαετίας εντάχθηκε σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα αναστήλωσης κι εντάχθηκε σε αυτό το 1995, οπότε πλέον άρχισε ουσιαστικά η αποκατάσταση του μοναδικού αυτού ιστορικού μνημείου.

Είναι κτισμένο στη θέση που άλλοτε υπήρχε η Αρχαία Ιθώμη, που ο Όμηρος αναφέρει ως Κλωμακόεσσα (Ομήρου Ιλιάδα Β΄729-733). Το όνομα Φανάρι αναφέρεται για πρώτη φορά σε διάφορα έγγραφα από το 1200 μ.χ και προήλθε πιθανόν από τη λέξη φαίνομαι, επειδή από τη θέση του στην κορυφή του λόφου φαίνεται όποιο σημείο του θεσσαλικού κάμπου επιθυμεί να δει κάποιος.

Fanari_Kastro_3.jpg

Από τον Όμηρο στον… Καραϊσκάκη

Η πρώτη αφορά στο Φανάρι γίνεται σε αυτοκρατορικό χρυσόβουλο του 1289. Η βυζαντινή πόλη Φανάρι, απαντάται συχνά στις πηγές σε όλη τη διάρκεια του 14ου αι. Κτισμένη σε φύσει οχυρή θέση, αποκτά ιδιαίτερη στρατηγική σημασία στην υστεροβυζαντινή περίοδο, αφού βρίσκεται στην έξοδο μιας από τις διόδους επικοινωνίας της Ηπείρου- Θεσσαλίας και έλεγχε ιδιαίτερα την οδό Τρικάλων- Άρτας. Για τους ίδιους λόγους οι Τούρκοι χρησιμοποίησαν το κάστρο ορμητήριο σε όλη τη διάρκεια της κυριαρχίας τους. Από τον 15ο αι. ήταν έδρα επισκοπής.

Το Φανάρι έμεινε κάτω από τον τούρκικο ζυγό για 460 χρόνια. Κατά τον Απελευθερωτικό αγώνα υπήρξε πεδίο μαχών δύο φορές το 1825 και το 1854, όταν επαναστάτησαν τα Άγραφα.Το Φανάρι απελευθερώθηκε στις 18 Αυγούστου 1881, όταν ο υποστράτηγος Σπυρίδων Καραϊσκάκης (γιος του θρυλικού Γεωργίου Καραϊσκάκη), μετέπειτα βουλευτής Καρδίτσας, με σώμα 7.000 ανδρών κατέλαβε το φρούριο και ύψωσε την ελληνική σημαία εγκαθιστώντας το 4ο Τάγμα Ευζώνων. 

Στον άτυχο πόλεμο του 1897, οι Τούρκοι επέστρεψαν, αλλά για πολύ λίγο.

Σχόλια αναγνωστών στο tripAdvisor:

-Επιβλητικό με απίστευτη θέα από όλες τις πλευρές! Σε κοντινή απόσταση από την πόλη της Καρδίτσας. Να το επισκεφθείτε!!!

-Ένα καλοδιατηρημένο και αναπαλαιομένο όπου χρειαστηκε κάστρο στην κορυφή του λόφου δίνοντας την ευχαρίστηση της υπέροχης θέας του θεσσαλικού κάμπου. Το βράδυ φωτιζόμενο αναδεικνύει την μυθική του προέλευση. Επισκέψιμο τις πρωινές ώρες όμως για όσους θέλουν υπάρχει αναψυκτήριο.

-Μικρό κάστρο με μεγάλη ιστορία, βυζαντινή, τουρκική και νεότερη, όπως με πολύ ζήλο μας εξήγησε ο πολύ ευγενικός κύριος που εκτελούσε ταυτόχρονα χρέη ταμία, φύλακα και ξεναγού. Εχει φοβερή θέα στην πεδιάδα Καρδίτσας και Τρικάλων. Εχει γίνει καλή εργασία αναστήλωσης και διατηρείται καλά.

Ιnfo για το οχυρό

 

Πρόκειται για μικρό οχυρό, εκτάσεως 2.6 στρεμμάτων, που ενισχύεται από έξι προεξέχοντες πύργους, με ιδιαίτερα ενισχυμένο τον νότιο. Το κάστρο διέθετε δύο εισόδους, μία στη νότια που είναι η κύρια και μία βοηθητική στη βόρεια πλευρά. Η διάμετρος του οχυρού είναι 100 μ. περίπου. Στο εσωτερικό του υπάρχουν ερείπια δύο δεξαμενών, καμαροσκέπαστης πυριτιδαποθήκης, ενός τζαμιού που πατάει επάνω σε παλιότερο κτίριο με λουτρό, καθώς και δίχωρου κτιρίου μπροστά στην είσοδο για τις ανάγκες της φρουράς. Τα περισσότερα αποκαλύφθηκαν με ανασκαφές της 7ης Ε.Β.Α., κατά τη διάρκεια των αναστηλωτικών εργασιών που διεξήχθησαν με τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης.

 arxaiologia.jpg

Με πληροφορίες από kastra.eu/wikipedia/odysseus.culture

Κατηγορία Editors Choice

Τα Άγραφα είναι ένα πολυτραγουδισμένο χωριό της Ευρυτανίας με πλούσια ιστορία, που βρίσκεται στα 880 μέτρα υψόμετρο στην καρδιά της Ρούμελης. Απέχει 62 χλμ από το Καρπενήσι και 65χλμ από την Καρδίτσα, εκ των οποίων τα 17 χλμ είναι βατός χωματόδρομος και από τις δυο εισόδους.

Πήρε το όνομά του από τους φοροεισπράκτορες του Βυζαντίου, οι οποίοι δυσκολεύονταν να προσεγγίσουν την περιοχή και εν τέλει τη διέγραψαν από τις λίστες τους.

video by Vassilis Kostoulas

Τα Άγραφα περιβάλλονται από βουνοκορυφές, φαράγγια, ποτάμια και λίμνες και απαιτείται διάθεση για πεζοπορία και εξερεύνηση σε όσους θέλουν να ανακαλύψουν όλα τα αξιοθέατα.

Στο χωριό δεσπόζει η μεγάλη πλακόστρωτη πλατεία με το Δημαρχείο, που προσφέρεται για χαλάρωση κάτω από τα υπεραιωνόβια πλατάνια και τις δροσερές βρύσες.

photo by Γιώργος Λ. Χόντος

Ο παλιός νερόμυλος, που σήμερα λειτουργεί ως χώρος αναψυχής και ταβέρνα είναι σίγουρα κάτι που μαγνητίζει τους επισκέπτες, ενώ η πέτρινη εκκλησία του Αγίου Δημητρίου του 1900 στο κέντρο του χωριού και η μεταβυζαντινή εκκλησία της Παναγίας του 1650 στο Κεφαλάρι - καραούλι του χωριού με το πέτρινο γεφύρι κοντά είναι πανέμορφα μέρη με εύκολη πρόσβαση.

Επιτακτική είναι και η επίσκεψη στις «Νιάλες», τα ορεινά βλαχολίβαδα του χωριού, ακολουθώντας το πιο γνωστό μονοπάτι της περιοχής από τα Άγραφα προς τον οικισμό ψηλά στο βουνό, εκεί βρίσκεται το μνημείο του εμφύλιου πολέμου στα 1.800 μέτρα, όπου από τον παγετό βρέθηκαν αντάρτες και στρατιώτες νεκροί, αγκαλιασμένοι.

Οι φίλοι της ορειβασίας έχουν τη δυνατότητα να φτάσουν στο φαράγγι του Αγραφιώτη που έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα «NATURA 2000», το φαράγγι Χοντέικα, τη θέση Βελή όπου ο Κατσαντώνης είχε σκοτώσει το Βεληγκέκα το 1807, τις πολεμίστρες του Κατσαντώνη στο Βουϊδόρεμα της Χρύσως και το Μουμτζέλι παλιό κάστρο – καραούλι.

photo by Έλλη Γάτη

Σε κοντινή απόσταση με το αυτοκίνητο υπάρχουν αρκετά χωριά με  αξιόλογα αξιοθέατα όπως τα Χονταίϊκα με το φαράγγι τους, η Σάϊκα, ή αλλιώς Πετράλωνα, με το παλιό της Μοναστήρι, η Γαυρολισιάδα και η Παραμερίτα.

Στις βόλτες του ο περιηγητής μπορεί να διασχίσει το Φαράγγι, την «Τρύπα του Αγραφιώτη ποταμού», να διαβεί το πέτρινο γεφύρι στο Σμπορόρεμα και, φυσικά, να απολαύσει τοπικά εδέσματα και καλό κρασί στα γύρω ταβερνάκια.

Τέλος, μην παραλείψετε κατά την περιήγησή σας στην περιοχή να επισκεφθείτε το «Φαράγγι της Πιασμένης Γης» στο Τροβατιανό ρέμα, ένα γεωλογικό φαινόμενο με τις πλαγιές των δύο βουνών να δημιουργούν υπόγεια διάβαση.

Τα αμέτρητα γεφύρια -ή καμάρες- δίπλα σε κάθε σχεδόν οικισμό, τα εξίσου πολλά φαράγγια, τα περισσότερα από τα οποία διασχίζονται από παραποτάμους, αλλά και τα ερείπια των παλαιοχριστιανικών οικισμών στα Άγραφα και στα Επινιανά.

INFO: Κατά την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όπως και στη διάρκεια του Εμφυλίου, τα Άγραφα υπήρξαν κέντρο σπουδαίων αναμετρήσεων (1940-1949). Το 1942 οι Ιταλοί έκαψαν το χωριό και το μόνο κτίριο που σώθηκε είναι το σημερινό Δημαρχείο.

Με πληροφορίες από agrafa.gr και in2life.gr

Κατηγορία Editors Choice

Τα Άγραφα είναι ένα πολυτραγουδισμένο χωριό της Ευρυτανίας με πλούσια ιστορία, που βρίσκεται στα 880 μέτρα υψόμετρο στην καρδιά της Ρούμελης. Απέχει 62 χλμ από το Καρπενήσι και 65χλμ από την Καρδίτσα, εκ των οποίων τα 17 χλμ είναι βατός χωματόδρομος και από τις δυο εισόδους.

Πήρε το όνομά του από τους φοροεισπράκτορες του Βυζαντίου, οι οποίοι δυσκολεύονταν να προσεγγίσουν την περιοχή και εν τέλει τη διέγραψαν από τις λίστες τους.

video by Vassilis Kostoulas

Τα Άγραφα περιβάλλονται από βουνοκορυφές, φαράγγια, ποτάμια και λίμνες και απαιτείται διάθεση για πεζοπορία και εξερεύνηση σε όσους θέλουν να ανακαλύψουν όλα τα αξιοθέατα.

Στο χωριό δεσπόζει η μεγάλη πλακόστρωτη πλατεία με το Δημαρχείο, που προσφέρεται για χαλάρωση κάτω από τα υπεραιωνόβια πλατάνια και τις δροσερές βρύσες.

photo by Γιώργος Λ. Χόντος

Ο παλιός νερόμυλος, που σήμερα λειτουργεί ως χώρος αναψυχής και ταβέρνα είναι σίγουρα κάτι που μαγνητίζει τους επισκέπτες, ενώ η πέτρινη εκκλησία του Αγίου Δημητρίου του 1900 στο κέντρο του χωριού και η μεταβυζαντινή εκκλησία της Παναγίας του 1650 στο Κεφαλάρι - καραούλι του χωριού με το πέτρινο γεφύρι κοντά είναι πανέμορφα μέρη με εύκολη πρόσβαση.

Επιτακτική είναι και η επίσκεψη στις «Νιάλες», τα ορεινά βλαχολίβαδα του χωριού, ακολουθώντας το πιο γνωστό μονοπάτι της περιοχής από τα Άγραφα προς τον οικισμό ψηλά στο βουνό, εκεί βρίσκεται το μνημείο του εμφύλιου πολέμου στα 1.800 μέτρα, όπου από τον παγετό βρέθηκαν αντάρτες και στρατιώτες νεκροί, αγκαλιασμένοι.

Οι φίλοι της ορειβασίας έχουν τη δυνατότητα να φτάσουν στο φαράγγι του Αγραφιώτη που έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα «NATURA 2000», το φαράγγι Χοντέικα, τη θέση Βελή όπου ο Κατσαντώνης είχε σκοτώσει το Βεληγκέκα το 1807, τις πολεμίστρες του Κατσαντώνη στο Βουϊδόρεμα της Χρύσως και το Μουμτζέλι παλιό κάστρο – καραούλι.

photo by Έλλη Γάτη

Σε κοντινή απόσταση με το αυτοκίνητο υπάρχουν αρκετά χωριά με  αξιόλογα αξιοθέατα όπως τα Χονταίϊκα με το φαράγγι τους, η Σάϊκα, ή αλλιώς Πετράλωνα, με το παλιό της Μοναστήρι, η Γαυρολισιάδα και η Παραμερίτα.

Στις βόλτες του ο περιηγητής μπορεί να διασχίσει το Φαράγγι, την «Τρύπα του Αγραφιώτη ποταμού», να διαβεί το πέτρινο γεφύρι στο Σμπορόρεμα και, φυσικά, να απολαύσει τοπικά εδέσματα και καλό κρασί στα γύρω ταβερνάκια.

Τέλος, μην παραλείψετε κατά την περιήγησή σας στην περιοχή να επισκεφθείτε το «Φαράγγι της Πιασμένης Γης» στο Τροβατιανό ρέμα, ένα γεωλογικό φαινόμενο με τις πλαγιές των δύο βουνών να δημιουργούν υπόγεια διάβαση.

Τα αμέτρητα γεφύρια -ή καμάρες- δίπλα σε κάθε σχεδόν οικισμό, τα εξίσου πολλά φαράγγια, τα περισσότερα από τα οποία διασχίζονται από παραποτάμους, αλλά και τα ερείπια των παλαιοχριστιανικών οικισμών στα Άγραφα και στα Επινιανά.

INFO: Κατά την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όπως και στη διάρκεια του Εμφυλίου, τα Άγραφα υπήρξαν κέντρο σπουδαίων αναμετρήσεων (1940-1949). Το 1942 οι Ιταλοί έκαψαν το χωριό και το μόνο κτίριο που σώθηκε είναι το σημερινό Δημαρχείο.

Με πληροφορίες από agrafa.gr και in2life.gr

Κατηγορία Videos & Drones

Ελάχιστοι, πλην ντόπιων και αποδήμων, γνωρίζουν ότι στα ορεινά του Νομού Καρδίτσας συναντάται ένα μικρό χωριό που είναι χτισμένο σε βουνοπλαγιά και είναι πνιγμένο στα έλατα

Ο Αμάραντος (π. Μαστρογιάννη) (υψόμ. 720μ) απέχει από την Καρδίτσα 24 χλμ.. Αποτελεί τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Ιτάμου. Είναι οικισμός του 17ου αιώνα και δημιουργήθηκε από κατοίκους που προήλθαν από τη θέση «Παλιοχώρι». 

Η μαγική λίμνη Πλαστήρα από ψηλά…

Το mygreekholiday.gr πέρασε από το πανέμορφο χωριό και σας το παρουσιάζει:

amarantos00.jpgΤο χωριό Αμάραντος

amarantos1.jpgΤα σπιτάκια φιλοξενούν ολιγοστούς μόνιμους κατοίκους τον χειμώνα

amarantos2.jpgΗ διαδρομή είναι άκρως μαγευτική, οδήγηση μέσα στη φύση...

amarantos3.jpg

amarantos4.jpg

amarantos5.jpgΘέα προς τον θεσσαλικό κάμπο

Το χωριό έγινε ακόμη πιο γνωστό μετά τα αποκαλυπτήρια του μνημείου «αιώνιας ευγνωμοσύνης και αναγνώρισης». Ο λόγος; Οι κάτοικοί του, από το φθινόπωρο του 1943 έως το καλοκαίρι του 1944, προσέφεραν ασφαλές καταφύγιο από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής και φιλοξενία, μοιράζοντας τα λιγοστά τρόφιμα που είχαν στα σπίτια τους, σε 62 Εβραίους της Καρδίτσας και άλλους 20 από τη Θεσσαλονίκη, τον Βόλο και τα Τρίκαλα. 

xorio.jpgφωτό: karditsapress

Το σημαντικότερο, όπως τονίστηκε από τους ομιλητές εκείνης της εκδήλωσης, δεν βρέθηκε ούτε ένας από τους κατοίκους να καταδώσει το γεγονός αυτό στους Γερμανούς. 

panoramiki-amarantos.jpgφωτό: karditsa24

Αξίζει μια επίσκεψη στον οργανωμένο χώρο αναψυχής με τα θεόρατα πλατάνια στο «Μαλαγάρι», στο πετρογέφυρο που βρίσκεται στη θέση «Γλαβά» και στον Ι. Ν. της Παναγίας, όπου ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει το ξυλόγλυπτο τέμπλο της (1715).

drones2.jpg

Επίσης σε πολύ κοντική απόσταση βρίσκονται πολλά ορεινά χωριά, άγριας ομορφιάς, αλλά και το Μουσείο του Χαρίλαου Φλωράκη, ιστορικού ηγέτη του ΚΚΕ, η ταφή του οποίου έγινε στο χωριό Παλιοζογλώπι του Δήμου Ιτάμου. Στο ανακατασκευασμένο πατρικό του σπίτι στο Παλιοζογλώπι λειτουργεί το Μουσείο.

video mastrogiannofotis

 

Κατηγορία Editors Choice

Οι Καλαρρύτες είναι ένας παραδοσιακός ορεινός οικισμός που βρίσκεται στη δυτική Πίνδο του Νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο.

Άκμασε ιδιαίτερα τον 18ο αι. με το εμπόριο (υφαντά, μετάξι από τη Θεσσαλία, ακατέργαστα δέρματα ζώων κ. ά.) και την ανάπτυξη της χειροτεχνίας (έργα σε ασήμι και χρυσό)• κατά την περίοδο αυτή αρκετοί κάτοικοι των Καλαρρυτών διατηρούσαν εμπορικούς οίκους σε πολλά ευρωπαϊκά κέντρα. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Βορείων Τζουμέρκων.

Είναι κτισμένοι στο χείλος της απότομης χαράδρας που καταλήγει στον ποταμό Καλαρρύτικο, σε υψόμετρο 1200 μ. Απέναντι, στα νοτιοδυτικά του χωριού, βρίσκεται η πλαγιά που ονομάζεται Πουλιάνα. Αν το βλέμμα στραφεί προς τα νότια, θα δει τα βουνά των Τζουμέρκων μέχρι το χωριό Πράμαντα.

Χαρακτηριστικό επίσης γνώρισμα των Καλαρρυτών είναι τα νερά, που έχουν πηγές μέσα στο ίδιο το χωριό ή λίγο πιο πάνω από αυτό και πέφτουν με ορμή και δυνατό θόρυβο προς τη φυσική τους κατάληξη, τον ποταμό Καλαρρύτικο ή Χρούσια. Στις πηγές τους έχουν χτιστεί περίκαλλες παραδοσιακές βρύσες.

Η δομή του οικισμού ακολουθεί απλές γεωμετρικές γραμμές, προσαρμοσμένη στον ηπειρωτικό χώρο και κλίμα. Το έδαφος διαμορφώνει και αυτό τη μορφή του. Στους Καλαρρύτες η απότομη πλαγιά και η μεγάλη κλίση της έχει ως αποτέλεσμα τα πρώτα σπίτια στην κορυφή να απέχουν από τα τελευταία που βρίσκονται στο χείλος της χαράδρας, πάνω από 500 μέτρα.

video by Amazing drone Flights Epirus-Greece

Το τριήμερο των Απόκρεων, ετοιμάζεται γεύμα και χορός στην πλατεία και για τη Σαρακοστή φασολάδα. Το πρωί της Καθαρής Δευτέρας καίγεται ο Τέγος, ο καρνάβαλος του χωριού.

Κάθε χρόνο, τον Ιούλιο, ανταμώνουν οι κάτοικοι πέντε βλαχόφωνων χωριών της περιοχής (Καλαρρύτες, Συρράκο, Παλαιοχώρι, Βαθύπεδο και Ματσούκι). Το γλέντι γίνεται εκ περιτροπής σε ένα από τα παραπάνω χωριά και διαρκεί 2 ημέρες. Συμμετέχουν οι κοινότητες και οι πολιτιστικοί σύλλογοί τους, με χορευτικά συγκροτήματα, παραδοσιακά δρώμενα και αναφορές στην ιστορία, τα ήθη και έθιμα των χωριών.

Ολόκληρος ο οικισμός έχει χαρακτηριστεί διατηρητέος, καθώς υπάρχουν πολλές παλιές παραδοσιακές κατοικίες, δείγματα της ηπειρωτικής αρχιτεκτονικής.

Στην πλατεία υπάρχει μια μαρμάρινη στήλη με ονόματα, όλων των επώνυμων κατοίκων του χωριού που διέπρεψαν στα γράμματα και στο εμπόριο (18ος και 19ος αιώνας). Ήταν μέλη της Φιλικής Εταιρίας και πρωτεργάτες στην επανάσταση των Καλαρρυτών τον Ιούλιο του 1821.

Με πληροφορίες από wikipedia

Κατηγορία Editors Choice

Ο διεθνής σιδηροδρομικός σταθμός Canfranc, στον ισπανικό δήμο Canfranc, κοντά στα γαλλικά σύνορα, ήταν κάποτε ένας γιγαντιαίος και πολυτελής σιδηροδρομικός σταθμός, που θύμιζε ευρωπαϊκό παλάτι.

video by Kanukayyu

Από τη δεκαετία του 1970, ωστόσο, εγκαταλείφθηκε και αφέθηκε στην τύχη του μέχρι πρόσφατα. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι για χρόνια το επισκέπτονταν περιπετειώδεις τουρίστες, επειδή το εγκαταλελειμένο κτίριο φημολογούταν πως ήταν στοιχειωμένο.
Η κυβέρνηση της Αραγονίας είχε άλλα σχέδια και ξεκίνησε την ανακαίνιση του κτιρίου για να βρει τη χαμένη αίγλη του.

Ο σταθμός άνοιξε για πρώτη φορά το 1928 από τον βασιλιά Alfonso τον δέκατο τρίτο και διαθέτει περισσότερα από 300 μεγάλα παράθυρα, περίπλοκες λεπτομέρειες από ασβεστοκονίαμα και σχέδια διακόσμησης art deco. Το κυρίως κτίριο του τεράστιου σταθμού έχει μήκος 240 μέτρα.

Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, ο σταθμός χρησιμοποιήθηκε από συμμάχικούς στρατιώτες και πολίτες για να διαφύγουν στην Ισπανία, όταν εισέβαλε η Γερμανία στην Γαλλία.

Πρόσφατα, σημειώθηκε μεγάλη αύξηση στις μικρές περιηγήσεις μέσω των υπόγειων σηράγγων του σταθμού. Σύμφωνα με το Lonely Planet, περισσότερα από 100.000 άτομα επισκέφθηκαν την περιοχή τα τελευταία τέσσερα χρόνια, γεγονός που πρέπει να ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους η τοπική κυβέρνηση αποφάσισε να επαναφέρει το κτίριο στη ζωή.

Προς το παρόν υπάρχουν δύο καθημερινά τραίνα που εκτελούν δρομολόγια προς το Canfranc. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις ξεναγήσεις στο Canfranc, οι ταξιδιώτες μπορούν να επισκεφθούν την επίσημη ιστοσελίδα της ιστορικής τοποθεσίας.

Κατηγορία Extra T(r)ips

Ο Άγιος Γεώργιος είναι μια νησίδα, που από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, είναι ενωμένη με τη Σαλαμίνα με επιχωμάτωση. Από το 1865 μέχρι και το 1947 λειτουργούσε στο νησί λοιμοκαθαρτήριο, όπως και στη Σπιναλόγκα της Κρήτης με μια μεγάλη διαφορά, από τη Σπιναλόγκα λίγοι κατάφερναν να φύγουν θεραπευμένοι από τη φοβερή ασθένεια της λέπρας, ενώ από τον Αγιο Γεώργιο όλοι έφευγαν έπειτα από ολιγοήμερη παραμονή, η οποία όμως για τους οικονομικά ασθενέστερους ήταν μια σκληρή δοκιμασία…

Το νησάκι κατοικούνταν από τα αρχαία χρόνια και μάλιστα εκεί είχε κάνει ανασκαφές ο αρχαιολόγος Ερρίκος Σλήμαν ψάχνοντας τον τάφο της Κίρκης, αλλά έφυγε άπρακτος, αν και πιθανολογείται ότι πάνω στο ταφικό αυτό μνημείο, στην ανατολική άκρη του νησιού, ανοικοδομήθηκε η αρχική παλαιοχριστιανική εκκλησία.

Η πλάκα, που υπάρχει στο προαύλιο της εκκλησίας: «Χολέρας καθαρτήριον την σην νήσον προσήνεγκας τη Ελλάδι, Τροπαιοφόρε. (= Για χολέρας καθαρτήριο προσέφερες τη νήσο σου στην Ελλάδα, Τροπαιοφόρε). Ευγνωμονούντες προσάγομεν σοι την ανακαίνισιν της εκκλησίας, την αποβάθραν και τας οδούς. Μηνί Σεπτεμβρίω ΑΩΞΕ (=1865)».

Μια λεπτομερής περιγραφή του ασύλου σώζεται από τον Οκτώβριο του 1884 και τα γραπτά του Γερμανού βυζαντινολόγου K. Krumbacher:

«Κατά μήκος της ακτής είναι χτισμένος μεγάλος αριθμός σπιτιών για την καραντίνα. Πρόκειται για τετράγωνες κατασκευές από άγριες πελεκητές πέτρες, λίγο ασβεστωμένες και με κεραμοσκεπές. Κάθε σπίτι αποτελείται από δύο ευρύτερα δωμάτια εφοδιασμένα με μερικά κρεβάτια εκστρατείας και ένα νιπτήρα. Η στεγανότητα της οροφής δεν είναι καθόλου ικανοποιητική. (…) Σε ένα από τα σπιτάκια έχει εγκαταστήσει ο πανδοχέας του νησιού της καραντίνας την κουζίνα και μια τραπεζαρία, όπου συγκεντρωνόμαστε τις κοινές ώρες του φαγητού. (…) Μερικά βήματα κάτω από το οίκημα του επισιτισμού βρίσκεται το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου. (…) Οι επιβάτες που είχαν προτιμήσει να περάσουν την καραντίνα πάνω στο πλοίο μάς επισκέπτονταν καμιά φορά και εύρισκον φυσικά την παραμονή στο πλοίο καλύτερη και πιο άνετη» (πηγή: Α. Βιρβίλης, «Το Λοιμοκαθαρτήριο του Αγ. Γεωργίου Σαλαμίνας», περιοδικό Φιλοτέλεια, Ιστορικό Αρχείο Δήμου Πειραιά).

Το 1871 και για δέκα μέρες το λοιμοκαθαρτήριο επισκέφθηκε ο πλούσιος τραπεζίτης Ανδρέας Συγγρός ερχόμενος από την Κωνσταντινούπολη, ο οποίος έγραψε τα απομνημονεύματά του:

«Ούτος ενήργησε και τω παρεχωρήθησαν εις την ερημόνησον Αγιος Γεώργιος παρά την Σαλαμίνα, ωρισμένην διά καθάρσεις, δύο ισόγεια δωμάτια (ο Θεός να τα κάμη δωμάτια), τα οποία ενοικίασα και μετέφερε εκεί έπιπλα πρώτης ανάγκης, οίον κλίνας, τραπέζας, καθίσματα, μαγειρικά σκεύη κ.λπ., ακόμη και τάπητας. (…) Αμέσως ανεχώρησα διά Πειραιά παραλαβών μετ’ εμού τον μάγειρόν μου, τον θαλαμηπόλον μου και τον αμαξηλάτην μου μετά τεσσάρων ίππων και τριών αμαξών. Ανθρωποι και ζώα έπρεπεν, εννοείται, να υποστώμεν την κάθαρσιν».

Και μπορεί ο Συγγρός με την άνεση του χρήματος να είχε όλες αυτές τις ανέσεις, να έβγαινε για κυνήγι στο νησί και να δεχόταν και επισκέψεις. Ωστόσο, δεν ήταν για όλους ίδια η κατάσταση.

Το 1903 ξεσπά μεγάλο σκάνδαλο όταν η εφημερίδα Ακρόπολις δημοσιεύει άρθρο με τίτλο: «Πρωτοφανές σκάνδαλον εν λοιμοκαθαρτηρίω» και αποκαλύπτει ότι «το λοιμοκαθαρτήριο του Αγίου Γεωργίου υδρεύεται από τα ατμόπλοια που εκτελούν εκεί κάθαρσιν. Τούτο συνέβη επανειλημμένως προ τινών ημερών».

Τον Σεπτέμβρη του 1911 η μαρτυρία του Γαλλοελβετού αρχιτέκτονα Charles-Édouard Jeanneret-Gris, γνωστότερου ως Λε Κορμπιζιέ, είναι καταπέλτης:

«(…) Σε ένα μικρό μόλο όπου μας οδηγούν οι βαρκάρηδες στέκει ένας κύριος με άσπρο κασκέτο, δουλοπρεπής με τους πλούσιους, σκαιός και άξεστος με τους ταλαίπωρους: ένας υπάλληλος, ένας γραφειοκράτης! Συρματοπλέγματα χωρίζουν τα παραπήγματα… Η καραντίνα!

Βρωμερή καραντίνα σε ένα έρημο νησί στο μέγεθος μιας μεγάλης πλατείας. Καραντίνα ηλίθια, ενάντια σε όλους τους νόμους της λογικής: εστία χολέρας. Εδώ, υπάλληλοι, εκεί, λωποδύτες και ανέντιμοι. Ονειδος για την ελληνική κυβέρνηση που καθιέρωσε αυτόν τον θεσμό.

Μας κράτησαν εκεί τέσσερις μέρες βάζοντάς μας να πλαγιάζουμε με άγνωστους, μες στα ζωύφια και τις σαρανταποδαρούσες, κάτω από έναν πύρινο ουρανό, δίχως ένα δένδρο σε εκείνο το νησί του διαβόλου (…). Ενα εστιατόριο -με πομπώδη τίτλο- τόπος κατεργιάς, όπου εκείνοι που το πατρονάρουν -ένας βουλευτής καθώς φαίνεται- επιτρέπουν να πουλιέται το νερό σαράντα λεπτά το λίτρο, και σε υποχρεώνουν να τρως βρωμιές σε εξοργιστικές τιμές» (πηγή: Α. Βιρβίλης, ό.π.).

Από τον Δεκέμβριο του 1918 μέχρι τον Απρίλιο του 1919, με το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε εκ περιτροπής περιορισμός περίπου 6.500 ανδρών που είχαν αιχμαλωτιστεί από Γερμανούς και είχαν μεταφερθεί στο Γκόρλιτς της Γερμανίας.

Το 1924 ανακαινίστηκε πλήρως και δέχτηκε για κάθαρση, τόσο κατά την ανταλλαγή πληθυσμών με την Τουρκία βάσει της Συνθήκης της Λωζάννης, όσο και κατά την υποδοχή απελευθερωθέντων αιχμαλώτων, πάνω από 100.000 άτομα.

Το 1939-40 ανεγέρθησαν νέα κτίρια και έγινε ανακαίνιση, ενώ κατά τη γερμανική κατοχή χρησιμοποιήθηκε ως Ναυαρχείο, αλλά με την αποχώρηση των Γερμανών λεηλατήθηκε.

Μετά την απελευθέρωση, το φθινόπωρο του 1947, έγινε η τελευταία κάθαρση: 620 επιβατών πλοίων και 42 ατόμων που έφτασαν αεροπορικώς από την Αίγυπτο όπου είχε ξεσπάσει επιδημία χολέρας.

Τα επόμενα χρόνια χρησιμοποιήθηκε ως ψυχιατρείο και το 1967 παραχωρήθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό.

Το 2013 το ΤΑΙΠΕΔ συμπεριέλαβε τον Άγιο Γεώργιο στα φιλέτα προς πώληση, Τι και εάν έχει τόσο μεγάλη ιστορία, έχει κηρυχθεί Αρχαιολογικός Χώρος (ΦΕΚ Β' 302/ 1982), έχει περιέλθει στο Πολεμικό Ναυτικό και είναι χαρακτηρισμένο ως «Ναυτικό Οχυρό»; Η ταμπέλα «πωλείται» ήταν έτοιμη.

Το 2015 υπήρξαν τα πρώτα θετικά σημάδια ότι το ΤΑΙΠΕΔ εξαιρεί από την πώληση τη νησίδα του Αγίου Γεωργίου, και ο κ. Χατζηπέρος γνωστοποίησε τις προθέσεις του, αρχικά προς το Πολεμικό Ναυτικό, για διεκδίκηση τμήματος της νησίδας, με στόχο:

Να δημιουργηθεί Θεματικό Πάρκο για τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας. Σε αυτό το πρόγραμμα αναμένεται, σύμφωνα με πληροφορίες, να αξιοποιηθούν και υπάρχοντα κτίσματα στη «Σπιναλόγκα» του Πειραιά.

εφημερίδα των συντακτών  - efsyn.gr

φωτογραφίες: Βασίλης Μαθιουδάκης

Κατηγορία Editors Choice

Την ευκαιρία να θαυμάσουν την ομορφιά των εμβληματικών αρχοντικών της Κηφισιάς θα έχουν όσοι βρεθούν την Κυριακή, 15 Οκτωβρίου στην περιοχή.

Τα εμβληματικά οικήματα, τα οποία χρονολογούνται στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα, θα ανοίξουν τις πόρτες τους και όσοι βρεθούν στην Κηφισιά θα έχουν τη δυνατότητα να πάρουν μία γεύση από την αρχιτεκτονική μιας άλλης εποχής.

Το ταξίδι στην ιστορία ξεκινάει από την αρχή της Π. Τσαλδάρη, μεσολαβεί η οδός Στροφυλίου, συναντάμε την Πεσματζόγλου και μέσω της Εμμ. Μπενάκη καταλήγουμε στο τέλος του περιπάτου ανακαλύπτοντας μερικά από τα σημαντικότερα αρχοντικά της Κηφισιάς.

Ο Δήμος Κηφισιάς σε συνεργασία με το OPEN HOUSE ATHENS, σας περιμένει την Κυριακή 15 Οκτωβρίου 2017 (10.00 – 14.00) στην μοναδική αυτή περιήγηση – περίπατο.

Για την συμμετοχή είναι απαραίτητη η συμπλήρωση φόρμας συμμετοχής (www.kifissia.gr, τηλέφωνα επικοινωνίας 2132007271-272). Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Κατηγορία Art & Culture

Travel Stories

 ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ 
  info[@]mygreekholiday.gr

 

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ