Ένα ολόκληρο χωριό που έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός, έζησε τον εφιάλτη της ναζιστικής θηριωδίας, αλλά πλέον ατενίζει αισιόδοξα το μέλλον της με οδηγό το παρελθόν… 

Το χωριό πήρε το όνομα αυτό από τον πρώτο του οικιστή που λεγόταν Δράκος. Κατά την παράδοση, κάποιο μυθολογικό θηρίο (δράκος) ζούσε στην περιοχή. Μάλιστα, το πρώτο κοινοτικό συμβούλιο αποφάσισε να φέρει η σφραγίδα της Κοινότητας την παράσταση πτερωτού δράκου με κεφάλι φιδιού και ουρά σκορπιού.


Ζαγορά: Το ιστορικότερο παραδοσιακό χωριό του Ανατολικού Πηλίου που σε μαγεύει (vid)


 

Η Δράκεια με την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά αξίζει εκτός από το μαρτυρικό χωριό του Πηλίου, να γίνει ξανά ένα από τα κεφαλοχώρια του βουνού των Κενταύρων.

 

19825685.jpgΆποψη της Δράκειας

 

Τα ιστορικά αξιοθέατα

Αρχικά χαρακτηρίστηκε ιστορική μνημείο η κεντρική πλατεία και τα οικήματα της οδού προς το Αρχοντικό Τριανταφύλλου. Το αρχοντικό Τριανταφύλλου είναι για τριώροφο πυργόσπιτο με ελάχιστα μικρά σιδερόφρακτα παράθυρα στο ισόγειο που πληθαίνουν σταδιακά στους ορόφους.

 

villa_drakeia_649x486.jpg

 

Έχει κάτοψη σε σχήμα Γ, και ο τρίτος όροφος στη νότια και τη δυτική πλευρά προβάλλει τμηματικά, δημιουργώντας τα κλασσικά σαχνισιά τα οποία στηρίζονται σε ξύλινα δοκάρια και αντηρίδες και είναι διάτρητα από παράθυρα και φεγγίτες.

 

14879276601086472061.jpg

 

Επίσης έργο τέχνης έχει χαρακτηριστεί το αρχοντικό Στεργίου. Αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής. Είναι διώροφο με ελάχιστα μικρά ανοίγματα στο ισόγειο και με τον όροφο να προβάλλει τμηματικά, δημιουργώντας τα κλασσικά σαχνισιά που είναι διάτρητα από ανοίγματα. Έχει σχεδόν τετράγωνη κάτοψη και διαιρείται στα δύο από το μεσότοιχο που διατρέχει όλο το ύψος του αρχοντικού. 

 

hqdefault.jpg

 

Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου, με αξιόλογο τέμπλο, ο ναός του Αγίου Αθανασίου, ο ναός του Αγίου Γεωργίου, με ξυλόγλυπτο τέμπλο και αγιογραφίες του Ιωάννη Παγώνη και το Ξωκλήσι του Αγίου Σπυρίδωνα. Ανάμεσα στη Δράκεια και το Κατηχώρι βρίσκεται ο Ναός της Παναγίας Μεγαλογένης. Περίπου 2,5 χλμ νότια του χωριού βρίσκεται τοξωτό γεφύρι.


Εγγραφείτε δωρεάν στο newsletter μας για να μαθαίνετε όλες τις τάσεις και τις προτάσεις για ταξίδια σε Ελλάδα και εξωτερικό


 

Στο χωριό λειτουργεί Μουσείο Αγροτικής, Λαογραφικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, στο οποίο εκτίθενται παλαιά εργαλεία, υφαντά, ενδυμασίες, οικιακά σκεύη και εξοπλισμός παλαιού ελαιοτριβείου.

 

Δροσιά το καλοκαίρι, απάγκιο τον χειμώνα…

Στη Δράκεια ο ήλιος ανατέλλει αργά το πρωί και βασιλεύει νωρίς το βράδυ, με αποτέλεσμα να ηλιάζεται το χωριό μόνον λίγες ώρες. Για τους παραπάνω λόγους το χωριό είναι δροσερό τους καλοκαιρινούς μήνες. Αντίθετα είναι απάγκιο το χειμώνα καθώς προφυλάσσετε από το βοριά από την υπερκείμενη βουνοκορφή του Πλιασιδίου. Η Δράκεια είναι προικισμένη από τη φύση από πλευράς κλίματος, ώστε να θεωρείται ένα ευνοημένο και προνομιούχο χωριό.

 

Το μαρτυρικό χωριό…

Μόλις πέντε ημέρες μετά το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων, οι Γερμανοί κατακτητές έδειξαν πάλι το απάνθρωπο πρόσωπό τους, αυτή τη φορά στο Πήλιο, σύμφωνα με την mixanitouxronou. 17 Δεκεμβρίου 1943. Μια γερμανική περίπολος μοτοσικλετιστών κινούνταν στην περιοχή της Αλικόπετρας, κοντά στο χωριό Δράκεια. Κρυμμένοι Έλληνες αντάρτες, πυροβόλησαν εναντίον τους, σκοτώνοντας δύο στρατιώτες. Ένας άλλος, τραυματισμένος, κατάφερε να διαφύγει προς την Πορταριά και ενημέρωσε τη γερμανική διοίκηση για το «χτύπημα» των αντιστασιακών.... 

 

46623.jpg

 

Την ίδια μέρα το απόγευμα, ακούστηκαν πυροβολισμοί στα Χάνια Πηλίου. Οι αντιστασιακοί πίστεψαν ότι επρόκειτο για γυμνάσια των Γερμανών και καθησύχαζαν τους χωριανούς. Οι κατακτητές, όμως, κινούνταν προς τη Δράκεια, αποφασισμένοι να πάρουν εκδίκηση. Όταν έφτασαν, εισέβαλαν στο χωριό από τρία διαφορετικά σημεία.... 

Όσους άνδρες έβλεπαν στο δρόμο, τους αιχμαλώτιζαν. Η συγκέντρωση των αμάχων έγινε, αρχικά, στα καφενεία της κάτω πλατείας και κατόπιν στο κεντρικό καφενείο της Δράκειας. Οι ναζί μπήκαν στα σπίτια και άρπαξαν τους άνδρες από τις οικογένειες. Από το «μάζεμα» δεν γλίτωσαν ούτε 15χρονοι νέοι, αλλά και έμποροι, που είχαν περπατήσει ως το χωριό, για να πουλήσουν τα προϊόντα τους.... 

Οι αιχμάλωτοι έμειναν αμίλητοι και ακίνητοι όλη τη νύχτα, όσο οι Γερμανοί απολάμβαναν ζεστά ροφήματα. Έβαλαν πολυβόλα πάνω στα τραπέζια και μ’ αυτά απειλούσαν τους κατοίκους, που είχαν φυλακίσει, ώστε να αποτρέψουν κάθε απόπειρα αντίδρασης. 18 Δεκεμβρίου. Οι ναζί διέταξαν τους ανήλικους να επιστρέψουν σπίτια τους. Αμέσως μετά, έβγαλαν έξω από το καφενείο πέντε χωρικούς. Τους οδήγησαν στο ρέμα και τους έβαλαν πάνω σε ένα πεζούλι.... 

 

Drakia_1906.pngΣτέφανος Στουρνάρας (1867-1928) - Ταχυδρομικό δελτάριο. Επιχρωματισμένη ασπρόμαυρη φωτογραφία

 

Από πίσω τους στήθηκαν οι στρατιώτες και τους σκότωναν ένα-έναν, με μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Μετά, έφεραν τους επόμενους πέντε από το καφενείο. Η διαδικασία κράτησε μέχρι και το μεσημέρι. Όταν οι δολοφόνοι αποχώρησαν, άφησαν πίσω τους 118 θύματα, το αίμα των οποίων είχε «κοκκινίσει» το νερό στο ρέμα. Γυναίκες και παιδιά ξεχύθηκαν στη Δράκεια, ψάχνοντας τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Μάζευαν τα πτώματα και τα μετέφεραν στο προαύλιο της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου. Στο μικρό χώρο της εκκλησίας, τα πτώματα των άμαχων χωρικών στοιβάζονταν σε τρεις σειρές, η μια πάνω στην άλλη. Η Δράκεια αποτελεί ένα από τα μαρτυρικά χωριά της Ελλάδας, όπου γράφτηκε μια από τις μεγαλύτερες θηριωδίες των ναζί. 

 

 

INFO: Σε μικρή απόσταση από την Αγριά προς το ορεινό Πήλιο, κάτω από τα Χάνια είναι η Δράκεια…

Κατηγορία Προορισμοί

Ένας επισκέπτης της πόλης του Βόλου, αλλά και μεγάλη μερίδα των κατοίκων της πρωτεύουσας της Μαγνησίας ίσως να μην γνωρίζει την ύπαρξη μίας ακόμη πολιτιστικής κοιτίδας στην καρδιά της πόλης

Διασχίζοντας την οδό Ανθίμου Γαζή στη διασταύρωση με την οδό Βλαχάβα δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο και να ξεφύγει από το βλέμμα του περαστικού το Κόκκινο Σπίτι ή αλλιώς το «Σπίτι με το Τριαντάφυλλο»…

 

07.jpg

 

Πρόκειται για το ακόνητο που ανήκε στη ζωγράφο Χρυσούλα Ζώγια, η οποία το 1971 το δώρισε στον Δήμο Βόλου «προκειμένου να συντηρηθεί και να προβληθεί ως Μουσείο - Πινακοθήκη Χρ. Ζώγια».

Όπως ρητά ανέφερε στο ιδιόχειρο συμπλήρωμα της διαθήκης της που κατέληγε με τη φράση: «Η παρούσα αφορά τη διατήρηση και προβολή του έργου μου, που μέσα κρύβεται η Ωραία Ψυχή μου». Λειτουργεί ως Πινακοθήκη από το 1994.

 


Timelapse βίντεο από τον Λόφο της Γορίτσας ξεδιπλώνει την ομορφιά του Βόλου


 

02.jpg

 

Στους χώρους της εκτίθενται 250 περίπου έργα της ζωγράφου: Προσωπογραφίες της πρώτης περιόδου και «νεκρή φύση» (περίοδος μαθητείας σε Γρύσπο και Βικάτο), ύπαιθρα με θέματα συνήθως γνωστά σπίτια της περιοχής και του Πηλίου, ανθισμένες αυλές, εσωτερικά σπιτιών, εξωτερικά κι εσωτερικά ναών.


Εγγραφείτε δωρεάν στο newsletter μας για να μαθαίνετε όλες τις τάσεις και τις προτάσεις για ταξίδια σε Ελλάδα και εξωτερικό


 

zog1.jpg

 

zog2.jpg

 

Η συλλογή περιλαμβάνει, επίσης, σχέδια με μελάνι και μολύβι, εκατοντάδες ζωγραφισμένα μπουκάλια, καθώς και δύο πίνακες του μεγάλου ζωγράφου Νικήτα Γρύσπου με θέμα την ίδια τη Ζώγια, ενώ ξεχωριστό ενδιαφέρον έχουν και οι εξωτερικές κι εσωτερικές τοιχογραφίες του σπιτιού.

 

φωτ. http://1iek-volou.mag.sch.gr/


Πληροφορίες

Διεύθυνση: Βλαχάβα - Α. Γαζή

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη & Πέμπτη 18.00 – 20.00. Καθημερινές κατόπιν συνεννόησης

Θερινό ωράριο: Τετάρτη 19.00 – 21.00

Τιμή Εισιτηρίων: Δωρεάν. Εκπαιδευτικά προγράμματα, Οργανωμένες επισκέψεις με ξενάγηση 1€/άτομο

Τηλέφωνο: 2421029878

Κατηγορία Art & Culture

Όσο σήμερα και αν φαίνεται παράδοξο για τους νεώτερους, κάποτε στη συνοικία των Παλαιών του Βόλου υπήρχε οθωμανικό τζαμί, όπως και στα Λεχώνια Πηλίου. Οι παλαιότεροι και μεγαλύτεροι κάτοικοι της περιοχής του Βόλου πιθανόν να το θυμούνται, καθώς αυτό (το τζαμί) διατηρήθηκε μέχρι τη δεκαετία του '60.

Μετά την κατάκτηση της Θεσσαλίας από τους Οθωμανούς το 1423, στο κάστρο που αποτελούσε το βασικό πυρήνα της πόλης, εγκαταστάθηκε τουρκική φρουρά, με αποτέλεσμα πολλοί χριστιανοί να καταφύγουν στα χωριά του Πηλίου.

Η νέα οθωμανική πόλη που δημιουργήθηκε ήταν οριοθετημένη στα όρια του βυζαντινού τείχους του φρουρίου, ο περίβολος του οποίου σχημάτιζε ένα τέλειο τετράπλευρο, που ήταν ενισχυμένο στις τρεις πλευρές του με τετράγωνους οχυρωματικούς πύργους.


Ο Βολιώτης αρχιτέκτονας του Παρισιού και ο ξάδερφος που έφτιαξε τους ναούς του Βόλου


Τον 17ο αιώνα παρατηρείται σημαντική εμπορική δραστηριότητα στην πόλη, καθώς ιδρύονται εμπορικά μαγαζιά, τελωνείο και παζάρι. Η οθωμανική πόλη με τις δύο πύλες αρχίζει σιγά-σιγά να διαμορφώνεται και να οργανώνεται, συγκεντρώνοντας όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που συναντώνται στις οθωμανικές πόλεις, όπως αδιέξοδα στενά δρομάκια, κατοικίες πυκνά διατεταγμένες και τα βασικά κοινοτικά κτίρια που ήταν τα διοικητήρια, το λουτρό, οι στρατώνες, οι τρεις κρήνες και το τζαμί.

Η περιοχή του κάστρου συγκεντρώνει σήμερα τα παλαιότερα σωζόμενα μνημεία που αποτελούν αξιόλογα τεκμήρια για την ιστορία της πόλης. Κάποια από αυτά τα κατάλοιπα του παρελθόντος δεν υπάρχουν πια, καθώς καταστράφηκαν για διάφορους λόγους το καθένα μέσα στο πέρασμα των χρόνων.

 

245.jpg

 

Το παλαιό τούρκικο τζαμί ήταν κτισμένο στο λόφο των Αγίων Θεοδώρων, σε περίοπτη θέση, ώστε να ξεχωρίζει από μακριά με τον ψηλό μιναρέ του. Η τοιχοδομία του, σύμφωνα με τον Ν. Γιαννόπουλο, αποτελούταν από μεγάλους ισοδομικούς λίθους, οι οποίοι ήταν καλά κατεργασμένοι και ήταν συνδεδεμένοι με διπλές σειρές τετράγωνων απτών πλίθων και παχύ στρώμα ασβέστου, σύμφωνα με το βυζαντινό σύστημα τοιχοποιίας.

Η χρονολόγηση του τζαμιού είναι δύσκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια, όπως όμως πιθανολογεί ο Ν. Γιαννόπουλος, το οθωμανικό τζαμί πρέπει να κτίστηκε κατά τον 16ο αιώνα, την περίοδο δηλαδή που χρονολογούνταν και τα περισσότερα τζαμιά στην τουρκοκρατούμενη Θεσσαλία.

Το 1651, το τζαμί υπέστη την πρώτη του καταστροφή από τον ενετικό στρατό και συγκεκριμένα από την επίθεση του Μοραζίνι, ο οποίος βομβάρδισε με τα κανόνια του το κάστρο, δημιουργώντας τεράστιες ζημιές. Οι Τούρκοι όμως κατά τη διάρκεια του τουρκοενετικού πολέμου και μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα, κατάφεραν να επισκευάσουν και να ανακατασκευάσουν ξανά το κάστρο, το οποίο ήταν κατεστραμμένο ως τα θεμέλια και να κτίσουν πάλι το τζαμί.

 

247.jpg

 

Από εκείνη την περίοδο και μετά το τζαμί παρέμεινε στη θέση του και ύστερα από την ένταξη του Βόλου στο ελληνικό κράτος (1881) και την κατεδάφιση του τείχους του φρουρίου (1889). Το 1936, το τζαμί θα χάσει την κορυφή του, η οποία θα κοπεί από τους ισχυρούς ανέμους που έπληξαν τότε την περιοχή και θα διατηρηθεί έτσι ως το 1955. Τον Απρίλιο του 1955, οι δυνατοί σεισμοί και μετασεισμοί στον Βόλο, θα δημιουργήσουν πολλές ρωγμές και βλάβες στο τζαμί, έτσι ώστε το κτίσμα (όπως και πολλά άλλα σημαντικά κτίρια) θα κριθεί από τη δημοτική αρχή της πόλης κατεδαφιστέο.

Έτσι, μια δεκαετία περίπου αργότερα, επί δικτατορίας, το τζαμί καταστρέφεται ολοσχερώς, καθώς δεν υπήρχε εκείνη την περίοδο η σχετική νομοθεσία περί προστασίας και συντήρησης των ιστορικών μνημείων, που θα μπορούσε να παρεμποδίσει μία τέτοια ενέργεια, με αποτέλεσμα ο Βόλος να χάσει για πάντα ένα πολύτιμο ιστορικό κτίσμα που αποτελούσε βασικό τεκμήριο της οθωμανικής ιστορίας της πόλης.

Σήμερα, πληροφορίες για το τζαμί μπορούμε να πάρουμε μόνο από βιβλιογραφικές πηγές, καθώς το κτίσμα δεν υφίσταται πια. Με το τζαμί έχουν ασχοληθεί ο Κ. Λιάπης (ερευνητής) σε μελέτη του σχετικά με το κάστρο του Βόλου, καθώς και οι βυζαντινοί αρχαιολόγοι Ν. Γιαννόπουλος και Α. Ντίνα.

 

487618_415939531864773_835311411_n.jpg

 

Πολύ σημαντικό είναι ακόμη και το φωτογραφικό υλικό που έχει διασωθεί από το αρχείο του φωτογράφου Κ. Ζημέρη, ο οποίος αποτύπωσε στον φωτογραφικό του φακό το τζαμί, με τον κολοβωμένο μιναρέ του, όπως σώζονταν το 1944. Το αρχείο του Κ. Ζημέρη υπάρχει σήμερα στο δημοτικό κέντρο Ιστορίας και Τεκμηρίωσης Βόλου.

Το τζαμί μας είναι επίσης γνωστό και από την εικόνα του συγγράμματος του Coronelli, το οποίο είχε εκδοθεί στο Παρίσι το 1686, ενώ απεικόνισή του υπάρχει και σε ένα καρτ-ποστάλ από τη συλλογή του Σταύρου Μπατουδάκη, που χρονολογείται το 1930.

Το οθωμανικό τζαμί που έκτισαν οι Τούρκοι μέσα στο κάστρο της πόλης συνδέθηκε με την ανθρώπινη δραστηριότητα και ζωή, που αναπτύχθηκε στην περίοδο της τουρκοκρατίας στην πόλη του Βόλου. Με την πάροδο του χρόνου το κτίσμα ενσωματώθηκε στην ιστορία της πόλης και έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της. Αν σήμερα το τζαμί υπήρχε, θα αποτελούσε αδιαμφισβήτητα ένα από τα σημαντικότερα αρχιτεκτονικά τεκμήρια του παρελθόντος και της πλούσιας πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου μας.

 

lexoniatzami.jpg

 

Το τζαμί στα Λεχώνια ήταν χτισμένο στο πάνω μέρος του χωριού δυτικά του αρχοντικού Νικολαΐδη- Κασιόπουλου, στη γωνία σήμερα των οδών Ιατρίδη με Κοκοσλήδων. Στον περίβολο του τεμένους υπήρχε και ο τάφος του τελευταίου μουφτή των Λεχωνίων.Το τζαμί σήμερα δεν υπάρχει αφού ερειπώθηκε από τους σεισμούς του 1955 και γκρεμίστηκε μετά.

 

Πηγή: http://nikaskostas.blogspot.gr-http://anolehonia.blogspot.gr

Κατηγορία Art & Culture

Η time-lapse photography είναι μια τεχνική ανάμεσα στη φωτογραφία και τον κινηματογράφο. Μια σταθερή φωτογραφική μηχανή παίρνει λήψεις σε τακτά χρονικά διαστήματα (π.χ. μια κάθε δευτερόλεπτο ή κάθε λεπτό ή μία την ημέρα, ανάλογα με το θέμα), οι οποίες στη συνέχεια συνδυάζονται και «παίζονται» σε βίντεο…


Λόφος Γορίτσας: Το αξιοθέατο με την αρχαία Ακρόπολη και την υπέροχη θέα στον Βόλο (vid)


Το παρακάτω βίντεο ελήφθη από τον Λόφο της Γορίτσας του Βόλου και είναι απλά πανέμορφο…

Όλος ο Βόλος στο πιάτο…

 

video by pmaker

 

Κατηγορία Editors Choice

Η αρχιτεκτονική του Πηλίου είναι ιδιαίτερη. Όταν δε η σύγχρονη ματιά εναρμονίζεται με την παραδοσιακή, τότε το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό…

Σε ένα μεγάλο επικλινές, εντός σχεδίου, οικόπεδο στη θέση Αγ. Κυριακή στην Τσαγκαράδα Πηλίου, ένα υπάρχον οικιστικό συγκρότημα με κυρίαρχο ένα καμένο αρχοντικό του 1897 και νεότερα παράσπιτα συγκροτούν το αφετηριακό σύνολο, με σκοπό τη δημιουργία ενός σύγχρονου συγκροτήματος διακοπών. 

Με κεντρικό πυρήνα τους υπαίθριους χώρους διημέρευσης και την ανοιχτή κολυμβητική δεξαμενή συγκροτείται ένα νέο σενάριο χρήσης, με έμφαση στο στοιχείο της ιδιωτικότητας των επιμέρους κατασκευών.

Πρωταρχικό στόχο της σχεδιαστικής επεξεργασίας αποτέλεσε ο σεβασμός και η ανάδειξη των ήδη υπαρχόντων υλικών και δομικών στοιχείων με το ελάχιστο της αλλοίωσης τους καθώς και η αρμονική ένταξή τους σε ένα σύγχρονο περιβάλλον άνεσης, λειτουργικότητας και δημιουργικής αξιοποίησης του φυσικού τοπίου.


Η Τσαγκαράδα Πηλίου εκτός της ομορφιάς ξεχωρίζει και για τον γηραιότερο πλάτανο της Ευρώπης (vid)


 

 

Πάρτε μία γεύση:

 

KTIRIO-FILIPPITZIS-PILIO-3.jpg

 

KTIRIO-FILIPPITZIS-PILIO-4.jpg

 

KTIRIO-FILIPPITZIS-PILIO-5.jpg

  

KTIRIO-FILIPPITZIS-PILIO-7.jpg

 

Στο παλιό «αρχοντικό», από τα απομεινάρια της διώροφης πέτρας, αναδύεται η νέα κατασκευή, ενισχύοντας την υπάρχουσα λιθοδομή και χρησιμοποιώντας φυσικά και χειροποίητα υλικά με σεβασμό στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική της περιοχής και στο περιβάλλον του βόρειου Πηλίου.

 

KTIRIO-FILIPPITZIS-PILIO-15.jpg

 


Στοιχεία έργου:

Αρχιτεκτονική μελέτη: Δημήτρης Φιλιππιτζής

Στατική μελέτη: Νίκος Χατζηνικολάου

H/M μελέτη: Παναγιώτης Αδάμος

Επίβλεψη: Δημήτρης Φιλιππιτζής

Τεχνική εταιρεία κατασκευής: Δημήτρης Φιλιππιτζής & Συνεργάτες

Τοποθεσία: Θέση «Αγ. Κυριακή» – Τσαγκαράδα – Πήλιο

Συνολικό εμβαδό κτιρίου: 358,92 m²

Χρόνος μελέτης: 2009

Χρόνος κατασκευής: 2009-2013

Φωτογράφος: Γιάννης Γιαννέλος

Περιφέρεια: Θεσσαλία

 

KTIRIO-FILIPPITZIS-PILIO-6.jpg

Πηγή: ktirio.gr

 

 

Κατηγορία Art & Culture

Κέντρο, απόκεντρο, βρίσκεται ένα κίτρινο νεοκλασσικό κτήριο που δεν γίνεται να περάσει απαρατηρήτο από τον κάθε επισκέπτη της πόλης, όσο και από τους κατοίκους του Βόλου.

 

dimotikoodeiovolos.jpgΦωτ. e-thessalia

 

Πρόκειται για το νεοκλασικό κτίριο του Δημοτικού Ωδείου Βόλου που θεμελιώθηκε περίπου το 1885 και από το 1900 λειτούργησε η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας.

Το Δημοτικό Ωδείο Βόλου στεγάζεται στο θαυμαστό νεοκλασικό κτίριο της οδού Μεταμορφώσεως. Οι πανέμορφοι και λειτουργικοί χώροι του, γεμάτοι από το διάχυτο κλίμα πολιτισμού, ζωντάνιας και δημιουργικότητας, δίνουν τη δυνατότητα στα παιδιά και στους νέους να μυηθούν στις μουσικές τέχνες.

 

odeiovolos.jpgΤο εσωτερικό του διατηρεί την παλιά αίγλη...

 

dimotikoodeio.jpgΚαθημερινά περνούν την πόρτα του εκατοντάδες φιλόμουσα παιδιά και οι οικογενειές τους

 

Αν είστε επισκέπτης της πόλης κρατήστε μία όμορφη φωτό ως ανάμνηση από την παλιά ιστορία της πόλης που είναι πλούσια σε διατηρητέα κτήρια, όσο λίγες στην Ελλάδα.

 

odeiovolos1234.jpgΕντυπωσιακός πολυέλαιος στο κέντρο του κτηρίου

 

mesaodeio.jpg

 

INFO: Το Δημοτικό Ωδείο Βόλου είναι αναγνωρισμένο από το Υπουργείο Πολιτισμού, διδάσκονται θεωρητικά και πρακτικά μαθήματα μουσικής και τραγούδι. Στο Δημοτικό Ωδείο Βόλου διδάσκονται όλα τα όργανα (Πιάνο, Κιθάρα, Βιολί, Βιόλα, Βιολοντσέλο, Κρουστά, Φλάουτο, Κλαρινέτο, Κόρνο, Σαξόφωνο, Τρομπόνι, Αρμόνιο, Ηλεκτρική κιθάρα, ηλεκτρικό Μπάσο, ντραμς), αλλά και σπουδές, όπως τα Ανώτερα Θεωρητικά, η Μονωδία και Πραγματοποιούνται συναυλίες μουσικής δωματίου παράλληλα με το εκπαιδευτικό πρόγραμμα  καθώς και συναυλίες προσκεκλημένων μουσικών στην αίθουσα συναυλιών «Έρση Σαράτση» ανοικτές για το κοινό. Υπάρχει μουσική Βιβλιοθήκη...

Πανέμορφο...

Κατηγορία Editors Choice

Τη δική τους σφραγίδα στη διαμόρφωση της πόλης του Βόλου, αλλά και στο εξωτερικό, ως πρωτοπόροι της αρχιτεκτονικής, έβαλαν τα ξαδέρφια Αριστοτέλης και Νικόλαος Ζάχος.

Τρεις μεγάλοι ναοί στον Βόλο-αξιοθέατα για τον θρησκευτικό τουρισμό: Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Νικολάου, ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου, ο ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος αποτελούν δημιουργήματα του Αριστοτέλη Ζάχου, δεσπόζουσας μορφής της ελληνικής αρχιτεκτονικής των ετών 1908-1940, λαμβάνοντας δίκαια τον τίτλου του νεωτεριστή δημιουργού ευρωπαϊκού διαμετρήματος.

Σημαντικότεροι υπήρξαν οι καρποί της μεταρρυθμιστικής προσπάθειας του αρχιτέκτονα στη ναοδομία. Αυτό έγινε στους τρεις ναούς του Βόλου —τον Άγιο Νικόλαο (1921-1932), τον Άγιο Κωνσταντίνο (1930-1936) και τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος (1930-1936)— που ανεγέρθηκαν με δημοτική πρωτοβουλία...

 

agios-konstantinios-posted-1956-ed.jpg

Yπέροχη καρτ-ποστάλ του Ν. Στουρνάρα με τον Άγιο Κωνσταντίνο με τον τίτλο “Δειλινό στον Άγιο Κωνσταντίνο”, πηγή: H Μαγνησία στο πέρασμα του Χρόνου

 

Οι τρεις επιβλητικοί ναοί της πόλης

Στους ναούς του Αγίου Νικολάου και της Μεταμόρφωσης στον Βόλο ο Ζάχος ήταν δε­σμευμένος από τα υπάρχοντα θεμέλια, τα οποία είχαν κατασκευαστεί με σχέδια άλλων αρχιτεκτόνων. Η σύνθεση του Ζάχου στον πρώτο ναό με το υπάρχον υψιτενές κωδωνοστάσιο και την πρόβλεψη περίστωου αιθρίου, φιάλης και ελληνικού φυτικού διακόσμου δεν ολοκληρώθηκε. Η κτιριολογική λύση του αποτελεί πρωτότυπη σύνθεση εμπνευσμένη από τρουλαίους σταυροειδείς ναούς της μεσοβυζαντινής περιόδου με τη γραφική πλινθοπερίκλειστη τοιχοποιία. Ο τρούλος πλαισιώνεται από τους τέσσερις τυφλούς ημισφαιρικούς θόλους που καλύπτουν τα γωνιακά διαμερίσματα του ναού και τον τρουλίσκο που επιστέφει το χώρο πίσω από την κεντρική πύλη. Η μελέτη αγιογράφησης τρούλου και το σχέδιο του ψηφιδωτού της πύλης φιλοτεχνήθηκαν από τον Αγήνορα Αστεριάδη.

 

fessa.arch.volos.2015.10.19.JPG

 

Λιτότερος και πιο πρωτότυπος ήταν ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Πρόκειται για σταυροειδή εγ­γεγραμμένο με πέντε τρούλους και κεραίες με ημικυλινδρικές κεραμοσκεπές, κατα­σκευασμένο από οπλισμένο σκυρόδεμα και επιχρισμένη τοιχοποιία. Οι ημικυλινδρικές στέγες των κε­ραιών συνταιριάζονται δυναμικά με τους τρούλους και τις υπόλοιπες στέγες, εκφράζονται με σαφή­νεια στα κεντρικά καμπύλα αετώματα των όψεων και εναρμονίζονται με τα μεγάλα τρίλοβα παράθυρα και τις μνημειώδεις εισόδους των τριών πλευρών, καθώς και με την ημικυκλική κόγχη του ιερού. Τα ρα­δινά παράθυρα —μονόλοβα, δίλοβα, τρίλοβα και τετράλοβα— με τα γραφικά τοξωτά τους υπέρθυρα από λαξευτές πέτρες και λεπτά τούβλα, τα ιδιότυπα κιονοστήρικτα θυρώματα της βορινής και νότιας όψης, οι ωραίες αναλογίες της στοάς της κύριας εισόδου με τα τρία τόξα και ο καλαίσθη­τος μαρμάρινος διάκοσμος ελαφρύνουν τη στιβαρή εξωτερική εμφάνιση του ναού. Μία από τις κύριες αρετές του ναού της Μεταμόρφωσης είναι η δι­αύγεια και ευρυχωρία του εσωτερικού χώρου, εμπνευσμένου από κορυφαία βυζαντινά μνημεία, όπως είναι λ.χ. ο κεντρικός χώρος της νέας Αγίας Ειρήνης στην Κωνσταντινούπολη. Ο ναός αγιογραφήθηκε από τον αξιόλογο ζωγράφο Κώστα Γκέσκο.

 

fessa.arch.volos.2015.10.20.JPG

 

Τον καλύτερο του εαυτό ο Αριστοτέλης Ζάχος θα μας τον δώσει στις δύο τελευταίες μεγάλες του εκκλησίες, που αποτελούν το ρέκβιεμ του. Εμπνευσμένος από παλαιοχριστιανικά κυρίως πρότυπα, όπως είναι η Αχειροποίητος της Θεσσαλονίκης, ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου υπερέχει των δύο άλλων εκκλησιών του Ζάχου στον Βόλο. Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική με υπερώο, που έχει στοές στη μεσημβρινή και στη δυτική όψη με κιονοστήρικτες τοξοστοιχίες και μεγάλη ημικυκλική κόγχη, την οποία ο Ζάχος περιβάλλει με χαμηλό διάδρομο για να λύσει το πρόβλημα της επικοινωνίας διακονικού και πρόθεσης. Είναι κατασκευασμένη από οπλισμένο σκυρόδεμα, επενδεδυμένο εξωτερικά με ωραία λιθοδομή και έχει εξαιρετικά επιμελημένες λεπτομέρειες. Ο εσωτερικός χώρος, παρά την αντι­κατάσταση των ξύλινων ζευκτών της μελέτης Ζάχου με μιμήσεις τους από μπετόν αρμέ και τις μεταγε­νέστερες διακοσμητικές αυθαιρεσίες, κάνει εξαιρετική εντύπωση με τις ωραίες αναλογίες και τον άπλετο φωτισμό του κεντρικού κλίτους. Το σχέδιο ψηφιδωτού της Πλατυτέρας ναού φιλοτεχνήθηκε από τον Αγήνορα Αστεριάδη.


Ν. Πήλιο: To “στοιχειωμένο” αρχοντικό, ο Ντε Κίρικο και η ερήμωση ενός αξιοθέατου (vid)


 

 

Fessa_Zahos_1-252x338.jpg

 

Η βασιλική αυτή του Ζάχου, χάρη στην καθαρότητα και τη δυ­ναμική σύνθεση των όγκων στους οποίους δεσπόζει το υψιτενές κωδωνοστάσιο, τις ωραίες αναλογίες, τη γραφικότητα των υλικών και τις ευανάγνωστες αναφορές της σε παλαιοχριστιανικά μνημεία, άρεσε πάντα σε όλους. Με τον Άγιο Κωνσταντίνο του Βόλου ο Ζάχος δημιούργησε ένα σημαντικό έργο της σύγχρονης ελλαδικής ναοδομίας. Εκτός από την αρχιτεκτονική αξία του ναού, η κατασκευή του δίπλα στη θάλασσα υπήρξε ένα πρωτοποριακό τεχνικό έργο. Τη δυσχερέστατη θεμελίωση ανέλαβε ελβετική εταιρεία, η οποία ενίσχυσε το έδαφος με δωδεκάμετρους στύλους από οπλισμένο σκυρόδεμα.

 

Ο Βολιώτης που τιμήθηκε για το Ελληνικό Σπίτι στο Παρίσι

 

Ο Νικόλαος Ζάχος τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο College Rollin του Παρισιού. Αν και το όνειρό του ήταν να γίνει αξιωματικός του ναυτικού, σπούδασε τελικά αρχιτεκτονική στην Ecole Speciale d' Architecture της γαλλικής πρωτεύουσας και βραβεύτηκε από τη σχολή του και τον σύλλογο των αποφοίτων. Αν και σταδιοδρόμησε κυρίως στη Γαλλία, ο Νικόλαος προσπάθησε επανειλημμένα να μείνει και να δουλέψει στον τόπο του. Αρχισε να εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας στο Παρίσι, σχεδιάζοντας κυρίως πολυκατοικίες και επιβλέποντας την κατασκευή τους, επειδή δεν ήθελε την εναλλακτική λύση τού να γίνει κρατικός υπάλληλος στην Ελλάδα. Το 1911-1912 θα καταρτίσει τα σχέδια για το νέο κτήριο του Ελληνικού Προξενείου στο Παρίσι.

Σε ηλικία 37 ετών θα κατέβει στην Ελλάδα για να πάρει μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους ως εθελοντής και οπαδός του Βενιζέλου. Στα χρόνια αυτά ο Ζάχος θα γνωριστεί με προσωπικότητες που θα εκτιμήσουν τις ικανότητες και το ήθος του και θα τον στηρίξουν μελλοντικά. Κατά την περίοδο 1912-1919 ο Νικόλαος Ζάχος σχεδίασε και επέβλεψε την κατασκευή πολλών στρατιωτικών έργων αρχικά ωε λοχαγός του Μηχανικού και αργότερα και ως προϊστάμενος της Διεύθυνσης Μηχανικού Θεσσαλονίκης.

 

fessa.arch.volos.2015.10.23.JPG

 

Το 1919 θα εγκατασταθεί στο Παρίσι, όπου θα μείνει ως το 1938 αναπτύσσοντας μαι πολύπλευρη επαγγελματική δραστηριότητα. Η βράβευσή του σε διαγωνισμό του Υπουργείου των Ναυτικών της Γαλλίας θα αποτελέσει σταθμό της μεσοπολεμικής κεριέρας του, γιατί θα του δώσει τη δυνατότητα ν΄ ασχοληθεί τη δεκαετία 1919-29 με σημαντικά κτήρια αυτού του υπουργείου (Λέσχη των πληρωμάτων του Στόλου, Αθλητικό Κέντρο Πολεμικού Ναυτικού, κ.ά.).

Το σημαντικότερο όμως έργο του Ν. Ζάχου υπήρξε η μελέτη της Ελληνικής Φοιτητικής Εστίας στη Διεθνή Πανεπιστημιούπολη του Παρισιού. Πρόκειται για ένα έργο γοήτρου, που χτίστηκε σε δύο χρόνια (1930-32) χάρη στην πρωτοβουλία του έλληνα πρέσβη Ν. Πολίτη και με πανελλήνιο έρανο. Το μνημειώδες αυτό οικοδόμημα άρεσε πολύ στους Γάλλους λόγω της κλασικίζουσας μορφής του και του μαρμάρινου προπύλου του, αντίγραφου του πρόστυλου του Ερεχθείου. Από μορφολογική άποψη η Ελληνική Φοιτητική Εστία δεν πρωτοτυπεί αλλά ευθυγραμμίζεται με μία από τις κυρίαρχες τάσεις της αρχιτεκτονικής του καιρού της: τον νεοιστορισμό του Μεσοπολέμου.

 

15s2ktir-thumb-large.jpg

 

Το μνημειώδες οικοδόμημα της Ελληνικής Φοιτητικής Εστίας, άρεσε πολύ στους Γάλλους λόγω της κλασικίζουσας μορφής του, του μαρμάρινου προπύλου του, το οποίο ήταν αντίγραφο του πρόστυλου ναού του Ερεχθείου, της διακοσμητικής ζωφόρου με προσωπικότητες της ελληνικής ιστορίας από κυανή πορσελάνη, και της πολυτελούς σάλας με τους κίονες από λευκό πεντελικό μάρμαρο, το μωσαϊκό δάπεδο και τον Art Déco διάκοσμο. Το ημιτετραώροφο «Ελληνικό Σπίτι» της Διεθνούς αυτής Πανεπιστημιούπολης, κατασκευάστηκε από σκελετό οπλισμένου σκυροδέματος και επενδύθηκε εξωτερικά με λαξευμένους λίθους. Τα 67 άνετα δωμάτιά του, πολλά από τα οποία φιλοξένησαν ξένους σπουδαστές και επιστήμονες διεθνούς κύρους και κυρίως η εντυπωσιακή του σάλα, μια από τις μεγαλύτερες και κομψότερες της Διεθνούς Πανεπιστημιούπολης, ανέδειξαν το έργο αυτό του Πολίτη και του Ζάχου σε δυναμικό και διαρκή πρέσβυ της Eλλάδας στο εξωτερικό.

 

image.ashx.jpeg

 

Πληροφορίες: greekarchitects.gr/archaiologia

Κατηγορία Art & Culture

Σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν δύο και μοναδικά Μουσεία Ραδιοφώνου… Το ένα δημιουργήθηκε στον πανέμορφο πηλιορείτικο χωριό του Λαύκου και το άλλο στη Θεσσαλονίκη.

Το Μουσείο Ραδιοφώνου «Αντώνης Ταβάνης» στεγάζεται σε ένα διόροφο νεοκλασσικό και φιλοξενεί περίπου 130 ραδιόφωνα, η πλειονότητα των οποίων δωρίστηκε από ένα Γερμανό καθηγητή πανεπιστημίου της Ελβετίας, ηλεκτρολόγο μηχανολόγο, φιλέλληνα, ο οποίος αγάπησε το Λαύκο ως δεύτερη πατρίδα του, τον Βίλφρεντ Σεπς. Μάλιστα αγόρασε σπίτια τόσο στο χωριό, όσο και στον Βόλο…


Αργαλαστή: Το πηλιορείτικο χωριό του Βάρναλη με το ιστορικό καμπαναριό


lafkossokakia.jpg

 

Πώς πήρε το όνομα “Αντώνης Ταβάνης”

Ο Αντώνης Ταβάνης, αυτοδίδακτος εικαστικός, «εραστής» του ραδιοφώνου, είχε αναλάβει τη διαπραγμάτευση με το Δήμο Αθηναίων για την υλοποίηση της δημιουργίας του Μουσείου Ραδιοφώνου. Δυστυχώς, όμως, δύο μέρες πριν τη συνάντηση με τους ανθρώπους του Δήμου Αθηναίων, το 2006, υπέστη καρδιακή ανακοπή και πεθαίνει. Ο Βίλφρεντ Σεπς δεν το σκέφτηκε καθόλου και αποφάσισε, κάτι που έγινε αποδεκτό, το Μουσείο Ραδιοφώνου να ονοματιστεί «Αντώνης Ταβάνης» στη μνήμη του, σύμφωνα με την εφ. Θεσσαλία.

 

radio.jpg

 

Τα ραδιόφωνα

Τα ραδιόφωνα χρονολογούνται από το 1924 έως και τη δεκαετία του 2000, τα οποία όλα μπορούν να λειτουργήσουν. Αυτή τη στιγμή, για ευνόητους λόγους, αφού δεν είναι εφικτό να είναι όλα σε λειτουργία, λειτουργούν δύο ραδιόφωνα, ένα Philips του 1965 και ένα αντίγραφο αμερικανικού μοντέρνου ραδιοφώνου του 1933, ενώ ο αρχικός σχεδιασμός έγινε το 1925. Μεταξύ των ραδιοφώνων του Μουσείου υπάρχουν και τρία ραδιόφωνα κρυστάλλου (γαληνίτη). 

 

radiolafkos.jpg

 

Όλα τα ραδιόφωνα που εκτίθενται στο Μουσείο στο Λαύκο, έχουν καρτέλες, οι οποίες ενημερώνουν τους επισκέπτες για τη χρονολογία κατασκευής, τον τύπο, τη μάρκα και τη χώρα προέλευσης. Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι το 1920 η δημιουργία ραδιοφώνων γινόταν κυρίως ερασιτεχνικά. Από τη δεκαετία του 1920 και μετά υπάρχει ένας «οργασμός» και μια μαζική παραγωγή.

 

IMG_1329.jpg

 

Μέχρι στιγμής αυτή η προσπάθεια έχει αγκαλιαστεί από χιλιάδες επισκέπτες..

Η λειτουργία του Μουσείου οφείλεται στο μεράκι, την αγάπη και την επιστημονική δουλειά ανθρώπων του Συλλόγου Λαυκιωτών Μαγνησίας «Η Δράση».

Κατηγορία Art & Culture

Δεν υπάρχει περίπτωση κάτοικος του Βόλου ή επισκέπτης του Νότιου Πηλίου περνώντας με το αυτοκίνητο από τα Άνω Λεχώνια να μην παρατηρήσει στη δεξιά μεριά του δρόμου μία επιβλητική βίλα, εκπληκτικής αρχιτεκτονικής και ομορφιάς.

Πρόκειται για ένα σπίτι που ρημάζει, η λεγόμενη οικία Κοντού, που έχει προκαλέσει πληθώρα συζητήσεων μετά τις φήμες περί στοιχειώματος…

Εδώ που τα λέμε έγινε γνωστή και εκτός Μαγνησίας, αλλά θα έπρεπε όλοι να αναδείξουμε την ιστορία της, τους θρύλους και να συνδράμουμε ώστε οι αρχές να την καταστήσουν διατηρητέα και να αποτελέσει πόλο έλξης τουριστών…

 

1961456_682600731790633_1397071371_n.jpg

 

Είναι κρίμα ένα τέτοιο οίκημα να παραμένει αναξιοποίητο… 

 

Ο Ντε Κίρικο και η οικογένεια της Βιέννης

 

Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό μηχανικό Εβαρέστο ντε Κίρικο, πατέρας του ζωγράφου Τζόρτζιο ντε Κίρικο, που την ίδια εποχή κατασκεύασε τη σιδηροδρομική γραμμή που ενώνει τον Βόλο με τις Μηλιές, αλλά και τους σταθμούς των τρένων των περασμένο αιώνα.

Η πρώτη οικογένεια που εγκαταστάθηκε στο σπίτι ήταν η οικογένεια Κοντού, αφού ο Κοντός, που υπηρέτησε ως πρέσβης της Υψηλής Πύλης στη Βιέννη, εγκαταστάθηκε τα Λεχώνια αφού αποσύρθηκε. Ήταν από τους ισχυρότερους άνδρες στην κεντρική Ελλάδα την περίοδο εκείνη. Η περιουσία του απλωνόταν από την αυτοκρατορική Ρωσία, στην Λωζάννη της Ελβετίας, την Αθήνα και τον Βόλο. Οι ρίζες του πήγαιναν πίσω στην Ανακασιά της Μαγνησίας όπου και κει η οικογένειά του ήταν άρχοντες.

Ο θρύλος ήθελε την κακοδαιμονία του σπιτιού να οφείλεται σε μία σαύρα που έπεσε στην καράφα με το γάλα και σκοτώνει τα τρία παιδιά της οικογένειας. Το ταφικό τους μνημείο στο νεκροταφείο του Βόλου, ενισχύει το μύθο αφού παρουσιάζει ένα τραπέζι, τρία καρεκλάκια και την καράφα στο τραπέζι. Μάλιστα, η σαύρα βρίσκεται πάνω στο χείλος της καράφας.

 

DSC00451.jpg

 

Ο δεύτερος θέλει τα παιδιά να δηλητηριάστηκαν από την υπηρέτρια του σπιτιού για να κληρονομήσουν άλλοι συγγενείς το σπίτι. Ο τρίτος μύθος θέλει την οικογένεια να προσβλήθηκε από κοινωνικό νόσημα (φυματίωση ή σύφιλη) και να αναγκάστηκε να μετακομίσει.

 

Διατηρητέο με υπογραφή Μερκούρη

 

Το 1985 με απόφαση της Μελίνας Μερκούρη, η οικεία χαρακτηρίζεται διατηρητέα. Το 1999 αγοράστηκε από τον τότε Δήμο Αρτέμιδος.

Το 2005 ανατίθεται σε γραφείο η μελέτη, μετά και το ενδιαφέρον για αξιοποίηση του από τον Δήμο Αρτέμιδος. 

 

DSCN4367-1024x513.jpg

 

Η οριστική μελέτη είχε εγκριθεί από τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Βόλου, αλλά μένει η μελέτη εφαρμογής ώστε να εγκριθεί και από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων.

Έκτοτε δεν έχει γίνει γνωστό τι θα γίνει με το θέμα, τουλάχιστον εμείς δεν μάθαμε κάτι περισσότερο, ωστόσο όσο ανδεικνύεται το αρχοντικό, τόσο θα γίνει πιο γνωστό και θα αναπτυχθεί τουριστικά ακόμη ένα πανέμορφο χωριό του Πηλίου.

 

Δείτε ένα εντυπωσιακό βίντεο:

video by Aerial Destination

 

Κατηγορία Editors Choice

Μία εκδρομή στην Τσαγκαράδα Πηλίου είναι αναγκαία ώστε να πειστεί ο κάθε επισκέπτης για τις ανεξάντλητες ομορφιές του βουνού των Κενταύρων.

Το χωριό έχει όμως τη δική του ιστορία…. Πέραν όλων των άλλων στο κέντρο του στέκεται αγέρωχος ένας πλάτανος, από τα γηραιότερα δέντρα της Ελλάδος και ίσως της Ευρώπης. Η ηλικία του, σύμφωνα με δασολόγους, ανέρχεται στα 1000 χρόνια και βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Τσαγκαράδας, την Αγία Παρασκευή.

 


Άγιος Λαυρέντιος: Το μουσικό χωριό με την ιστορική Μονή και γενέτειρα ενός μεγάλου ηθοποιού


 

Ο πλάτανος αποτελεί την τουριστική ατραξιόν του χωριού και ιδιαίτερα το καλοκαίρι επισκέπτες και ντόπιοι απολαμβάνουν τη σκιά του…

Η περίμετρος του κορμού του ανέρχεται στα 15 μέτρα, ενώ η κώμη του είναι τόσο μεγάλη ώστε είναι δυσχερής η μέτρησή της. Αυτό που ίσως δεν έχει ληφθεί υπ’ όψιν για την ηλικία του δέντρου είναι ότι οι ρίζες του ξεκινούν τέσσερα μέτρα κάτω από το πλακόστρωτο της πλατείας.

 

tsagaradaplatan.jpg

 

Όσοι γνωρίζουν την γύρω περιοχή λένε ότι ο πλάτανος οφείλει το μέγεθος και τη μακροζωία του στις φυσικές πηγές, πάνω στις οποίες έχει απλώσει τις ρίζες του.

Χαρακτηριστικό της ανάπτυξης του πλατάνου είναι ότι το πλακόστρωτο της πλατείας κάθε περίπου 15 χρόνια ανακατασκευάζεται, καθώς οι πλάκες ανασηκώνονται σε πολλά σημεία και δημιουργούν πρόβλημα στους επισκέπτες.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, λόγω του πλατάνου, το δάπεδο του Ιερού Ναού ανακατασκευάστηκε εξ’ ολοκλήρου καθώς μπαίνοντας στον Ι. Ν. ήταν εμφανή τα «βουναλάκια» και τα ρήγματα που οι ρίζες δημιουργούσαν.

 

video by pelion channel

 

ΙΝFO: Αν πάτε Τσαγκαράδα να δείτε επίσης τα εξής:

Κρυφό Σχολειό Κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας στη μέση ενός θεόρατου και απόκρημνου βράχου που δέρνεται από τα άγρια κύματα του πελάγους, δίπλα από την παραλία της Φακίστρας βρίσκεται το Κρυφό Σχολειό. Εκεί ασκήτευε ένας καλόγερος από το 1668 ο οποίος δίδασκε τα παιδιά κρυφά από τον Τουρκικό ζυγό. Σήμερα αυτή η σπηλιά σώζεται και διατίθεται προς το ευρύ κοινό.

Παλιό γεφύρι Στην αρχή του χωριού της Τσαγκαράδας βρίσκεται το παλαιότερο και πιο γνωστό πέτρινο μονοτοξο γεφύρι. Ονομάστηκε έτσι εξαιτίας της ημερομηνίας κτίσης του το 1728 και αποτελούσε τον μοναδικό χερσαίο εμπορικό δρόμο της εποχής εκείνης . Η απόσταση που ενώνει το χωρίο της Τσαγκαραδας και του Ξουριχτιου διαμεσου του γεφυριού είναι 18 μ.

Με πληροφορίες από tsagarada.gr

Κατηγορία Editors Choice

Travel Stories

 ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ 
  info[@]mygreekholiday.gr

 

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ